Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Eva twijfelt: aanstaande moeders 'waarschuwen' of niet?

Eva vond die babytijd maar zwaar. Geen roze wolk in zicht. Is helemaal goed gekomen. Maar is het not done om anderen te waarschuwen?

‘We hebben vanochtend tot elf uur in bed gelegen,’ vertelt mijn schoonzusje vrolijk aan het kerstdiner. Haar dikke buik past amper onder de tafel. Dit voorjaar is ze uitgerekend van haar eerste kind. ‘Geniet ervan nu het nog kan’ lach ik haar toe. In gedachten laat ik erop volgen: ‘Wacht maar tot de baby er is.’

Advertentie

Wacht maar

Ik kreeg een keer een Twitter-fittie met iemand over ‘wacht maar’ zeggen tegen (aanstaande) moeders. Zij vond het irritant dat moeders tegen zwangere vrouwen ‘wacht maar tot…’ zeggen en dreigen met wat ze allemaal nog te wachten staat: slapeloze nachten, huilende baby’s, geen tijd voor jezelf meer etcetera.

Klagers

Het viel allemaal wel mee, vond ze, nu ze – sinds een paar weken – zelf moeder was. Het leven met een baby was helemaal niet zwaar. Ze vond die vrouwen die haar waarschuwden maar klagers. Wat hadden ze dan gedacht? Dat het een eitje zou zijn, dat moederschap? Dat laatste vond ik irritant. Onaardig zelfs. Natuurlijk zijn er moeders die zweven op een roze wolk. Good for them! Maar om moeders die het zwaar vinden klagers te noemen? Met een verkeerd verwachtingspatroon? Hou op zeg.

Huilbaby

Er zit nogal verschil tussen baby’s. Als je zo’n tevreden exemplaar hebt dat alleen huilt als hij honger heeft, is het een stuk makkelijker om te genieten dan wanneer je een huilbaby hebt. Mijn dochter wilde niet in de box, niet in het wippertje, minstens drie nachtvoedingen en ze huilde zo’n zes uur per dag. Doorslapen deed ze pas toen ze drie jaar was. Dus ik vond het zwaar ja. Als ik daar niet over had mogen ‘klagen’ was ik gek geworden (voor de moeders die er nu middenin zitten: wacht maar, het komt later helemaal goed).

Taboe

Het is al zo’n taboe om te vertellen dat je het niet leuk vindt, die babytijd en dat moederschap. Omdat het voelt alsof je niet dankbaar bent dat je een kind hebt (en dat ben je wel) of niet van je baby houdt (terwijl je dat net zoveel doet als die genietende moeder). Omdat het voelt alsof je faalt want iedereen kan dit toch? Ik vind: laten we moeders die uitspreken dat ze het heftig vinden vooral steunen en niet veroordelen door ze klagers te noemen. Eerder schreef ik al hoe belangrijk ik het vind dat moeders elkaar respecteren in hun beleving.

Marathon

Met een verkeerd verwachtingspatroon heeft dat ontbreken van een roze wolk natuurlijk helemaal niets te maken. Iedereen weet dat het zwaar wordt en je gebroken nachten zult hebben, maar dat maakt het niet minder heftig. Als je een marathon gaat lopen, weet je ook dat het zwaar zal zijn, mag je dan niet meer ‘klagen’ als je er halverwege doorheen zit?

Sneren

Als jij het geluk hebt dat je een relaxte baby hebt (of zelf heel relaxed bent), dan mag je je handjes dichtknijpen. En dan ga je niet sneren naar moeders die het zwaar vinden. Nee, ook niet als ze ‘wacht maar…’ zeggen. Ik snap best dat je niet op al die waarschuwingen zit te wachten, maar misschien willen die moeders hun zwangere vriendinnen gewoon een beetje voorbereiden op wat eventueel komen gaat. Ze behoeden voor een verkeerd verwachtingspatroon.

Dikke buik

‘Wacht maar tot de kleine er is,’ besluit ik toch hardop te zeggen tegen mijn schoonzusje die over haar dikke buik wrijft. ‘Mijn dochter werd jarenlang voor zes uur ‘s ochtends wakker.’ ‘Maar kan ik die van mij dan niet leren om dan gewoon zelf even te spelen tot ik wakker ben?’ vraagt mijn lieve schoonzus mij hoopvol. Ik kijk in haar angstige ogen. ‘Vast wel,’ mompel ik geruststellend.

Al die ‘wacht maars’, daar wordt een (zwanger) mens ook niet gelukkiger van.

Beeld: Shutterstock

Eva Munnik

Eva Munnik (1976) woont samen met Harry en hun dochter van zeven jaar. Ze werkt voor televisie en bladen en schreef het boek De melkfabriek over borstvoeding, De schoolfabriek over de basisschool en Kids & the City over stedentrips met kinderen.