Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Waarom je je fouten als moeder moet verwelkomen

Eva heeft soms hoge verwachtingen van zichzelf, vooral als moeder. En die maakt ze niet altijd waar. Sterker nog: regelmatig gaat het totaal anders dan ze had verwacht.

Moeders zijn ook maar mensen. Dat lijkt logisch, maar wordt vaak vergeten. Vooral door onszelf. Ik wil de lat nog weleens irritant hoog leggen. Al word ik steeds beter in verwachtingsmanagement.

Advertentie

Trein

Onlangs was in het nieuws dat een moeder anderen hielp met bagage inladen op station Amersfoort toen de trein plotseling wegreed. Haar twee kinderen stonden nog op het perron. Wat moet ze geschrokken zijn. De kinderen werden met lekkers opgevangen door NS-personeel en het liep allemaal goed af.

Moeder-cv

Joh, we zijn maar mensen. Volgens mij snapt iedereen dat wel. Het hardst zijn wij moeders vaak nog voor onszelf. Voor die vrouw in Amersfoort en al die anderen die een kleine of grotere fout op hun moeder-cv hebben staan, deel ik hier graag mijn eigen minder mooie momenten in het moederschap.

  1. Commode

    Deze klassieker is mij ook overkomen: de baby van de commode laten vallen. Ik verschoonde nog even snel een luier voor de oppas kwam – onze eerste datenight in een half jaar – en draaide me 1 seconde om (het is altijd 1 seconde). Toen ik weer naar de commode keek, zag ik mijn dochter nog net met haar hoofd omlaag de vloer raken. Een harde bonk klonk. Mijn hart stond stil. Gelukkig huilde ze meteen. Maar – en ik twijfel zelfs om dit te delen – het wordt nog erger… Ik belde de huisarts en die gaf voor de zekerheid het advies om mijn baby in de gaten te houden de rest van de avond, waarop ik de legendarische woorden uitsprak: ‘Moet dat echt? De oppas komt zo, we gaan uit eten.’ Te erg! Ik was heus wel bezorgd hoor, maar ik keek al zo lang uit naar dat avondje uit met mijn man. Natuurlijk zijn we thuis gebleven. Dochter bleek gelukkig helemaal in orde.

  2. Zonnebrand

    Op vakantie op Sardinië zonnebrand in de ogen van mijn 1-jarige smeren. Per ongeluk natuurlijk en een fout die ik maakte vanuit de beste intenties: ik smeerde haar vier keer per dag in om haar te beschermen tegen de zon. Maar ik was iets te fanatiek en had blijkbaar niet genoeg haar ogen ontweken. Wat voelde ik me een slechte moeder toen we in de lokale drogist stonden – mijn man en ik hadden ook nog constipatie door de overmaat aan pasta – met een huilende dreumes in de buggy die in haar rode oogjes wreef. De Italiaanse drogisterij-medewerkster keek vol medelijden naar mijn dochter en sprak me bestraffend toe: ‘Not in the eyes!’ Uh, ja dat snap ik.

  1. Feestje

    Alle meisjes uit de klas uitnodigen voor mijn dochters zesde verjaardagsfeestje wat veel te druk en hysterisch bleek. Ze wilde zelf niet eens zo’n lange gastenlijst, maar ik heb het haar opgedrongen want het leek me zo leuk (en ik vond het sneu als er iemand niet mocht komen). What was I thinking? Het was te veel. Mijn dochter heeft het halve feestje gehuild want eigenlijk kan ze helemaal niet tegen drukte en ik wéét dat natuurlijk. Dom, dom, dom.

  2. Nagels

    Nog een klassieker: vingernagels te kort afknippen. En niet alleen die kleine baby-vingernageltjes, zelfs onlangs ging het nog mis. Nota bene vlak nadat ik mijn onwillige 7-jarige eindelijk zover had dat ik haar nagels weer eens mocht knippen en ongeduldig had gezegd: ‘Laat me nou, het doet echt geen pijn.’ (Echt, hoe schuldig je je dan voelt).

Topje van de ijsberg

Ik hou nu op met mijn opsomming. Niet omdat er niet meer blunders zijn, het is slechts het topje van de ijsberg. Ik heb het nog niet eens gehad over de baby laten huilen (gedaan, zelfs met deur dicht en koptelefoon op, mijn hart krimpt ineen als ik eraan terugdenk), schreeuwen tegen mijn kind (er is weleens ‘rotkind’ uit mijn mond gekomen) en de fiets om laten vallen waar zij achterop zat.

Gelukkig is de lijst met dingen die ik goed doe nog vele malen langer. En laten we eerlijk zijn: hoe schuldig ik me ook voelde over deze blunders, het stelt eigenlijk niks voor. Je verkloot het pas echt als je niet van je kind houdt, hem of haar verwaarloost of nog erger…

Oordeel

Misschien voel je soms oordeel over de fouten die je als moeder maakt, dat voelde ik soms ook. Misschien voelt die moeder in Amersfoort het (op social media schijnt er flink wat commentaar te zijn geweest). Maar in mijn ervaring valt het vaak best mee met de kritiek van buitenaf. Het oordeel komt vooral uit jezelf.

Rationeel weet je dat je het best een beetje mag verkloten, maar ergens roept een stem dat het allemaal perfect moet. Dat is funest, denk ik. Niet alleen voor jou als moeder, maar ook voor de rest van je leven en je hele gevoel van eigenwaarde. Wees mild voor jezelf. Verwelkom je fouten. Perfecte mensen zijn saai (en ze bestaan niet).

Beeld: Shutterstock

Eva Munnik

Eva Munnik (1976) woont samen met Harry en hun dochter van zeven jaar. Ze werkt voor televisie en bladen en schreef het boek De melkfabriek over borstvoeding, De schoolfabriek over de basisschool en Kids & the City over stedentrips met kinderen.