Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

‘Oproep aan alle moeders: laten we elkaar steunen in plaats van veroordelen’

Eva vond de babyperiode onmenselijk zwaar. Ze had het gevoel dat ze faalde en dit gevoel werd extra versterkt door een kersverse mede-moeder in haar omgeving bij wie alles wél op rolletjes verliep.

Hoe veel meningen ik ook heb over andere moeders en hoe zij opvoeden: ik probeer ze niet uit te spreken. Dat komt vooral, omdat ik de eerste jaren zelf erg heb geworsteld met het moeder-zijn. Ik vond die babyperiode onmenselijk zwaar. Funest waren toen de – vaak totaal onbedoeld – kwetsende opmerkingen van andere moeders en vaders: ‘Slaapt ze nou nog niet door?’ of ‘Hoezo kun je niet even douchen als je de baby hebt. Ik doe dat gewoon, hoor!’

Advertentie

Eén mede-moeder wist me vooral te raken. We zaten samen in een online praatclubje en nadat de baby’s geboren waren, richtten we een groep op Hyves (ja, Hyves!) op om verder te praten. Deze mede-kersverse-moeder – ik noem haar even Mandy – had totaal geen last van alle onzekerheden waar ik als nieuwe moeder mee worstelde.

Kijken en vergelijken

Waar mijn baby geen enkel dag- en nachtritme had en ik na twee maanden nog steeds nooit meer dan drie uur achter elkaar had kunnen slapen (ik gaf borstvoeding, dus mijn man kon me daar niet in ontlasten), sliep de baby van Mandy na twee weken al door. TWEE WEKEN. Waarna ik me wanhopig afvroeg wat ik in godsnaam fout deed. (Gelukkig wist ik toen nog niet dat mijn dochter pas na twee jaar voor het eerst een nacht zou doorslapen).

Waar mijn baby nog geen seconde in de box of het wippertje wilde en alleen enigszins tevreden leek als ik met haar in mijn armen rondliep, liet de baby van Mandy zich overal stallen. Ze plaatste foto’s van een vakantie waar het kleine jongetje diep in slaap in een strandtentje lag terwijl zij hele boeken uitlas in de zon met haar voeten in het zand. HOE DAN?

Waar mijn baby ’s nachts 87 keer wakker werd en zich de volgende ochtend standaard weer om 05.00 uur meldde, schreef Mandy geërgerd in onze Hyves-groep dat zij wilde gaan sporten, maar dat haar baby nog steeds sliep (sinds 19.00 uur de vorige avond) en ze daarom niet wegkon. Het was inmiddels 09.00 uur. IK  WERD GEK.

Waar zijn die slingers?

Kortom: mijn lage vertrouwen in mijn talent voor het moederschap daalde nog meer door deze Mandy. Die écht niet begreep dat ik het zo zwaar vond en me eigenlijk maar een klager vond, dat liet ze duidelijk merken. ‘Het leven is een feestje maar je moet zelf de slingers ophangen’ was haar motto. Nou die slingers kreeg ik in deze periode van mijn leven duidelijk niet opgehangen, hoe hard ik ook mijn best deed.

Uiteindelijk stapte ik uit dit Hyvesgroepje en dat bleek een wijze beslissing. Als je zo onzeker en uitgeput bent als ik toen ik net moeder was, heb je mensen nodig die je het gevoel geven dat je normaal bent. Dat het niet aan jou ligt. Dat het goedkomt. Vrouwen bij wie het allemaal vanzelf gaat en die dat graag showen bij worstelende mede-moeders, die kun je missen als kiespijn. Ook al kunnen zij er natuurlijk niets aan doen dat zij het zo anders ervaren of zo’n makkelijke baby hebben.

De twist

Jaren later schreef ik met mijn vriendin en co-auteur van De melkfabriek en De schoolfabriek, televisiepresentator Sofie van den Enk, een opiniestuk in Ouders van Nu. We riepen op tot mom-peace: laat moeders elkaar steunen en niet veroordelen. Al die tijd had ik Mandy in gedachten bij die vervelende-onzeker-makende-niet-solidaire moeders, mom-enemiesnoemden we ze in het artikel.

Maar het verhaal krijgt een twist. Mandy las het verhaal. En ze stuurde me een berichtje: ‘Ha Eva, ouder en wijzer zal ik maar zeggen. Ik weet wat jij van mij vond/vindt. Nu veel beter te begrijpen voor mij. Ik heb nooit de intentie gehad om je een rotgevoel te geven. Ik kan van alles schrijven, met vingertjes wijzen, externaliseren en iets van ‘ouwe koeien’ uit de sloot halen, maar dat wil ik niet. Dat is niet de insteek van dit bericht. Ik vind het nu gewoon fijn om sorry tegen je te kunnen zeggen. Ik schenk nog maar een wit wijntje in en proost op het moederschap! (met alle seizoenen die daarbij horen 😉 )Groet, Mandy’

Hoopvol

Met kippenvel las ik haar bericht. Wat lief dat ze me dit stuurde. Ik mailde terug dat ze mijn dag had gemaakt met haar berichtje. Nu volgen we elkaar op social media en liken foto’s van elkaars kinderen. Ik vind het hoopvol dat je elkaar totaal niet kunt begrijpen en later toch tot inzicht komt – dat geldt voor ons beiden. Mandy kon zich met terugwerkende kracht meer inleven in mij toen ze een tweede zoontje kreeg die niet zo makkelijk was als de oudste. Nu ze ook worstelde met een onrustig kind en slaapgebrek, snapte ze opeens waarom je je best down kunt voelen in die babytijd. Ik kon na al die jaren inzien dat ik destijds best labiel was. En dat opmerkingen van anderen soms puur met hún ervaring te maken hadden, en niet zozeer bedoeld waren om mij een rotgevoel te geven.

Conclusie? Respecteer elkaars beleving. Moeders die op een roze wolk zitten, mogen dat best van de daken schreeuwen, maar doe dat niet bij die vriendin met een huilbaby. En moeders die zich met moeite door die babytijd worstelen: omring je vooral even niet met roze-wolk-moeders (tenzij ze extreem empathisch zijn voor jouw situatie) maar neem ze ook niet kwalijk dat zij wél kunnen genieten. Want dat kan en dat mag. O ja, en worstelende-babymoeder: het komt goed. Echt. Het grote genieten is bij mij gekomen. Het komt bij jou ook. En misschien word je ooit wel weer maatjes met al je mom-enemies van nu.

Eva Munnik

Eva Munnik (1976) woont samen met Harry en hun dochter van zeven jaar. Ze werkt voor televisie en bladen en schreef het boek De melkfabriek over borstvoeding, De schoolfabriek over de basisschool en Kids & the City over stedentrips met kinderen.