shutterstock_299455547-2

Vaders doen álles goed en moeders bar weinig. Waarom?!

Onze columnist Peter Nilsson is een verdomd leuke vader, al zegt hij het zelf. En zijn vrouw is minstens zo’n leuke moeder. Toch krijgt zij vooral kritiek en hij vertederde blikken. Hoezo?!

Mijn vrouw kan niets goed doen. Ik daarentegen doe nooit iets fout. Sterker nog, ik krijg bonuspunten voor alles wat ik doe, zelfs de meest basale dingen, zoals achter een kinderwagen lopen. Dit is niet onze mening overigens, maar die van andere moeders. Blijkbaar zijn we tegelijk met de bevruchting opgenomen in een grote wedstrijd waarvan de score continu wordt geüpdatet. Op zich leuk voor mij dat ik automatisch win, maar al dat geoordeel helpt niemand verder.

Hij koopt kleertjes!

Een voorbeeld: ik was tussen de middag even naar buiten gelopen en kwam terug met een tasje van dat grote warenhuis bekend van de rookworsten. Toen ik (vrouwelijke) collega’s liet zien wat ik had gekocht, te weten variabele kinderkleertjes waaronder een supertoffe spijkerblouse voor mijn dochter, kreeg ik te horen: ‘Wat bijzonder dat je dat doet als man! Ik zie die van mij dat écht niet doen!’ Ik denk dan: mijn hemel, wat treurig dat dit al bijzonder is. Maar goed, bonuspunten in the pocket.

Zij laat haar kind kleumen

Of deze: wij doen onze kinderen geen jas aan als we ze naar de opvang brengen. Onze auto staat voor de deur (stap, stap) en we parkeren daar ook weer voor de deur (stap, stap, stap). Het is dus meer moeite om ze in en uit jassen te worstelen dan het waard is. Daarnaast hebben kinderen het niet zo snel koud en daar nog eens naast is het minder veilig om met jas aan in een autostoeltje te zitten. Een sjaal en de verwarming in de auto zijn echt prima. Als ik ze breng groet iedereen me vriendelijk, maar als mijn vrouw ze brengt krijgt ze schuine blikken. Laatst negeerde een andere wegbrengmoeder haar volledig, terwijl ze zich naar onze dochter boog en zei: ‘Ach kindje, Wat Zul Jij Het Koud Hebben.’ Mijn vrouw denkt dan: hijs vooral lekker je eigen kind in een fullbody-skipak met bontmuts voor die vijf meter en laat mij met rust. Maar goed… strafpunten.

Lekker moederen

De echt grote: de kraamperiode. Wanneer je als man een paar schamele dagen vrij neemt, ben je meteen een supervader. ‘Wat mooi om te zien dat hij zo betrokken is!’ Wanneer je als vrouw, na maanden thuis te hebben gezeten, stiekem wel weer zin hebt om aan het werk te gaan, ben je een ontaarde moeder. ‘Wil je niet bij je kinderen zijn, dan? Wat is er nou fijner dan thuis zijn, lekker moederen.’ Lekker moederen. En als klap na: ‘Wat zielig dat ze al naar de opvang moeten…’

Twee maten

En dan durf ik nog niet eens te beginnen over borstvoeding. ‘Nou, ik mag toch hopen dat ze het wel langer dan een paar maanden doet!’ (Lees: ‘Wil ze dat haar kind doodgaat of zo?!’) Ondertussen hoef ik alleen maar met mijn meisje op mijn schouders door de stad te lopen om punt na punt te scoren, uitgekeerd in vertederde blikken. Ja, ik ben inderdaad een verdomd leuke vader, maar omdat er duidelijk wordt gemeten met twee maten heeft een dergelijk compliment (als het zo is bedoeld) geen waarde.

