Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

matthijs

‘Ik wil wonen waar we geen herinneringen hebben’

Matthijs wil met zijn Bente en Cesar verhuizen. Naar een plek waar geen ziekenhuizen met enge slangetjes in de buurt zijn. Hij wil Amsterdam uit, zij niet. Of toch?

Slaapkamer voor een toekomstig broertje of zusje

In het huis is een open keuken waarop grote aluminiumblokken staan, Bente vraagt wat dat zijn. De makelaar trekt aan één van de blokken, het zijn kastjes waarmee je potten en pannen uit het zicht houdt. Ik zie onze eigen potten en pannen voor me, die gewoon op het keukenblok staan. Het ziet er meteen een stuk gezelliger uit. Boven ons hoofd zitten spotjes in het plafond. Die vinden we mooi, want we kennen plafondspotjes alleen van huizen waarin volwassenen wonen. Boven zijn twee kinderkamers, eentje voor Cesar, de ander voor zijn broertje of zusje die we nog moeten maken. Dat kunnen we doen in een slaapkamer waarvan je je niet kunt voorstellen dat mensen er seks hebben. Er staat een soort ziekenhuisbed in, ik probeer voor me te zien hoe Bente en ik straks hier in ons eigen bed liggen. Het lukt niet goed, ons bed staat in Amsterdam. Net als Cesars bed. In het huis waar we verliefd op elkaar werden. Bente op mij, ik op Cesar, Cesar op Bente, Bente op Cesar, Cesar op mij, ik op Bente.

Advertentie

Ver weg waar geen ziekenhuizen zijn

Bente wil niet weg uit Amsterdam, ze wil in de stad blijven wonen waar Cesar is geboren. Er staat Amsterdam in zijn paspoort, maar dat betekent niets voor me. Hij is er geboren in het decor van onze nachtmerrie, waar hij aan buizen en slangen werd gelegd. Waar andere mensen de baas over hem waren. En over ons. Soms moet Cesar nog terug naar die plek voor een onderzoek of iets anders wat niet nodig is. Zodra ze klaar met hem zijn, wil ik zo ver mogelijk weg rijden. Dat is dus een extra reden om te verhuizen, naar een ver dorp waar geen ziekenhuizen zijn. Waar onze liefde niet sterker werd doordat angst dat met liefde doet. Ik wil wonen waar we geen herinneringen hebben, want die hebben we niet nodig. Ik wil wonen waar Cesar in bomen kan klimmen en waar hij kikkervisjes kan vangen. Ik wil wonen waar hij zijn jeugd niet hoeft te slijten op stenen voetbalveldjes of op wipkippen naast een parkeerplaats. Ik wil wonen waar vrijheid onze liefde sterker maakt in een tuin die de herinneringen aan ons traliebalkon vervaagt. Ik wil wonen in dit dorp waar de tijd constant kruipt, waar ik geen moment van Cesar zal missen, want de momenten duren hier twee keer zo lang.

Weg uit Amsterdam

Voor de deur van het huis in de straat in dit grote niks zie ik hoe Bente het voor zich probeert te zien. Ik kan haar gedachten letterlijk lezen, want op haar gezicht lees ik voor het eerst rust. Verderop stampt Cesar in een plas zonder dat we ernaast hoeven staan, want er zijn geen auto’s in dit grote niets. Ik lees dat Bente het wil. Weg uit Amsterdam, naar het grote niets waar niets gebeurt. We nemen ons leven gewoon mee. Dat weet dat leven zelf nog niet, want het staat voor het eerst zonder begeleiding in plassen te stampen en heeft de tijd van zijn leven.

 

Matthijs Kleyn

Matthijs Kleyn is schrijver, acteur, oud-Jakhals en tv-maker. Hij is vader van Cesar die aan één oog blind is als gevolg van een hersenafwijking. Over zijn te vroeg geboren zoontje schreef hij het boek Cesar, waarin hij de mooie én moeilijke kanten van het vaderschap beschrijft.