Vader worden is afzien

Peter Nilsson

Peter Nilsson

Nachtbraken, gifgroene poep, geworstel met minimouwtjes: het drijft columnist Peter Nilsson soms tot waanzin. Maar juist die momenten wil hij niet missen. Daar word je namelijk vader van. Vandaar zijn boodschap naar andere vaders: Man up!

Ouder word je niet vanzelf. Uren en dagen racen voorbij, dus in die zin natuurlijk wel, maar als ouder van een kind moet je echt eerst even door het vuur. De eerste maanden met een baby zijn killing. Ik ben nog nooit in mijn leven zo moe geweest. En dat is goed. Ik ben ervan overtuigd dat dit is wat je ‘een ouder’ maakt, zeker als man. Wij krijgen daar in Nederland nauwelijks ruimte voor gezien het bespottelijke ‘vaderschapsverlof’, maar we zouden het zelf meer moeten claimen. Het krijgen van een kind is niet niks en dat moet je echt even voelen.

Saaie wezens

Ik heb niet zoveel met baby’s. Op het eerste gezicht zijn het maar suffe wezentjes. Enigszins schattig wel, maar ook een beetje raar, best vies en, tja, wat doen ze nou eigenlijk helemaal. Maar bij je eigen kinderen zou dat allemaal anders zijn. Dan ben je automatisch en instant verliefd zodra ze er zijn… Ik had dat niet. Ik vond ze esthetisch goed gelukt en was blij dat ze er waren (en voor mijn vrouw dat de bevalling erop zat), maar die diepe connectie was er niet meteen.

 Geen fysiek gevoel

Volgens mij is dat normaal. De door mij enorm gewaardeerde Nev Schulman (volg hem op social!) zei hier laatst ook iets over. Het verbaasde hem dat het maanden duurde voordat zijn band met zijn dochtertje Cleo echt diep begon te worden. Ik vind dit niet zo gek. Als man voel je aanvankelijk geen fysieke connectie met het ongeboren kind. Af en toe leg je je hand op de buik van je vrouw en krijg je een schop of een kopstoot, maar dat voelt toch nog ver weg.

Haal die baby weg

Onze eerste bevalling verliep verre van soepel en ik maakte me veel zorgen om Anna, maar nauwelijks om de baby. Toen ik dacht dat het echt misging schoot door mijn hoofd: haal die baby in hemelsnaam weg, die brengt mijn vrouw in gevaar! Voor Anna droeg dit juist bij aan het ‘moeder worden’. Voor haar was het al 41 weken een fysiek, niet te negeren proces. Ze voelde de baby elke dag en toen ze haar eindelijk vasthad, was het haar eigen vlees en bloed, helemaal zelf in elkaar gezet.

Bouwen aan de band

Dat is het verschil. Je weet wel dat je vader wordt, maar een vrouw voelt haar moederschap al elke dag in haar hele lijf. Als die baby er dan eenmaal is, en de band met de baby nog niet, betekent dat simpelweg dat je die dus zelf in elkaar moet gaan zetten. Baby’s zijn heel saai. Ze slapen en drinken en kermen af en toe wat. Om ze te leren kennen moet je dus investeren. Het zit hem in de kleine momentjes. De voedingen, de badjes, het aankleden en verschonen. Oftewel: de ‘vrouwentaken’.

Vrouwentaken? Zucht!

Waarom is het nog steeds zo vanzelfsprekend dat de vrouw in de eerste periode de zorg op zich neemt? Want ‘dat komt zo natuurlijk’ en ‘wat weten mannen nou van zorgen voor’? Flauwekul. Misschien dat vrouwen inderdaad vaak natuurlijke care givers zijn, maar het gaat echt gewoon om ervaring. Als de man die minder heeft, moet hij daar wat aan doen. Doet hij dat niet, dan mag zij dat van hem eisen. Meedoen aan het ouderschap is namelijk niet optioneel en feit is dat jonge ouders alles aan den lijve moeten ondervinden. Die eerste maanden zijn essentieel.

Mijn beurt komt straks

Je hoort mannen vaak zeggen: ‘Zodra hij een bal kan schoppen is het mijn beurt.’ Waardeloos. Je hebt niet pas een kind zodra het iets kan wat je zelf toevallig leuk vindt. Je hebt een kind juist als het nog niets kan. Dan ben je nodig. Ruim de gifgroene poep op, laat over je heen spugen en wring die moddervette armpjes door te krappe mouwtjes heen. Daar heb je voor getekend. De baby leert je op al die kleine momentjes om een vader te zijn en dat kan je niet een paar jaar later nog even inhalen.

Slaapgebrek

Ons zoontje kan zijn speen nog niet zelf pakken, dus die moet ik hem ’s nachts herhaaldelijk in zijn snuit steken. Half slapend, dus vaak steek ik hem eerst in zijn oor of neus, maar daar doet hij niet moeilijk over. Dit is nog niet zo zwaar, maar dan komt de tandjesellende. Ik heb heldere herinneringen aan hoe ik midden in de nacht met mijn dochtertje op schoot zat. Zij snikkend in haar slaapzak, ik in kleermakerszit op een kleedje, terwijl de kou langzaam door mijn kont omhoog trok. Dan was ze stil, legde ik haar weg, sloop ik de kamer uit, zakte ik in slaap en begon ze weer. Dat kon wél zwaar zijn. Soms kon ik haar wel wat aandoen. Geïrriteerd gooide ik het dekbed van me af, stampte ik naar haar kamer en boog ik over haar bedje… en dan keek ze me aan.

Eerste plaats

Ik denk dat veel ouders dat moment herkennen. Het moment dat de irritatie wegvalt en je zuchtend accepteert dat je nacht niet meer te redden is. Deze nachten zorgen voor het besef dat je zelf definitief niet meer op de eerste plaats staat. Dat is heel belangrijk. Als je dat niet meemaakt blijf je je kinderen kwalijk nemen dat ze je leven wat zwaarder en ingewikkelder maken. Dat doen ze niet expres, het zijn kinderen. Het is jouw taak om ze te helpen, want het valt niet mee om zo klein te zijn en zoveel te moeten leren. Natuurlijk mag je vervolgens heus wel klagen dat je moe bent, want dat heb je dan verdiend.

Tijd voor zorg

Het ontbreken van echt verlof voor vaders is een groot kwaad. Hoe moet je al die ‘nachtdiensten’ draaien als je na twee dagen weer aan het werk moet? Dit inzicht lijkt eindelijk door te dringen, maar het gaat veel te langzaam. Hup, op naar het Scandinavische model! Daarnaast moeten mannen doorkrijgen dat ze zich die eerste periode ook echt meer moeten toe-eigenen. Als je die intense zorgperiode mist, mis je de basis van je relatie met je kind. Ja, het is heel zwaar, maar je hebt ervoor gekozen om te gaan zorgen voor een ander (volkomen hulpeloos) mens. Er was nooit een reden om te denken dat dat makkelijk zou zijn. Dan maar een poosje overdag in slaap vallen op je toetsenbord, want de nachtdiensten gaan echt even voor.

 

Peter Nilsson

Peter Nilsson (31) is freelance vormgever en journalist, getrouwd met Anna (31) en vader van Jana (2,5) en Driek (4 maanden). Gamen met zijn dochter op schoot vindt hij het grootste goed. Ook koopt hij graag kleren voor zijn kinderen en is hij verbaasd als mensen dat bijzonder vinden.

Lees hier alles van Peter Nilsson

Speciaal voor jou