Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Knuffelobsessie

Nienke's dochter zit in groep 3, maar speelt nog met knuffels. Sterker nog, die knuffel krijgt zelfs eigen post. Beetje raar, totdat Nienke erachter komt waarom Konijn zo belangrijk is.

Sinds een week of wat hebben Loulou en haar beste vriendin Doris, naast hun obsessie voor elkaar, ook een hevige knuffelobsessie. Overal waar de meisjes gaan, gaat hun knuffel. Doris heeft Aapie, Lou heeft Konijn. ’s Ochtends wordt het beest aangekleed, bij het ontbijt staat een extra bordje, als het koud is moet ie een sjaaltje om en als de kindjes naar Tim, hun vader, gaan, krijgt Konijn een eigen tasje mee. Het voelt alsof we er een nieuw gezinslid bij hebben. Eentje met gevoelens, een mening en behoeften. En ja zelfs een eigen agenda. Want laatst lag er bij thuiskomst uit school een heuse handgeschreven uitnodiging op de deurmat. Of Konijn, en Loulou, op zaterdag naar het verjaardagspartijtje van Aapie wilde komen?

Advertentie

Feestjurken uit de kast

Loulou en Konijn waren in alle staten. Er moest natuurlijk een cadeau worden gekocht. Gelukkig wist Konijn gelijk wat het moest zijn: een zakje bananenschuimpjes natuurlijk, want daar was Aapie zo dol op. Er moesten feestjurken uit de kast worden getrokken. En er moest bij Lou ook een heel klein beetje teleurstelling worden weggeslikt omdat zij zelf niet op dit briljante idee was gekomen. Ze probeerde het nog wel even: of we dan de dag na het partijtje ook Konijn haar verjaardag mochten vieren? Uhm, nee, Konijn is september jarig, legde ik uit.

Hoog schattigheidslevel

Het knuffelfestijn was een groot succes. Er waren behalve de besties, Aapie en Konijn, ook nog twee andere knuffels evenals hun baasjes uitgenodigd. Verder waren er slingers, taartjes, pannenkoeken, en uiteraard, cadeautjes. Hulde voor moeder Hanna. Want het was van een bijzonder hoog schattigheidslevel al met al. Maar ergens vond ik het ook een beetje mal, dat gedoe om die knuffels. Want natuurlijk wordt er regelmatig een jasje/sokje/mutsje vergeten, en moet er bij die constatering natuurlijk ook even hevig gebruld worden, om maar iets te noemen.

Nienke Pleysier knuffelpartijtje

Geweldige woordvoerder

Totdat we gisteren gingen wandelen met de hond in de duinen. Konijn zat veilig in een rugzakje op Lou haar rug. Het stormde flink. ‘Konijn vindt het best wel spannend, zeg ze’, riep Lou boven het suizen van de storm uit. Ja, natuurlijk! Ineens viel het kwartje. Voor een meisje dat het lastig vindt om over haar gevoelens te praten, is Konijn een geweldige woordvoerder. Ik zal haar morgen eens vragen hoe ze het nou eigenlijk vindt in de eerste klas.

 

Nienke Pleysier

Nienke Pleysier (33) is single moeder en freelance journalist. Ze woont in Haarlem, met haar kinderen Loulou (6) en Lewis (4). Hun vader Tim, waarmee ze al een aantal jaren niet meer samen is, woont vlakbij. Op maandag eten ze met zijn allen en twee dagen in de week slapen ze bij hem. Op die even zo geliefde als gehate ‘kinderloze dagen’ probeert Nienke op haar hoofd te staan, te mediteren, zoveel mogelijk te dansen, de levens van vriendinnen bij te houden, de boeken voor haar boekenrubriek uit te lezen en middels YouTube tutorials te leren breien, haken en weven, enkele Vrije School hobby’s van haar dochter. Social media vind ze ongemakkelijk, dus als je haar wil volgen is het wachten geblazen op Het Boek. Dat komt. Ooit.