Lisa Wade

'Wil ik echt een tweede kind?'

Deze vraag blijft Lisa bezighouden. Tijdens een meditatiesessie probeert ze achter het antwoord op deze vraag te komen. En als het al zo is, kan ze het dan wel aan?

Mediteren

Ik zit op een kleedje in het gras met mijn ogen dicht. Er komt een rustgevend new age-muziekje uit mijn telefoon. Voor het eerst ga ik proberen te mediteren. Het leek me altijd zweverig en vreselijk saai om een kwartier lang stil te zitten en alleen op je ademhaling te letten. Maar op dit moment voelt het alsof ik op minivakantie ga. Een kwartier lang niks! Daar is de diepe stem van goeroe Deepak Chopra. Hij zegt dat we samen op zoek gaan naar mijn doel in het leven. Dat klinkt perfect! Een momentje voor mezelf én uitvinden wat ik in hemelsnaam moet doen. Want de vraag blijft maar als een balletje in een flipperkast door mijn hoofd schieten. Wil ik echt een tweede kind? En vooral, kan ik dat wel? Want die tweede vraag lijkt de eerste nogal te dwarsbomen. Ik besef steeds vaker dat ik even hard rust als zuurstof nodig heb. En soms voelt het alsof ik sinds Simcha’s komst geen hap lucht meer heb genomen. Mezelf nog een paar jaar op dezelfde manier opzijzetten lijkt me geen goed idee. Ik probeer te ontspannen en hoor hoe om me heen de wind door de bomen waait. Af en toe, iets te vlakbij, een doffe dreun als er een appel uit een boom valt. Op aanraden van Deepak adem ik diep in en uit. Ik voel hoe de hond naast me komt zitten en zijn kop op mijn schoot legt. Ook voor hem moet het weldadig zijn dat ik even niet als een kip zonder kop rondren.

Geen wiegje

Van Deepak moet ik visualiseren waarnaar ik op weg ben en wat me tegenhoudt op mijn pad. En ja hoor, na een tijdje zie ik mezelf door de tuin lopen, op weg naar een nog niet bestaand klein schuurtje achter in de boomgaard, helemaal voor mij alleen, waar ik ongestoord kan schrijven. Ik zie geen wiegje, zoals ik eigenlijk hoopte. Maar wat ik vooral zie, is mezelf met een zachte blik. Jaaaa, dát is wat ik wil, lieve rustige ogen. Nooit meer dat gevoel klem te zitten, omdat het me eigenlijk allemaal te veel is. Dat het me lukt op tijd afstand te nemen als ik voel dat mijn irritatiethermometer stijgt. Om niet zo overweldigd te raken dat ik de behoefte krijg me als een kluizenaar terug te trekken en iedereen bij me weg te blaffen. En als ik dat kan, dan kan alles!

Adem in, adem uit

Simcha roept. ‘Mamaaaa, ik moet plassen en krijg de deur niet open.’ Ik druk de pauzeknop in, help haar op weg en ga weer op mijn kleedje zitten. Maar Deepak wil niet meer opstarten. De wifiverbinding houdt het voor gezien. De hond ook, hij is ergens anders gaan liggen. Simcha vraagt of ik al klaar ben met ‘mediteneren’. Ze verveelt zich. Ik adem diep in en uit, zoals ik net heb geleerd, pak verf en papier en zet Simcha aan de tuintafel. Rustig vertel ik haar dat ik nog even op het kleed ga zitten en dat we daarna samen een spelletje gaan doen. Tot dan mag zij schilderen. ‘Ik ben vlakbij, vanaf hier kun je me zien.’ Ik leg mijn kleedje dichter bij het terras. Daar schijnt een zonnetje en doet de wifi zijn werk. Als ik na mijn kwartiertje met zachte ogen naar Simcha toe loop, straalt ze. Ze heeft een boekenlegger voor me gemaakt. Zo kan ik haar niet vergeten als ik even alleen een boekje wil lezen. Ontroerd druk ik haar tegen me aan. Misschien gaat het me wel lukken met nog zo’n heerlijk moppie erbij.

Lisa Wade

Lisa Wade (37) is radio- en tv-presentatrice en samen met regisseur Peter Blom. Hij is vader van Grover (23), Muriel (21) en Rinke (16) en samen kregen ze dochters Simcha (3) en Norah (0). Elke maand schrijft ze een column in Ouders van Nu over haar drukke leven.