lisa-niet-gelukt

Terwijl ze me aankijkt, krast ze op de tafel

Simcha heeft zojuist de salontafel groen gekleurd, omdat ik iets niet precies deed zoals zij wilde. Het is een klein onbenullig incident in een lange ochtend vol eindeloze geduldoefeningen.

Ze is net ziek geweest en het is me opgevallen dat ze met de daarop volgende groeisprong opnieuw de kaders van haar mogelijkheden uitprobeert. Nijdig pakt ze haar stift en terwijl ze me strak aankijkt, krast ze hard op het tafelblad. Ik stel voor samen de tafel schoon te maken, maar dat weigert ze. Ik voel dat het lichtje van mijn batterij rood begint te knipperen en stuur haar naar de gang om te voorkomen dat ik uit mijn slof schiet.

De wereld in het klein

Ik moet eerlijk bekennen dat ik er de hele ochtend al niet echt bij ben. Met één oog kijk ik steeds even op Facebook. Ik kan maar niet geloven wat er in de wereld aan het gebeuren is. Mijn hoofd probeert het te begrijpen en is geobsedeerd op zoek naar een oplossing; door alles wat erover wordt gepost te lezen, in de hoop zo een weg uit deze situatie te vinden. Hoe kan het toch dat we met zo velen van mening zijn dat andersdenkenden buitensluiten de oplossing gaat zijn? Kan ik er in mijn eigen kleine leventje iets aan doen om te zorgen dat we hiermee gaan stoppen?

Ik blijf, óók als het moeilijk wordt

Simcha zit op de trap en roept me. Ze huilt, maar ik reageer niet en veeg met de pest in mijn lijf de tafel schoon. Ik zie nog vaag de groene strepen, maar zal het ermee moeten doen. Ik spoel het doekje uit en ga naar de gang. Simcha zit met betraande wangen op de trap. Ze ziet er bang uit, verdrietig. En ineens besef ik dat ik op kleine schaal precies hetzelfde heb gedaan als de hoge heren op wereldniveau. Ik heb haar letterlijk buiten gezet door haar naar de gang te sturen. Ook ik verkondig de boodschap: je doet niet wat ik wil, je maakt het me lastig, dus je hoort er niet bij. Ik ga door mijn knieën en spreid mijn armen wijd open. Ik wacht. Net zolang totdat ze erin kruipt, nog nasnikkend. Ik neem een besluit. Op wereldniveau vind ik ook niet dat opsluiten, buitensluiten of wegsturen helend werkt. De volgende keer blijf ik, vooral als het moeilijk wordt.

Grenzen testen

Later op de dag moet de hond uit en Simcha weigert haar jas aan te trekken. Ook haar laarsjes schopt ze uit. Ik loop achter haar aan door de kamer, terwijl zij voor me wegrent. De hond loopt maar te piepen en ik word wanhopig. Even wil ik roepen: dan zoek je het maar uit en blijf je maar hier, alléén! Maar ik slik het in, leg haar jas over een stoel en ga naast haar op de grond zitten. Wat een uitdaging is het als onze grenzen weer eens worden getest. Maar wat een overwinning als het lukt om er geen gevecht van te maken. Om niet te straffen of ons af te keren als het lastig wordt. Als het lukt om er een kans van te maken om ons opnieuw met elkaar te verbinden.

Een compromis

Deze keer blijf ik. Ik pak haar handje vast en zeg dat ik zie dat ze niet mee wil. Samen zoeken we naar een oplossing en vinden er een: we nemen de loopfiets mee en gaan niet zo lang. Fluitend staat Simcha op en pakt haar jas. Ik mag zelfs helpen met de knoopjes!

Ze is het met me eens dat het heerlijk is buiten. Het wordt een van de fijnste wandelingen ooit. Tot ik er uiteindelijk op aandring weer naar huis te gaan…

Lisa Wade

Lisa Wade (37) is radio- en tv-presentatrice en samen met regisseur Peter Blom. Hij is vader van Grover (23), Muriel (21) en Rinke (16) en samen kregen ze dochters Simcha (3) en Norah (0). Elke maand schrijft ze een column in Ouders van Nu over haar drukke leven.