Dit nieuws ligt als een baksteen op mijn maag

Dit nieuws ligt als een baksteen op mijn maag

Danny schrijft maandelijks over zijn leven en zijn kinderen. Deze keer over afscheid nemen. Zeker in de eerste kinderjaren is het huilen met de pet op. Maar hij heeft een troostend woord voor elke ouder.

Afscheid

Tenzij je er toevallig eens een column over leest, sta je er eigenlijk nooit zo bij stil, maar voor die kleintjes staan de eerste jaren van hun leventje vooral in het teken van afscheid nemen. Dat begint al bij de geboorte. Als ze voorgoed de deur achter zich dichttrekken van een kamer zo plezant dat zelfs het meest luxe airbnb-paleis erbij afsteekt als een gammele plaggenhut. Want waar vind je ooit nog een kamer met indoor zwembad en een lopend buffet dat 24 uur per dag open is? Oké, het is er broeierig warm en pikkedonker, maar met die minpuntjes valt prima te leven zolang je zelf nog poedelnaakt en stekeblind bent.

Huilen met de pet op

Na het uitchecken uit moeders buik wordt het voor die ukkies pas echt huilen met de pet op. Eerst krijgen ze een speen in hun giechel geduwd, en een jaar later krijgen ze te horen hoe slecht zo’n speen wel niet is. Luiers idem dito. Van de ene op de andere dag wordt van bovenhand besloten dat ze daar te oud voor zijn. En zijn ze eindelijk zindelijk, dan worden ze van hun potje gerukt en op een grote-mensen-pot geplant, waar het gemis van die comfortabele luier extra wordt onderstreept door ijskoud water dat tegen hun billen opspat. Zodra ze een beetje kunnen staan, voeren wij per direct een kruipverbod in. Zelfs hun tandjes worden afgepakt door een of andere fee met een gat in d’r hand.

Flexibele geest

Nee, leuk zijn ze niet, die eerste paar jaren. Gelukkig hebben die kleintjes de mazzel dat hun geest nog soepel, buigzaam en kneedbaar is, waardoor ze veel vergeten én vergeven. Hoe anders wordt dat als je eenmaal – ik noem maar wat – een man van 39 bent. Afscheid nemen valt mij inmiddels zo zwaar, dat ik al volschiet als ik de laatste hap van mijn moorkop naar binnen schuif. Wat elk verjaardagsbezoek tot een loodzware beproeving maakt, zowel voor mij als voor het bezoek.

Laatste keer

Het nieuws dat ik jullie moet vertellen, ligt dan ook als een baksteen op mijn maag. Wees maar blij dat je niet ziet wat voor deplorabel hoopje mens er achter mijn laptop zit te schokschouderen terwijl ik dit optik. Rode ogen, natte wangen, volgesnoten Tempootjes zo ver het oog reikt: ik ga jullie namelijk verlaten. Tenminste, als columnist. Yep, dit is mijn laatste column.

Troost

Maar ik heb een paar woorden van troost. Woorden die elke ouder bekend in de oren zullen klinken: je krijgt er zo veel voor terug. In dit geval een nagelnieuwe rubriek, waarin ik en mijn lieftallige echtgenote prangende vragen van lezers zullen beantwoorden over het opvoeden van je kinderen en het oppoetsen van je relatie. Dus heb je een vraag die prangt? Schroom niet en stel ’m! Dan blijf ik hier gewoon nog even plakken, oké?

Danny Koks

Danny Koks (39) is chef-redacteur bij Playboy en Nieuwe Revu. Hij is vader van Sarah (4) en baby Casper, en samen met Annemarie. Hij schrijft maandelijks een column voor Ouders van Nu over het vaderschap.