Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Eindelijk huid op huid-contact

Jasper Rombout (35) is de schrijver van Tuurlijk Schatje, het zwangerschapsboek voor mannen. Hij is man, vader, stiefvader en ex-stiefvader. In deze column vertelt hij over de kraamtijd met Moos.

Advertentie

Huid op huid

Ik heb twee standen. Ik beweeg, al is het maar een hand door mijn baard (haar heb ik niet), twee vingers op een toetsenbord of een wiebelend been onder de tafel. Het is dat, of ik slaap. Normaal stilzitten, daar doe ik niet aan.

Mis

Ik zie het anderen wel doen. Met een boek en een kopje thee. En ik zie ze daar heus van genieten. Soms denk ik het zelfs te snappen. Wat ze dat oplevert, zo’n moment van stilleven. Maar voor mij is het niets. Gaat het mis als ik een boek pak en ga zitten. Ik begin een gesprek, bedenk me dat ik mijn moeder zou bellen of begin een beetje te rommelen. Het gaat niet eens bewust.

Geschreven door

Jasper Rombout

Geit

Dat is niet per se leuk voor mijn vrouw, nee. Zij geniet wel degelijk van rust en kalmte. Drinkt groene thee, bakt koekjes en leest ook buiten de vakantie boeken. Mijn vrouw kan heel zen zijn, in het moment. Mindful schijnt dat te heten. Ze is mindful als ze eet (30x kauwen), als ze sport (‘deze stand houden we 10 seconden vast’) en als ze met kindjes of diertjes is (die komen nooit zonder knuffel langs haar). Ooit zag ik haar een geit knuffelen, vijf minuten lang, intens als een massage, met aandacht voor de kop, de poten en het lijf. Afzonderlijk. En toen was ik verkocht. Ik wilde die geit zijn, mijn leven lang.

Actie

Ik daarentegen schrok mijn voedsel naar binnen, zwem in explosieve banen van 25 meter en speel met het kleinste spul van elke roedel. Er moet actie zijn, of anders creëer ik het zelf. Moos kwam in de zomer van 2014 ter wereld. Met een keizersnede. De eerste dagen reisde ik me suf tussen thuis en het ziekenhuis. Met vaasjes met bloemetjes, slingers om op te hangen rond het bed en dozen met beschuit. Hoe verscheurd ik me ook voelde, ergens was ik in mijn element. In actie.

Compleet

Na een dag of vijf kwamen Jon en Moos naar huis. Dat gevoel vergeet ik nooit meer. De baby was echt na het eerste plasje, echt na de eerste echo en echt bij de geboorte. Maar nu ineens was dat kleintje echt in mijn wereld. In onze wereld. Ik ging niet meer bij haar op bezoek, te gast op een plek waar ik na een paar uur weg moest. Ze was bij mij: slapend in het ledikantje dat mijn schoonmoeder maakte, badderend in haar eigen tummytub, kirrend op haar rug op onze eigen bank. We waren compleet.

Advertentie

Ik was gelukkig.

Eindeloos

Bovenal als Moos op mij lag. Huid op huid, om de verloren tijd in te halen. Haar kleine petieterige lijfje op dat grote lijf van mij. Haar lijfje dat meebewoog met mijn ademhaling, als een luchtbed op een traag golvende zee. Zacht piepend inhalerend, gevolgd door een zuchtje waar alles in zat: de vermoeidheid van de reis, de overgave en – en misschien verbeelde ik me dat – het besef van veilig zijn. Die slaapjes van Moos zette mij klemvast op de bank, in het bed of op een stoel. En ze konden mij niet lang genoeg duren. Nu is Moos 16 maanden. En slapen op mijn buik doet ze niet meer, behalve als ze ziek is. Moos danst liever.

dansend mo gedraaid

 

Redactioneel – Offer – Voeding zwangerschap

Eten voor twee

Het Ouders van Nu kookboek
Shop nu