Oordeeldrang

Mijn vrouw is namelijk ook een verdomd leuke moeder, die zeker geen schuine blik verdient. Waarom toch die oordeeldrang? Vinden we stiekem echt nog dat vrouwen, zodra ze een kind hebben, alleen nog maar Moeder mogen zijn? Kijk eens naar de luizen- versus loedermoeders. Zij die ervoor kiezen veel mee te draaien op school en zij die ervoor kiezen dat niet te doen. Beiden trots op hun keuze, beiden af en toe oordelend over de ander. ‘Waarom ben jij niet meer betrokken bij je kind’ versus ‘Ik werk’.

Werkende moeder

Mijn vrouw is een werkende moeder (‘o, zo één’), die veel geeft om haar carrière en veel voldoening haalt uit haar werk. Uit voorlezen op de crèche zou ze wat minder voldoening halen. Prima toch? Voor een vrouw bij wie het precies andersom is, is er op die manier dus plek op de voorleesstoel. Ook houdt ze werk en privé graag gescheiden. Op haar werk is ze niet moeder, ze is er aan het werk. Ik dweep op mijn werk aanzienlijk meer met onze kinderen (‘kijk eens hoe blij en dik!’) dan zij doet en ook dat wordt vreemd gevonden. Ik ben dan aandoenlijk, zij is toch wel een tikje kil en afstandelijk. Waarom zwijmelt ze niet meer zodra iemand het woord ‘baby’ laat vallen? En trouwens: moet ze niet nog een dag minder gaan werken?

Allemaal prima

Nog even ter verduidelijking: ik heb absoluut niets tegen moeders die niet werken. Ik heb ook niets tegen vaders die niet werken. Mensen die in het geheel niet bezig zijn met de opvoeding van hun eigen kinderen, die vind ik wel stom. Verder vind ik het al snel best. We hebben allemaal bepaalde mogelijkheden en daarbinnen maken we keuzes. Mijn vrouw en ik werken sinds de kinderen er zijn allebei parttime en zijn daar heel gelukkig mee. Speelmiddagen organiseren is gewoon niet echt aan ons besteed en we zijn blij dat er op de crèche ouders rondlopen die dat soort taken met liefde op zich nemen.

Alles voor de kinderen

‘Maar ze kiest er toch zelf voor om kinderen te krijgen? Dan moet je er ook voor ze zijn!’ Zucht. Geloof me, ons hele leven is ingericht op de kinderen. Hun geluk gaat boven alles. We zingen ons schor, lezen eindeloos hetzelfde boek voor, kijken voor de duizendste keer naar de Minions, verstoppen ons (vaak zonder gezocht te worden, dus daar sta je dan te wachten achter het gordijn), gaan naar dierentuinen, speeltuinen, parken, bossen en alles wat maar leuk bevonden wordt door die dwergen, en we doen het allemaal met liefde. Daarnaast vinden we de dagen dat we werken ook heel fijn, zo hebben we ’s avonds aan tafel allemaal iets te vertellen.

Verdiend compliment

Dat iemand op straat, in de supermarkt of zelfs op kantoor dat allemaal niet ziet, is logisch. Dat die dan toch denkt wel te weten hoe het zit, is gewoon suf. En ja, ik maak me daar zelf ook schuldig aan. Hoe dan ook, wanneer vrouwen elkaar veroordelen en/of onterecht ergens op afrekenen, doet dat schade. Ook heeft niemand er wat aan wanneer vaders opgehemeld worden voor het meest basale dat je als ouder kunt doen. De gelijkheid waar we naar (zouden moeten) streven is wederom ver te zoeken. Laten we er gewoon van uitgaan dat iedereen heus haar of zijn best doet, en laten we alleen echt spectaculaire ouderschapsmomenten belonen met een tedere blik of compliment. Natuurlijk wil ik die bonuspunten, maar ik wil ze wel verdienen.

Peter Nilsson

Peter Nilsson is freelance vormgever en journalist, getrouwd met Anna en vader van Jana (3) en Driek (1). Gamen met zijn dochter op schoot vindt hij het grootste goed. Ook koopt hij graag kleren voor zijn kinderen en is hij verbaasd als mensen dat bijzonder vinden.