luiers verschonen

Net bevallen in Dubai en een baby met reflux

Een kersverse moeder zijn in Dubai is toch nét iets anders dan in Nederland, zo ontdekt Claudia. En dan blijkt haar baby ook nog reflux te hebben.

Daar zat ik dan, bevallen en wel. Op woensdag was Otis geboren en vrijdag mocht ik naar huis. In Dubai is dat gebruikelijk en wordt je na de bevalling nog goed in de gaten gehouden in het ziekenhuis. De lactatiedeskundige komt langs op je kamer en het eerste badje wordt met instructies, gegeven door de zuster. Geen kraamverzorgster dus, maar een spoedcursus in het ziekenhuis. Ik moet zeggen dat ik zo high was van de hormonen, dat ik geloof ik niets heb opgeslagen. Maar dat terzijde.

Advertentie

Opa en oma op bezoek

Daar zit je dan thuis op de bank in met een baby. Opeens met zijn drieën! Gelukkig kwamen mijn ouders op zaterdagochtend aan. Dat hadden wij zo afgesproken, want zo konden ze helpen met Otis. Dat eerste moment van je ouders met jouw kindje, dat is natuurlijk super bijzonder! Het is toch anders als je in het buitenland woont en je ouders de zwangerschap niet van dichtbij meemaken. Ze kwamen aan met een tas vol cadeaus van iedereen uit Nederland en het huis kwam steeds voller te hangen met kaartjes.

Er is iets aan de hand

Ik had geen idee wat ik moest verwachten van het moederschap. Ik had uiteraard netjes mijn huiswerk gedaan, maar toch kun je je nooit helemaal voorbereiden op die eerste weken. In mijn geval hing Otis constant aan de tiet. Ik hoorde van een vriendin, die tegelijk met mij bevallen was, dat ze er gek van werd, iedere vier uur borstvoeding. Het leek mij zalig. Iedere anderhalf uur zat ik een half uur met die kleine aap aan mijn borst. Daarna knuffelden we nog even, deed hij een hazenslaapje van 45 minuten en begon het circus weer opnieuw. Ik had geen idee of dat normaal was, of hij wel genoeg voeding kreeg en of het goed ging. Uiteraard waren er controles waar ze hem wogen, maar mijn gevoel zei dat er iets aan de hand was. En dat bleek te kloppen.

‘Ik huilde met hem mee’

Otis dronk ontzettend vaak, maar spuugde en huilde veel. Geen idee wat hij dus echt binnen kreeg. Daarom werd ons elf weken na z’n geboorte geadviseerd om met flesvoeding te starten. Meneertje had namelijk reflux. Zo konden we het aantal milliliter bijhouden en de voeding indikken. Reflux heeft te maken met een klepje tussen de maag en de slokdarm, dat niet goed sluit. De voeding komt in de maag terecht, waar het zich mengt met zuren en vervolgens spuugt je kindje dat weer uit. Al die zuren gaan dus steeds door die tere slokdarm heen, wat gaat irriteren en pijn doet.

Het resultaat: een baby die huilt van de pijn en toch wil eten, omdat hij honger heeft. Ik kan je melden dat dit geen pretje is. Je kindje steeds zoveel pijn zien lijden is vreselijk en je kunt niets doen om hem te helpen. Urenlang heb ik hem geknuffeld en met hem mee gehuild, toen hij het uitkrijste van de pijn. De medicijnen die werden voorgeschreven sloegen niet aan, dus we hebben gewacht tot hij vaste voeding mocht eten. Toen was de reflux van de ene op de andere dag verleden tijd. Hoera! Hulde aan alle ‘reflux-ouders’! Jullie zijn die-hards. En onthoud: het gaat voorbij. Echt!

 

Claudia Sloot

Claudia Sloot is moeder van Otis en schrijft over haar leven met een temperamentvolle peuter, die vindt dat slapen en eten voor mietjes is. Ook runt ze haar blog Oh yeah baby, heeft een kledinglijn You and Mini én werkt in de online marketing.