hoofdbeeld-blog-Britt

Hulp in tijden van kanker

Britt is dankbaar voor alle hulp die ze krijgt, nu ze ziek is. Hierdoor kan dochter Jula altijd thuis blijven, ook als ze zelf niet voor haar kan zorgen. Kon iedereen maar zo makkelijk hulp accepteren. Haar boodschap aan alle sterke moeders (ziek of niet ziek): durf kwetsbaar te zijn.

Nerveus

Onder de dikke muts kriebelt mijn kale hoofdhuid. Het is warm in de kleine radiostudio. De presentatrice kondigt een plaatje aan, iets van Beyoncé. Hierna zal het gesprek beginnen. Over hoe je als ouder met kanker je kinderen inlicht. De kriebel wordt steeds heviger.

Advertentie

Ik heb vaker in studio’s gezeten, omdat ik als vrouw een tijdlang een zeldzaamheid was binnen het mannelijk bastion der popjournalisten. Dat wachten tot je mocht vertellen was altijd spannend, maar zo nerveus als nu was ik niet. Ik vertelde over anderen, niet over mezelf. Ik zat er bovendien met haar en vaak prachtig opgemaakt. Nu heb ik dankzij mijn uitvallende wenkbrauwen en wimpers een bijna even kaal gezicht als hoofd.

Geen goedkoop sentiment

Het gesprek bevalt me. De presentatrice ontwijkt het goedkope sentiment. En de journaliste naast me die haar man verloor aan kanker, is ook te nuchter om te vervallen in zelfbeklag. Ze pleit er vooral voor om eerlijk te zijn. Als kanker ervoor zorgt dat een ouder doodgaat, zeg het de kinderen. In heldere taal. Ik herken mezelf in haar. Ze is duidelijk afkerig van weeïg taalgebruik en van medelijden al evenzeer. Ze wordt er bijna boos van als ze het bij de presentatrice bespeurt.

britt
Britt tijdens de uitzending van De Nieuws BV Junior op NPO Radio 1: Wat als je als ouder kanker krijgt?

Medelijden verwijdert

Ook dat is herkenbaar. Als mensen voor het eerst horen dat ik Jula als alleenstaande moeder op de wereld heb gezet, leggen ze vaak een hand op mijn schouder. Daarna verzuchten ze hoe zwaar het alleenstaand ouderschap moet zijn en dat zij dat nooit zouden kunnen. Dat laatste moet me dan troosten, maar dat doet het nooit. Ik weet dat waar ze ‘kunnen’ zeggen, ze eigenlijk ‘willen’ bedoelen. En dat terwijl ik juist heel gelukkig word van mijn leven met Jula. Zwaar is niet wat er bij me opkomt als ik aan haar denk.

Eerlijk gezegd lijkt het mij zwaarder om naast Jula, ook nog met een man samen te wonen. Een man die misschien wel anders denkt over de opvoeding, of minder betrokken is dan ik zou willen. En dan moeten we elkaar ook nog behagen, terwijl een leven met kinderen al druk genoeg is. Maar die gedachte hou ik voor me als ik een stel met kinderen tegenkom. Omdat het ze misschien zou kwetsen. En op zijn minst beledigen. Dus ik ken het afweermechanisme van de vrouw naast me, in deze steeds warmer wordende radiostudio. Van medelijden krijgt de ontvanger zelden een goed gevoel. Het verwijdert eerder dan het verbindt.

Netwerk van dierbaren

We praten verder over hulp in tijden van kanker. Ik vertel de presentator over het grote netwerk van dierbaren. In de week van een nieuwe chemo komt er elke avond iemand koken en me helpen met Jula. En op de betere dagen word ik geregeld opgehaald om een stuk te gaan lopen of om me verhalen te vertellen uit het leven waar ik straks weer naar terugkeer.
De journaliste naast me zegt verbaasd te zijn dat ik het fijn vind om zoveel mensen over de vloer te hebben. Zij vond het juist fijn om zoveel mogelijk samen te zijn als gezin, toen haar man ziek was.

Ik ben na een week vol bezoek ook opgelucht dat er avonden zijn, waarop ik weer alles zelf kan doen. Dat ik niet hoef uit te leggen waar de pasta staat, me ondertussen schamend voor de totaal onlogische plek. Maar ik ben vooral dankbaar. Dankzij mijn netwerk kan Jula voortdurend thuis blijven, ook als ik zelf niet voor haar kan zorgen. Ook dan kunnen we blijven knuffelen en kan ze me vertellen over de zoveelste ruzie met haar beste vriendje in de klas. En kan ik zien hoeveel boterhammen er in haar trommel zijn achtergebleven.

Vragen om hulp

Ik heb het vermoeden dat de vrouw naast me niet zo goed is in vragen om hulp. Ze zegt tegen de presentatrice, dat ze sterk moest blijven voor de kinderen. Ik zou haar willen zeggen dat ze nu best kwetsbaar mag zijn. Als dat tot gevolg heeft dat ze breekt, zal ze zien dat er mensen opstaan om haar te dragen.

Eenmaal thuis bedenk ik me dat ik haar had moeten zeggen dat als ik straks weer beter ben, ik een keer voor haar en de kinderen kom koken. Of oppassen zodat ze naar de film kan. Als iemand hulp verdient maar het moeilijk vindt daarom te vragen, moet die het gewoon krijgen. Toen ik ziek werd, waren er zelfs mensen die ik amper kende, die spontaan hun hulp aanboden. En ook al heb ik niet al die hulp aangenomen, de wetenschap dat het voorhanden is, geeft geborgenheid.

De volgende dag krijg ik een berichtje van de journaliste: dat Jula altijd welkom is bij haar thuis als ik me zwak voel. Ze heeft een huis buiten de stad met dieren. Twee poezen en een pony.

Hier kun je de volledige uitzending terugluisteren van De Nieuws B.V Junior. ‘Wat als je als ouder kanker krijgt?’ waar o.a. Britt Stubbe haar verhaal vertelt.

 

Britt Stubbe

Britt Stubbe (44) is alleenstaande moeder van een dochter van 5 jaar. Britt heeft borstkanker. Ondanks dat ze bang is, voelt ze zich krachtiger dan ooit. Britt zal de komende maanden op oudersvannu.nl bloggen over haar behandeling, angsten en liefde voor het leven.