lisa-wade

'Telkens als ze de borst afwijst, voelt het alsof ze mij afwijst'

Doordat Norah kinkhoest heeft durft ze niet meer te drinken, niet bij Lisa en niet uit een fles. En dus kolft Lisa alle voedingen, dag en nacht en wordt Norah gevoed via een neussonde. 'Telkens wanneer ik zo moe ben dat ik op het punt sta op te geven, denk ik aan wat de dokter zei. Mijn melk bevat afweerstoffen die Norah kunnen helpen vechten.'

Hoe lang houd ik dit nog vol?

We voeden Norah inmiddels door een sonde in haar neus. Dag en nacht zit ik elke paar uur aan een enorm kolfapparaat gekoppeld, in plaats van haar warme lijfje tegen me aan te drukken en haar strelende handjes te voelen over mijn huid. Waar ben ik mee bezig, denk ik vaak, hoe lang hou ik dit nog vol? Steeds moet ik haar te hulp schieten, als ze hoest totdat ze bijna stikt. Ik ben al zo lang alert dat het me niet meer lukt om echt te slapen. Het pak Nutrilon voor noodgevallen dat beneden in de kast staat, lijkt de pot goud aan het einde van de regenboog. Maar telkens wanneer ik zo moe ben dat ik op het punt sta op te geven, denk ik aan wat de dokter zei. Mijn melk bevat afweerstoffen die Norah kunnen helpen vechten. En dus wacht ik knikkebollend totdat de machine zijn werk heeft gedaan en hobbel ik weer naar het kleine bedje om de melk in een spuitje te gieten, en dat daarna via een slangetje in haar maag te laten lopen.

Het doet meer pijn dan ik wil toegeven

Elke vezel in mijn lichaam wil deze baby zelf voeden. Mijn borsten doen pijn als ik haar zie, en schieten te hulp als ik haar vasthoud. Soms probeer ik even of ze alweer wil. Of ze alweer durft. Of het niet voor benauwdheid zorgt, of paniek. Maar ze begint al te huilen en gooit zich gefrustreerd naar achteren als ik mijn blouse openknoop. Het doet me meer pijn dan ik wil toegeven. Telkens als ze de borst afwijst, voelt het alsof ze mij afwijst. Ik weet dat het niet zo is, en toch word ik steeds verdrietiger. Ik kan de pleister op haar wang die de sonde op z’n plek houdt en die de zusters in het ziekenhuis zo liefdevol in een hartvorm hebben geknipt, er wel af kijken. Ik wil het slangetje eruit trekken en alle spuiten, flesjes en andere medische attributen die overal in ons huis rondslingeren, in de prullenbak gooien.

Ooit is het voorbij

Heel soms, ineens, is het er. Een paar slokjes aan de borst. Ze drinkt! mime ik dan naar Simcha en Peter, die zonder geluid te maken breed grijnzend hun duimen in de lucht steken. We kunnen wel juichen, maar willen dit magische, tere moment niet verstoren. Eindelijk voel ik heel even weer die handjes over m’n lijf gaan. Durf het maar, kleintje, doe het maar, denk ik hunkerend. En dan stopt het weer. Hard en vol verlangen blijven mijn borsten achter. Ooit is hij er, de dag waarop deze ziekte voorbij is en het hoesten is gestopt. De dag waarop we Norahs mooie gezichtje eindelijk weer goed kunnen zien. We haar wangetje weer kunnen aanraken. En ze eindelijk zonder pijn of angst tegen me aan knuffelt, helemaal tevreden, haar buikje vol.

Lisa Wade

Lisa Wade (37) is radio- en tv-presentatrice en samen met regisseur Peter Blom. Hij is vader van Grover (23), Muriel (21) en Rinke (16) en samen kregen ze dochters Simcha (3) en Norah (0). Elke maand schrijft ze een column in Ouders van Nu over haar drukke leven.