Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

hoe-moet-ik-dit-aan-mijn-kinderen-uitleggen

Spullen

Wat betreft speelgoed had Sofie een ideaalplaatje in haar hoofd: gematigd, subtiel en niet teveel kleur. Dankzij een flinke hoeveelheid kraamcadeaus leken haar goede voornemens bijna van de baan, maar gelukkig is daar de kringloopwinkel.

Geen primaire kleurenkermis in huis

‘Ik ben Sanne. Ik ben een schattig schaapje. Door mijn dikke wollen vacht blijf ik warm en…’ Pfoei! Gelukkig heb ik eindelijk de aan-uitschakelaar gevonden op het plastic ding dat ik in de speelgoedkist had gegooid. Sanne wilde alleen nog even het laatste woord hebben voordat ik aan mijn welverdiende avond kon beginnen. We hadden ons nog zo voorgenomen: ons huis zou geen primaire kleurenkermis worden. Houten speelgoed, antroposofische blokken en een enkel autootje, dat mocht wel. Ook een keukentje voor mijn zoon en natuurlijk een garage voor mijn dochter mochten in het ideaalplaatje niet ontbreken. Genderneutraal en subtiel zou het speelgoed zijn.

Advertentie

De cadeaumand

Die ideeën werden eigenlijk al kapotgeslagen in de kraamweek. Je krijgt hysterische rammelaars, slabbetjes met stompzinnige teksten en meer dingen op batterijen dan Christine le duc vibrators heeft. Mijn tactiek was: de cadeaumand. Dingen die je echt niet wil meteen afvoeren in een mand om zelf weer weg te geven. Maar ja, als je iets zelf niet wilt, aan wie kun je het dan weggeven? Dan toch maar de tweedehandswinkel. Het eerste jaar lukt het nog, we hebben echt niet te veel en Magnus is toch tevreden. Ik ben trots op hoe we het doen, tot we een keer bij een vriendin zijn die ook kinderen heeft. Magnus duikt met zo veel gretigheid op de treinbaan dat het haar opvalt. ‘Ik snap het ook wel,’ zegt ze. ‘Ik bedoel, thuis heeft hij natuurlijk niet veel speelgoed.’ Au.

De barbie uit de folders

Misschien is het, omdat ik haar al bijna mijn hele leven ken – en zij altijd meer geld hadden – maar ineens dringt zich een herinnering op uit mijn jeugd. In de sinterklaasfolders kruisten mijn zusje en ik vroeger aan wat we allemaal wilden. Poppen met luxe villa’s, trollen met lang pluishaar in knalkleuren, een echt strijkplankje met wasgoed… Om financiële redenen bleven veel wensen onvervuld. Ik herinner me dat we alles wat we niet kregen, uiteindelijk uit de beduimelde folder knipten om nog zo lang mogelijk met papieren, slappe barbies te spelen. Met terugwerkende kracht breekt mijn hart door het sneue beeld. Magisch was dan ook het moment waarop mijn zusje voor haar verjaardag een echte barbie kreeg, de legendarische, nog steeds verkrijgbare klassieker Peaches ʼN Cream. Ik ben nooit jaloers geweest, want haar prachtige trofee – het parelmoeren lijfje, de golvende boa, haar weelderige blonde lokken – straalde af op ons beiden. De jurk was zo mooi dat ze zelfs nog als stijlicoon is meegegaan toen we mijn zusjes trouwjurk gingen uitzoeken.

Dankbaar

Dat diepe gevoel van dankbaarheid voor spullen, is toch iets wat ik mijn kinderen ook wil meegeven. En uit angst dat ik mijn kinderen tekortdoe, ben ik dus doorgeslagen. Het is ook zo makkelijk, verleidelijk en goedkoop om veel te hebben. Matiging is de echte uitdaging in het licht van zo veel welvaart. Tijd voor een grote schoonmaak, en ik denk zomaar dat Sanne binnenkort te koop is bij de kringloopwinkel.

Sofie van den Enk

Sofie is radio en tv-presentator en schrijver van het boek De Melkfabriek. Ze is getrouwd met André en moeder van Magnus en Reina.