Mogen ze langer klein blijven

‘Mogen ze nog wat langer klein blijven?’

De zoon van Krista is 9 en krijgt bij het vak ‘nieuwsbegrip’ heftige onderwerpen als Islamische Staat, honger en overstromingen voor zijn kiezen. Daar heeft ze een heel dubbel gevoel over.

Het vak ‘nieuwsbegrip’

‘Ze hebben allemaal oude beelden kapot geslagen. Die kunnen ze nu nooit meer maken.’ De jongens praten met elkaar, voorin de bakfiets, over wat ze op school hebben gehoord. Eigenlijk zijn ze een beetje te oud voor de bakfiets. Maar ook nog te jong om zich nu al zorgen te maken over de Islamitische Staat. Toch wordt dit op school allemaal al met ze besproken. Bij ‘nieuwsbegrip’, een vak waar ze allemaal opdrachten doen over het nieuws van de dag. Grappige feiten als de uitvinding van de zelfrijdende auto, dat chimpansees slim genoeg zouden zijn om voor zichzelf te koken, en het tienjarig bestaan van YouTube.

Advertentie

Tranen om dierproeven

Maar het gaat er dus ook over aardbevingen, in Groningen en Nepal, overstromingen, honger en oorlog. Is dat allemaal wel nodig? Mogen onze kinderen niet nog wat langer klein blijven?, vraag ik me weleens af. Vooral die keer dat het over dierproeven ging en mijn zoontje – net als de rest van groep vijf – in tranen thuiskwam. Omdat het testen van een lippenstift op een lief klein pluizig konijntje, voor een negenjarige, nog altijd vele malen erger is dan het kapotslaan van welk cultureel erfgoed dan ook.

LEES OOK: hoe praat je met je kind over terrorisme?

Invloeden van buitenaf

Maar op andere momenten omarm ik het juist. Bijvoorbeeld toen ik een opdracht over de ‘Wereld Niet Roken Dag’ in zijn rugtas vond, met ‘Liever niet roken’ als boodschap in dikke letters. Zet daar voor mijn part ook nog maar een dikke streep onder en een uitroepteken achter. Uiteindelijk horen ze het natuurlijk toch allemaal wel. Op televisie, op internet, van vriendjes, op straat. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik als kind iedere avond angstig door mijn dakraam keek, als de dood dat De Bom zou vallen. Vooral nadat Doe Maar er een liedje over had geschreven. Of dat ik er na een radiobericht over een ‘spookrijder gesignaleerd op de A5’ van overtuigd was dat spoken echt bestonden en ook nog auto konden rijden.

‘De wereld is niet slecht’

Niemand die mij iets uitlegde over deze Grote Mensen Dingen, waar ik als klein meisje zogenaamd niets mee van doen had. Klein houden ging toen al niet, maar nu al helemaal niet meer. Door alle media is het één grote wereld geworden, waar ook mijn mannetjes met stoere stappen doorheen lopen. Veel met ze praten over wat ze onderweg zien en horen kan gelukkig wel. Zorgen dat ze goede antwoorden krijgen en ze laten zien dat er ook in heel nare situaties lieve en goede mensen zijn – hulpverleners bijvoorbeeld, of mensen die een inzamelingsactie beginnen. Zo hoeven kinderen niet onnodig bang te zijn, of te denken dat de wereld een slechte plek is. Zodat ze, wanneer ze door hún dakraam naar de wereld kijken, voorlopig vooral de maan en de sterren zien schijnen.

Is je kind angstig door heftige nieuwsfeiten? Lukt geruststellen niet? Lees hier hoe de SAFE-methode angstige kinderen kan helpen te relativeren.

Krista Okma

Krista Okma (41) is opvoeddeskundige, maar zit zelf ook regelmatig met haar handen in het haar en gaat dan vol goede moed weer verder. Ze is getrouwd met Jason waarmee ze drie kinderen heeft: Skye (10), stiefzoon Ryan (9) en Kate (6 jaar, gehandicapt). Ze houdt 's ochtends haar kop koffie vast alsof het reddingsboei is, rent halve marathons, kijkt zo goed als nooit televisie en gebruikt die tijd om van alles te schrijven: to do- en boodschappenlijstjes, opvoedboeken (o.a. Minipubers!), kinderboeken (Sem&Hammie), columns & blogs. Check haar website www.kristaokma.nl.