Online-Matthijs-1000x600

De dag des oordeels

Onderweg naar het ziekenhuis is Bente stil. En Matthijs weet waarom. Is dit de dag dat hun geluk versplinterd wordt? Dat ze gaan horen dat het mooi was de afgelopen tweeënhalf jaar met Cesar, maar dat vanaf vandaag alles anders wordt.

Route

De navigatie hoeft niet aan als we naar het ziekenhuis gaan, de route zit net zo in ons systeem als het kind dat er werd geboren. En er langer moest blijven dan wij mochten, waardoor we hier elke dag in de ochtend en de avond reden en het liefst een paar keer tussendoor. Ik denk dat we toen al net zo veel van hem hielden, alleen wisten we dat nog niet. Nu zit hij op de achterbank en kletst over de dingen die we gisteren deden en de dingen die we nog gaan doen. Ik klets terug en trek de bekken waar hij om lacht.

Advertentie

Eén plus één is twee

Bente zegt niks. Dat denkt ze tenminste. Maar juist in die stiltes zegt ze alles. De stiltes zeggen dat ze bang is. Dat vandaag de dag des oordeels is. Dat ons geluk vandaag versplinterd wordt. Dat de genadeklap alsnog wordt uitgedeeld. Dat het mooi was de afgelopen tweeënhalf jaar, maar dat vanaf vandaag alles anders wordt. Omdat hij zal stoppen met groeien. Of nooit echt zal leren praten. Dat hij meer zal gaan kwijlen dan gebruikelijk is. Dat hij wordt opgemeten voor zijn rolstoel en dat we in een folder de kleur kunnen uitkiezen. Dat zijn gezicht alsnog zal veranderen zodat we zullen zien hoe gehandicapt hij is. En stiekem altijd is geweest, maar dat wij dat niet zagen. Dat we daarom naar de dokter moeten, zodat de dokter ons kan uitleggen dat het ziekenhuis toch gelijk had. Want ziekenhuizen hebben nu eenmaal gelijk en Cesar heeft nu eenmaal een hersenafwijking. En één plus één is twee, al zal Cesar die optelsom nooit begrijpen.

Opnieuw

In de hal rent Cesar naar de afdeling waar hij ontelbare keren is geweest, maar waar hij zich niks van herinnert. Waar we opnieuw zullen wijzen naar de Goofy’s en Nemo’s op de muren en hij opnieuw naar ze zal zwaaien. Waar we ons hoofd wegdraaien als een kind in een rolstoel langs ons wordt geduwd. Waar we niet terug kunnen lachen naar een moeder met een te oud kind op schoot en we niet willen reageren op een klein meisje met een te zware stem.

Sorry

We negeren ze. Niet omdat we ze stom of eng vinden, maar omdat we ze niet willen zien. Niet op een afdeling waar deze kinderen net zo thuishoren als de onze. En ik schaam me ervoor dat ik het onderscheid maak. Ik schaam me er bijna voor dat mijn kind niet zo is. En dat de dokter veel te hard roept hoe leuk het is om Cesar weer te zien. Dat hij zo leuk is geworden. En zo knap. Dat hij zijn kleren mag aanhouden. Dat de dokter zo ook wel ziet dat er niks met hem aan de hand is. En dat we dan weer weggaan, met Cesar, en sorry willen zeggen tegen iedereen die er zit, maar dat we dat niet gaan doen. Want we weten dat sorry niet helpt als het over je eigen kind gaat.

Matthijs Kleyn

Matthijs Kleyn is schrijver, acteur, oud-Jakhals en tv-maker. Hij is vader van Cesar die aan één oog blind is als gevolg van een hersenafwijking. Over zijn te vroeg geboren zoontje schreef hij het boek Cesar, waarin hij de mooie én moeilijke kanten van het vaderschap beschrijft.