Linda Bouritius Photography

Linda: ‘Al was het maar een paar dagen, het voelde direct als een ouderwetse vakantie’

Na tien weken thuis besluiten Linda en haar gezin er een paar dagen tussenuit te gaan. En dat zorgt voor ouderwetse vakantie-inpakstress, ruzie op de achterbank en uiteindelijk ontspanning.

Terwijl ik drie weken geleden nog met tranen in mijn ogen mijn kinderen naar school bracht, is het inmiddels echt tijd voor ze om weer volledig naar school te gaan. Eenmaal op school werd de honger naar meer groter en het contrast met thuis zitten alleen maar erger. De deur was op een kier gezet en als het aan mijn kinderen lag, kon die niet snel genoeg wagenwijd open. In plaats van gewoon thuis zijn, werd een dag binnen nu een dag: géén school. En nadat het gemis werd aangewakkerd, sloeg ook de verveling toe.

Advertentie

De koek is op

Thuis is nu alles saai. De schoolopdrachten worden afgeraffeld. Hangerig wordt er op de bank uitgekeken naar de dag dat ze weer mogen: naar school spelen met vriendjes en vriendinnetjes. En ook mijn inspiratie en vooral motivatie is weg. De laatste loodjes lijken te zijn aangetreden. Het gevoel van ze niet kunnen loslaten, grip willen houden op onze bubbel heeft alweer plaatsgemaakt voor nieuwe emoties in deze corona-achtbaan.

Bekken en kibbelen

Met een laatste week samen – geen school, maar vakantie – besluit ik dat we erop uitgaan. We gaan op vakantie. Even een paar dagen weg. Even andere muren om tegenaan te kijken, even een andere omgeving als je naar buiten stapt: even eruit. En met de versoepelingen en een zelfvoorzienende camper was er ineens een nieuw perspectief.

Zo gingen we het afgelopen Pinksterweekend samen op pad: weg in eigen land: een klein voorproefje op de zomervakantie. En ook al was het maar een paar dagen, het voelde direct als een ouderwetse vakantie. Van het bekken op elkaar tijdens het inpakken, de chaos voordat iedereen eindelijk met al zijn spullen in de auto zit, het gekibbel onderweg en het eeuwige gezeur dat het lang duurt – dat al begon toen we amper de straat uit waren. Ja, de vakantiemodus stond volledig aan.

Doodmoe

Toen we na een rit vol gekibbel eindelijk waren aangekomen en de kinderen direct in de speeltuin doken, zaten we stilzwijgend naast elkaar. Te moe om nog een woord uit te brengen. Beide kapot. Hij van al die weken doorwerken en  doorgaan alsof er niets aan de hand is. Terwijl er wel degelijk heel veel gaande was, moest hij toch elke ochtend het schip verlaten.

Ik van al die weken de kar trekken thuis. Van emoties, meeveren en ervaren. Bijsturen, bijstellen en bijleren. We waren op en het enige wat we daar aan konden doen, was ons eraan overgeven.

Zij blij, wij blij

Maar met dat besef klaarden we samen langzaam op. Geen gekibbel meer, maar ons overgeven aan het weg zijn. De vermoeidheid van de afgelopen maanden accepteren. De gevoelens voelen en vooral toelaten dat ook wij ook even achterover mogen leunen.

Want met immers uitzicht op een schommel en twee blije kinderen gold ook voor ons het grote vakantiecliché. Zij blij, wij blij. Dus werd de fles wijn geopend en de stoelen in de zon geschoven.

Terug naar de basis

Zo gaven we ons wederom over aan een ander ritme.  Ons vakantieritme. Genietend van elkaar, de zon, het gras onder onze voeten. Zwemmen in een bosvijver en je afspoelen bij een buitenkraantje. Het was heerlijk terug naar de basis, zoals we de afgelopen tien weken al zoveel teruggeworpen zijn naar de basis.

En terwijl de buitenlucht ons langzaam een beetje mens liet voelen en we ons elk uur wat minder kapot voelden, durfden we langzaam te gaan genieten. Een in het begin wat onwerkelijk gevoel in deze tijd. Na vooral niet te hebben gemogen, nu onszelf weer toestaan van dingen te gaan genieten. En zo ontspannen we pas echt.

Linda Bouritius Photography
De vakantie is begonnen! Maximale pret onderweg en de nodige broer- en zussen-streken.


Rust, ruimte en een schommel. Even weg in onze eigen wereld en rust voor elkaar.


Spelletjes spelen, met je lange corona-haar en blote voeten in het gras.


Lezen, thee drinken, spelletjes spelen. Het is niet veel, maar zo fijn even in een andere omgeving te zijn.


Weg in eigen land. Hoe prachtig is Nederland.


Ondertussen leren we door. Vandaag biologie op het programma en alles over kikkers en kikkervisjes geleerd.


Met je kop in de zon en de wind door je haren. We laten allemaal de ontspanning en het genieten toe.


Trots hoe we de afgelopen tien weken ons hoofd boven water hebben gehouden.

Beeld: Linda Bouritius Photography

Linda

Linda Bouritius Photography

Linda Bouritius-Colenbrander (35) is fotograaf gespecialiseerd in trouwfotografie en documentaire familiefotografie. Ze is verliefd op het alledaagse en de echtheid van het leven. Samen met haar man Joost, heeft ze twee kinderen; een dochter Isa (6) en zoon Seth (4). Daarnaast is er kat Kiwi. Meer informatie: Linda Bouritius Photography