fertiliteit

'Een kind in de wachtkamer zien is confronterend, maar het geeft ook hoop'

Als arts is het bijzonder om al de verschillende verhalen van patiënten dag in dag uit van dichtbij mee te maken, vindt Tessa. Maar soms zou ze willen dat de mensen in de wachtkamer dezelfde informatie hebben als zij. Dat zou in een aantal gevallen een heleboel emoties schelen.

Pijnlijk en confronterend

De eerste patiënt van de dag neemt met een norse blik plaats in mijn spreekkamer. Met overslaande stem zegt ze dat ze het heel vervelend vindt dat ze zelfs in de wachtkamer van een vruchtbaarheidscentrum geconfronteerd wordt met baby’s. Deze ouders zouden toch moeten snappen dat het heel pijnlijk en confronterend is voor anderen om te zien dat zij wel een baby hebben, terwijl alle anderen kinderloos zijn en middenin een vruchtbaarheidsbehandeling zitten? Ik kan mij goed voorstellen hoe moeilijk dit voor haar is op dit moment, middenin haar derde ivf-behandeling, na een eerste week vol hormonen en het verwerken van eerdere niet gelukte behandelingen. Ik vertel haar dat ik haar frustratie begrijp, maar dat niemand hier voor niets in de wachtkamer zit.

‘Soms geeft het ook hoop’

Dit blijkt wel wanneer ik de tweede patiënt binnenroep. Met partner en mét kind: een meisje van acht maanden, die heerlijk ligt te slapen in de armen van haar vader. Naar dit meisje heeft het stel meer dan zeven jaar intens verlangd voordat zij er was. Ik vraag ze hoe het voor hen is om met hun kind in de wachtkamer te zitten. 

‘Het is voor ons zo vertrouwd om bij jullie in de wachtkamer te zitten, want we komen hier al jaren’, zegt de moeder. ‘Maar we hebben van tevoren zeker nagedacht of we Zoë wel mee zouden nemen. We weten heel goed hoe confronterend het kan zijn om een kind in de wachtkamer te zien. Maar het geeft soms ook hoop. En we zouden eigenlijk iedereen in de wachtkamer willen toeroepen dat ze hoop moeten houden. Dat we weten hoe ontzettend moeilijk het soms is om zwanger te worden, maar dat het ook na zeven jaar proberen het nog steeds mogelijk is.

Lees ook: Vergoeding vruchtbaarheidsbehandelingen (IVF en ICSI)

Het hartje klopte niet meer

En dat weet dit stel zeker. Toen ze allebei 25 jaar waren, besloten ze dat een kind welkom was. Al vrij snel was het raak, maar helaas werd dit een miskraam. Daarna hebben ze een jaar gewacht, maar een volgende zwangerschap bleef uit. Ze kwamen toen terecht op mijn spreekuur. Vruchtbaarheidsonderzoek liet geen afwijkingen zien. Omdat ze nog zo jong waren adviseerden wij ze om het nog een jaar zelf te proberen. Uiteindelijk moesten ze toch de moeilijke stap naar het ziekenhuis weer zetten. Nu voor een vruchtbaarheidsbehandeling. Helaas leverde geen van de zes IUI-behandelingen een zwangerschap op.

IVF was de volgende stap. Het jonge stel was zó blij toen het tweede embryo dat geplaatst was bleef zitten. En toen ze het hartje zagen kloppen en een afspraak mochten maken bij de verloskundige waren ze in de wolken. Eindelijk konden ze het medische circuit verlaten en normaal zwanger zijn zoals iedereen. Maar bij de eerste echo die de verloskundige maakte, werd de grond echt onder hen weggeslagen: het hartje van de baby klopte niet meer.

Eindelijk papa en mama

Het duurde een jaar voordat ze zichzelf weer bij elkaar hadden geraapt en een nieuwe afspraak maakten. Er lagen tenslotte nog vier embryo’s in de vriezer. Gelukkig resulteerde de plaatsing van het laatste embryo in een zwangerschap. Het heeft lang geduurd voordat ze eindelijk durfden te vertrouwen dat het goed zou gaan. Elke zwangerschapsmijlpaal werd uitbundig gevierd. De 12 weken echo: nog steeds een kloppend hartje. De 20 wekenecho: geen afwijkingen gevonden. Maar pas écht gerust waren ze toen hun dochter Zoë na de geboorte hard begon te huilen. Toen kwamen de tranen: ze waren eindelijk papa en mama geworden!

Niet vanzelfsprekend

En nu zitten ze dus weer bij mij in de spreekkamer. Ook dit keer kampt zij met lichamelijke ongemakken, een kort lontje door de hormonen en onzekerheid, want ze zijn weer begonnen met een ivf-behandeling. Ze gaan er weer voor, ondanks dat ze weten dat een zwangerschap niet vanzelfsprekend is. Dankzij Zoë durven ze de hoop te hebben dat het goed kan gaan. Omdat ze nog niemand verteld hebben dat ze weer zijn gestart met IVF en ze geen smoesjes willen bedenken, hebben ze geen oppas geregeld. Bovendien willen ze dit echt samen doen. En daarom komen ze dus met z’n drieën naar deze afspraak. Maar helaas weten de andere patiënten in de wachtkamer dit niet.

Tessa Cox

Tessa Cox werkt als Arts Voortplantingsgeneeskunde bij Medisch Centrum Kinderwens in Leiderdorp. Tessa heeft jarenlange ervaring in het begeleiden van mensen waarbij zwanger worden op de natuurlijke manier niet lukt. Ze verricht onderzoek naar de oorzaak van het uitblijven van een zwangerschap en begeleidt haar patiënten gedurende verschillende soorten vruchtbaarheidsbehandelingen.