‘In de app komen meer babyfoto's dan halfnaakte vrouwen voorbij’

De voetbalzondag van Martijn is niet meer zo heilig als vroeger. Mannen bellen een wedstrijd af om de zolder te verbouwen, de tuin in te zaaien of om, zoals Martijn zelf, met de kinderen naar de dierentuin te gaan.

Daar zitten we dan, aan de bar op zondagmiddag. Twee mannen die vaker ‘Opperdepop’ zeggen dan ‘Doe maar een biertje’. Twee spelers in een voetbalteam dat collectief richting de veertig kruipt. In de app zie je inmiddels meer babyfoto’s dan halfnaakte vrouwen voorbijkomen. De roep om ons vaste tijdstip van 12.00 uur aan te passen naar 10.00 uur wordt steeds luider. Derde helften worden korter. Voetbaltassen verdwijnen niet meer onder snelbinders op fietsen en in afgeragde Opel Corsa’s, maar tussen luiertassen en maxicosi’s in stationwagens.

Advertentie

Niet meer heilig

De voetbalzondag is niet meer zo heilig als toen we ooit begonnen, net van de middelbare school. Een vriendenteam, zo hadden we het ooit bedacht in de aula tijdens ‘keuzewerktijd’. Zo heette het dagelijks uur dat bedoeld was als huiswerk- en vragenmoment, maar dat er voor ons op neerkwam dat we met onze boeken opengeslagen zachtjes praatten over voetbal, muziek, vrouwen en dan weer over voetbal.

We leefden toe naar de zondagen, de seizoenen gleden voorbij. Jongens haakten af, jongens haakten aan. Nu zijn we een kleine vijftien jaar en honderden zalige zondagen verder. Afzeggen is allang geen doodzonde meer. Jongens bellen af om de zolder te verbouwen, de tuin in te zaaien of met de kinderen naar de dierentuin te gaan.

Koploper

Zoals ik, vorige week zondag. Met Jet en Pepijn voor het eerst naar dierentuin Blijdorp. Een paar straten verderop hebben ze hun eerste flesjes leeggedronken, hun eerste boertjes gelaten, hun eerste luiers vol gepoept. We wandelen langs een tijd die veel langer geleden lijkt dan een jaar – en toch ook niet.

In de diergaarde zelf is weinig veranderd, al herken ik de speeltuin niet meer terug. Het enorme touwklimrek is vervangen, of ik had het in mijn herinnering een keer of zeshonderd vergroot. De kinderen kijken hun ogen uit, de voetbalapp bevestigt mijn vervangbaarheid. Gewonnen van de koploper.

Haaien en kleine vogels

We bewaren het Oceanium voor het laatst, maar dat blijkt een slecht idee. De kinderen liggen te snurken in de wagen. Wij genieten dan maar extra van haaien die over ons heen zwemmen. Hadden ze vast mooi gevonden, al blijft dat iets onvoorspelbaars.

Het meest onder de indruk waren Jet en Pepijn niet van de tijger (lichte verbazing), de apen (neutrale blik) of de olifanten (totale desinteresse). De kleine uitheemse vogels, die waren de grootste hit. Weggestopt in een kooitje voorbij de giraffen en de hyena’s. De felle kleuren, de schelle geluiden, de constante beweging: die twee keken hun ogen uit. Wijzen, schaterlachen: daar kan geen voetbalwedstrijd tegenop.

Opperdepop

Dit alles schiet door mijn hoofd, daar aan de bar van de voetbalkantine, precies een week later. De gezinsauto’s staan te wachten op het parkeerterrein. Mijn teamgenoot en ik, we kijken op ons horloge, legen ons glas. Als je goed luistert, hoor je ons heel zachtjes mompelen: ‘Opperdepop’.

 

Martijn van Lith

Martijn van Lith woont samen met Annika en de tweeling Jet en Pepijn (1). Elke maand blogt hij over het vaderschap en de belevenissen van het jonge gezin.