sofie van den enk

'Een rollenspel met je kind is als in de spiegel kijken'

Bij Sofie thuis wordt er tegenwoordig een nieuw spel gespeeld. Een heus rollenspel wel te verstaan. En dat is niet alleen leuk, maar ook bijzonder leerzaam. Voor haar kinderen, maar vooral ook voor haarzelf.

Nieuw spel

Wie ermee begon weet ik niet meer, maar we hebben een nieuw spel. ‘Ik zie, ik zie wat jij niet ziet’ ging na tweehonderd keer toch vervelen en dus spelen we nu het rollenruilspel. Reina is papa, Magnus speelt mij en wij nemen de kinderrollen op ons. Na het eten en voor het in bad gaan, is het speel- en stoeitijd en daar past deze nieuwe vondst uitstekend in. André neemt alvast een voorschotje op het slapengaan en duikt Reina’s bed in met haar favoriete knuffel over zijn gezicht. Liggend in een zee van beren en kussens mompelt hij dat de deur op een kier moet blijven. Ik roep vanaf de wc. ‘Mamááá, wil je mijn billen afvegen?’ De kinderen komen niet meer bij. Ondertussen zoekt Reina een pyjama uit voor papa. ‘Wil je die met hartjes of de Woezel & Pip-nachtjapon?’

Advertentie

Spiegelbeeld

Los van de grap valt ineens op hoe goed onze kinderen eigenlijk luisteren. Onze adviezen en strenge raad worden keurig opgelepeld. Ze weten precies wat er van ze wordt verwacht; van tandenpoetsen tot rustig gaan liggen. Het licht gaat uit en zelfs als de ‘kinderen’ ruzie krijgen, zoeken de kleine papa en mama naar een vreedzame oplossing. Maar eigenlijk gaat het nog verder dan dat. In deze spelvorm krijgen André en ik een spiegel voorgehouden. Reina zegt dat ze de kinderen niet meer wil… ‘…horen!’ roepen André en ik in koor. En als ik vraag of mama nog even bij me komt liggen (dat willen ze allebei, elke avond weer), heeft Magnus een heel antwoord klaar: ‘Nou, ik heb net gehoord dat ik vanavond nog even wat werk moet doen op mijn laptop, dus dat gaat even niet. Maar als ik klaar ben, kom ik nog wel bij je kijken. Maar nu moet je eerst maar gaan liggen en stil zijn, dan kom ik zo terug.’

Het goede voorbeeld

Ik hap naar adem, wil lachen en hem kussen. Dat ben ik! Zo doe ik inderdaad! Dat niet to the point, me omslachtig excuserend en ad hoc-werkgedoe erin gooiende moederschap. Zo zien mijn kinderen me dus. Zo belangrijk is het dus om het goede voorbeeld te geven. Terwijl ik me de volgende dag op een bankje bij de speeltuin afvraag of ik een ander voorbeeld zou willen zijn, of ik iets moet aanpassen met deze kennis, komt Reina voortvarend op me afstappen. ‘Ik ben de mama en jij bent het kind, oké?’ En dan: ‘Ik moet nog even werken, hoor. Annabel komt zo oppassen. Mag ik nog een kus? Dag hoor!’ Ze zwaait nog even en draait zich om. Deze kleine vrouw heeft een moeder als voorbeeld die zonder drama weggaat, oppas regelt en naast het moederschap ook nog dingen met haar leven doet, omdat ze zichzelf serieus neemt. Eigenlijk best een prima voorbeeld.

Sofie van den Enk

Sofie is radio en tv-presentator en schrijver van het boek De Melkfabriek. Ze is getrouwd met André en moeder van Magnus en Reina.