Geen enkele baby doe je er zomaar even bij

Geen enkele baby doe je er zomaar even bij

Met een kruipende derde erbij beseft Hilde zich dat ze met de drie Daltons samenleeft. Wanneer ze het allemaal even niet meer ziet zitten, houdt ze zich vast aan de gedachte dat ook deze fase weer voorbij gaat.

Calle trekt zich met twee handen op aan de televisie en probeert Brandweerman Sam een kopstoot te geven. Dries schreeuwt dat hij het nu niet meer kan zien en Feike roept dat Calle bijna zijn LEGO-raket kapottrapt. ‘Ik kan dus blijkbaar echt geen vijf minuten de kamer uit,’ mopper ik, terwijl er niemand naar mij luistert.

Verandering

Gisteren vroeg een vriendin me nog wat ik de grootste overgang vond; van geen naar één kind, van één naar twee of van twee naar drie? Ik wist het niet zo goed. De geboorte van alle drie mijn baby’s vond ik een aardverschuiving. Borstvoeding die niet vanzelf ging,  krampjes, slapeloze nachten en steeds weer zoeken naar hoe dit nieuwe kleine mensje in elkaar zit. Kortom; geen enkele baby doe je er met twee vingers in je neus maar even bij. Vooral de eerste tien weken niet. En net als je een ritme of routine gevonden hebt, lijkt alles weer te veranderen.

Het is maar een fase

Vandaag vind ik vooral de overgang naar een kruipende derde het allergrootst. Maar aan de andere kant is het een feest om die drie Daltons door het huis te zien stuiteren en steeds meer samen te zien doen. En als het me  allemaal even te veel wordt, zoals vandaag, bedenk ik me gewoon dat ook dit een fase is. Een fase die veel te snel ook weer voorbij gaat. En stilstand is achteruitgang toch? Hoewel een beetje stilstand in het geval van Calle best wel lekker zou zijn.

Hilde Tholen

Hilde Tholen is 40, hoofdredacteur van Ouders van Nu, woont samen met Hein, Feike (4), Dries (2,5) en baby Calle in Haarlem. Ze is altijd op zoek naar balans (in alles) en positief nieuws.