lisa

Column Lisa: krassen

Als Simcha door een vriendinnetje wordt uitgelachen, is Lisa bang dat Simcha zich voor zichzelf gaat schamen. Ze probeert haar te leren dat foutjes maken goed is en perfectie niet bestaat.

‘Jij krast alleen maar.’ Met een beteuterd gezicht komt Simcha naar me toe. Haar vriendinnetje vindt haar tekening niet mooi en heeft dat duidelijk laten weten. ‘Mama, de mijne is toch ook mooi? Ja toch?’

Abstractie

Ze laat me haar tekening zien. Op het papier staan allemaal lijnen in alle kleuren van de regenboog. Ik kan zien hoe ze aan het experimenteren is geweest met de stiften van haar vriendin. Welke kleuren zijn het? Wat gebeurt er als ik er hard of zacht op druk? Ze heeft zich heerlijk uitgeleefd zonder de bedoeling er iets concreets mee uit te beelden. Op het papier van het vriendinnetje staan een duidelijk herkenbaar poppetje en een bloem. Te schattig. Alles in roze en paars. De twee tekeningen lijken in de verste verte niet op elkaar. Hoeveel schelen ze ook alweer? Een half jaar, geloof ik. Zou ik binnenkort ook dit soort meisjesfantasieën gepresenteerd krijgen of loopt ze gewoon achter? Het was me ook al opgevallen dat Simcha volgens de verpakkingen zo langzamerhand met lego zou moeten kunnen bouwen, maar ze heeft eigenlijk pas net de lol van duplo ontdekt. Haar bouwwerken zien er ook anders uit dan ik om me heen zie. Ze bouwt een soort abstracte kunstwerken die lijken op het Holocaustmonument in Berlijn. Ik vind het fascinerend. Ik bouwde altijd een huis of een stal. Net als alle andere meisjes om me heen. Meer wist ik niet te verzinnen.

Schaamte

Als de meisjes zich even later aan het verkleden zijn en Simcha ongegeneerd in haar onderbroek door de kamer danst, zich verheugend op de Spaanse danseressenjurk die haar is toegewezen, wijst haar vriendinnetje lachend naar de blote billetjes die boven het kleine broekje uitsteken. Gauw ga ik tussen de twee meisjes in staan zodat Simcha niet in de gaten krijgt dat ze wordt uitgelachen. Ik ben bang dat ze anders nooit meer onbeschaamd in haar blootje wil rondlopen als er anderen bij zijn. Dat de wereld haar zojuist heeft geleerd om zich voor zichzelf te schamen.

Haar eigen manier

We proberen haar te leren dat het niet gaat om goed doen, maar om oefenen en durven. Dat foutjes maken goed is en perfect zijn niet bestaat. Als ze zich nu maar niks gaat aantrekken van wat anderen vinden. Als ze nu maar niet gaat proberen te doen wat normaal is.
Als we thuis zijn, begint Simcha fluitend aan een nieuwe tekening. Zou ze nu ook een roze bloem gaan tekenen of een prinses? ‘Mama deze is voor jou,’ roept ze enthousiast en ze komt uitgelaten op me af rennen. Op het papier heeft ze een bruine vlek gekrast, daarnaast een oranje. Ik kijk nog wat beter en zie dan twee zwarte strepen als benen, iets wat lijkt op ogen en een mond. Een zwarte streep loopt van de bruine vlek naar de oranje vlek, als armpjes die elkaar vasthouden. ‘Het zijn een paddenstoel en een sinaasappel. Die gaan samen op pad.’ Ik moet hardop lachen. Ze neemt een aanloop en knalt op haar buik op de schommel die midden in de kamer hangt en zwaait erop door de lucht. Ik heb haar eigenlijk nog nooit op de schommel zien zitten. Ze staat erop, ligt erop, hangt eraan of bungelt op haar kop. Maar erop zitten? Nooit. Ik slaak een zucht van verlichting. Gelukkig, alles gaat nog steeds op haar manier.

Lisa Wade

Lisa Wade (37) is radio- en tv-presentatrice en samen met regisseur Peter Blom. Hij is vader van Grover (23), Muriel (21) en Rinke (16) en samen kregen ze dochters Simcha (3) en Norah (0). Elke maand schrijft ze een column in Ouders van Nu over haar drukke leven.