Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Borstkanker

'Jula zei dat ik altijd haar moeder blijf, ook als ik doodga’

Britt heeft borstkanker en ook haar moeder is al een aantal jaar ziek. Als ze een telefoontje krijgt van haar vader met slecht nieuws moet ze haar dochter Jula vertellen dat ze binnenkort definitief afscheid moet nemen van haar oma. Maar hoe doe je dat?

Opa en oma

Twee jaar geleden was ik in Frankrijk. Met een vriendin huurde ik een mooi huis aan het strand voor een weekje vakantie met onze kinderen. Ik legde Jula in een bed waar ik elke avond eerst het zand uit veegde met mijn hand. Daarna las ik een verhaaltje voor waarin een opa en een oma voorkwamen.

Advertentie

Prinsessen en wolven

Ik besloot dat dit het moment was. Die middag had ik met mijn vader gebeld. De tumor was weer groter geworden en elders in het lichaam van mijn moeder hadden de artsen ook een plekje gezien. We wisten al jaren dat mijn moeder zou sterven aan kanker, maar ondertussen was ze er bijna vier jaar langer dan gedacht.

Hier in Frankrijk, met het geluid van de oneindige golven op de achtergrond, wilde ik Jula voorbereiden op de dood van haar oma. Al kende ze de dood alleen nog maar uit verhalen. Vooral in sprookjes wordt er kwistig mee gestrooid, maar daar worden prinsessen vervolgens wakker gekust en komen oma’s terug uit de buiken van wolven.

Heel erg missen

Jula luisterde aandachtig naar me, maar schudde haar hoofd toen ik zei dat oma kanker had. Ik had het helemaal verkeerd begrepen. Oma had geen kanker, maar Joschka. De hond. Ik moest er bijna om lachen, omdat ze dacht dat ik me had vergist. Stel dat ik nu zou zeggen: ‘Ooooo, ik dacht dat oma kanker had. Nou, gelukkig is het de hond.’

Maar ik moest natuurlijk niet lachen en ik vertelde haar dat oma ook kanker had. Net als de hond. We wisten dat al een tijdje, maar we hadden het niet eerder aan haar verteld omdat we haar niet ongerust wilde maken. Jula zei dat ze het fijn vond dat ze het nu ook wist. Al zou ze oma wel erg missen. En ze vond het zielig voor opa. Want hij zou straks alleen zijn, zonder vrouw en zonder hond. Ik zei dat we dan maar vaak moeten langsgaan en dat leek Jula een goed idee. De volgende dag liep ze uitgelaten de zee in en genoot ze van haar Franse friet met ketchup.

Steeds zieker

Afgelopen week werd mijn moeder zeventig. Ik lag bij te komen van mijn laatste chemo toen mijn vader belde. Slecht nieuws, zei hij. Ik wist meteen welk nieuws het was. Het moment was daar, bijna zes jaar na het bericht dat ze zou sterven aan kanker. Ik voelde me verdrietig, maar tegelijkertijd kalm. Ik zag mijn moeder de laatste jaren steeds zieker en ongelukkiger worden. Soms begon ze zomaar te huilen. Als ik vroeg wat er was, kreeg ik steevast het antwoord: ‘Niks’.

Afscheid nemen

Ik vertelde aan Jula dat oma steeds zieker werd en dat de artsen dachten dat ze niet meer lang zou leven. Ze leek er niet van te schrikken, misschien was die voorbereiding toch goed geweest. Wel zei Jula dat ze niet goed is in afscheid nemen. En dat afscheid nemen van iemand van wie je weet dat je die niet meer gaat zien haar helemaal moeilijk lijkt. Het is duidelijk waar ze het meest tegenop ziet.

Jula heeft jarenlang geen gedag willen zeggen na een bezoek of logeerpartij, waardoor ze wat onbeschoft over kwam. Het missen was bij haar voor het afscheid al begonnen.

Bitterzoet

Ik vertelde haar dat het ook moeilijk is. Dat definitief afscheid nemen enorm verdrietig is. Ik zei er niet bij dat oma zelf al een tijd afscheid leek te nemen. Van zichzelf en van ons. Dat het misschien ook niet anders kan, als je weet dat het einde nadert. Jula zei dat ik altijd haar moeder blijf, ook als ik dood ben. Al heeft ze nog niemand gekend die stierf, ze weet dat de dood definitief is. En nu zet ze er iets oneindigs tegenover. Een bitterzoete troost.

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine, inmiddels is Britt gelukkig schoon en gezond verklaard. 

Britt Stubbe

Britt Stubbe (44) is alleenstaande moeder van een dochter van 5 jaar. Britt heeft borstkanker. Ondanks dat ze bang is, voelt ze zich krachtiger dan ooit. Britt zal de komende maanden op oudersvannu.nl bloggen over haar behandeling, angsten en liefde voor het leven.