In de houdgreep

In de houdgreep

Matthijs heeft thuis een ochtend- en een avondritueel. Dat sloop er geleidelijk in. Na het eerste kappersbezoek van Cesar komt hij erachter dat ook zijn zoon een eigen ritueel heeft.

Traditie

Wij kennen thuis een duidelijke taakverdeling. Niet dat we ooit zijn gaan zitten om de taken te verdelen, maar die verdeling sloop er geleidelijk in. Omdat Bente ʼs nachts borstvoeding moest geven, pakte ik Cesar er ʼs morgensvroeg uit zodat zij wat langer kon blijven liggen. Hoewel hij inmiddels niks meer hoeft te drinken ʼs nachts, is de traditie in stand gebleven dat ik er ʼs morgens met hem uitga zodat zij wat langer kan blijven liggen. We kijken tekenfilms, rollen over de bank, eten een boterham en maken Bente dan wakker met cappuccino. Het is inmiddels zo’n traditie geworden dat Cesar na zijn boterham naar de koelkast loopt, een pak melk eruit pakt en naar de melkschuimer wijst. ‘Deze,’ zegt hij dan. Dat is kort voor: ‘Tijd om mama wakker te maken, lamzak. Je moet naar je werk.’

Rituelen

Het avondritueel neemt zij voor haar rekening: eten maken voor Cesar, de helft ervan van de grond rapen en samen in bad. Als ik thuiskom, rol ik nog wat met hem over de bank en ga ernaast liggen als mama ons een verhaaltje voorleest. Favoriet is Woezel & Pip. Als Cesar iets anders wil, ga ik in de woonkamer televisiekijken en hoop daarna met mama over de bank te rollen. Voor de minder leuke dingen hebben we ook een duidelijke taakverdeling: die doe ik, want Bentes moederhart kan het niet aan. Lopend gaan Cesar en ik dan naar het consultatiebureau, we zingen liedjes op straat en roepen ‘Wauw!’ naar al het speelgoed in de wachtkamer. Cesar heeft dan de dag van zijn leven. Als hij de vrouw met de inentingen ontmoet, vindt hij dat ook een feest, want die praat precies zoals kinderen willen: overdreven articulerend met hoge kinderstem. Dat ik midden in de meeting zijn kleren uittrek, vindt hij raar, maar hij snapt het zodra de eerste spuit zijn arm ingaat. Jankende woede, haat om alles wat ik ben. Het duurt vervolgens een week voordat hij weer ergens met me naartoe durft.

Kapper

Zijn eerste bezoekje aan de kapper moest dus worden uitgesteld. Bente was ertegen, ze vond het blijkbaar leuk dat haar kind eruit zag als de reïncarnatie van ABBA, dus gingen we vroeg in de ochtend toen zij nog lag te slapen. We zongen liedjes op straat en deden net of we op de set van een sciencefictionfilm waren. Vrouwen hadden aluminiumfolie op hun hoofd of zaten onder rare kappen. Hoe ik het wilde hebben, vroeg de kapster. Kort, zei ik, maar niet te. Mensen zeggen weleens dat alles waar ‘te’ voor staat, niet goed is. Dat is dit bezoekje aan de kapper ook. Vrouwen trokken de droogkap over hun oren, de kapster hield Cesar in de houdgreep terwijl ik zijn hoofd recht probeerde te houden. Toen we thuiskwamen, had mama tranen in haar ogen. Niet omdat haar kind laagjes had, het waren tranen van geluk. Omdat hij direct naar de koelkast liep en naar de melkschuimer wees. Cesar was helemaal niet bang voor de kapper. Hij wilde gewoon koffiezetten voor z’n moeder.

Matthijs Kleyn

Matthijs Kleyn is schrijver, acteur, oud-Jakhals en tv-maker. Hij woont samen met Bente en is vader van Cesar die aan één oog blind is als gevolg van een hersenafwijking. Over zijn te vroeg geboren zoontje schrijft hij het boek Cesar, waarin hij de mooie én moeilijke kanten van het vaderschap beschrijft.