sinterklaasjournaal

Wakker liggen van het Sinterklaasjournaal

Eva’s dochter van zeven gelooft nog heilig in Sinterklaas. Of ze wil erin geloven. Dat weet Eva niet helemaal zeker. Eén ding is zeker: het Sinterklaasjournaal houdt haar wakker, want wat is het toch spannend.

Met haar Sint Maarten-snoep op schoot zit ze klaar. Het ene feest amper achter de rug en het volgende is alweer in aantocht. Haar ogen gefixeerd op de televisie. Ze spert ze wijd open als Dieuwertje Blok in beeld komt. ‘Mam, kom nou, het begint!’ ‘Nee liefje, dat is de teaser maar.’ ‘De wat?’ ’Het voorstukje, er komt nog reclame.’ ‘Kom toch maar alvast zitten.’

Advertentie

Obsessie

Ik plof naast haar op de bank. Bijna 18.00 uur. Het allereerste Sinterklaasjournaal van dit jaar begint. Ik had me erop voorbereid dat het dit jaar wat minder zou zijn, de obsessie met Sinterklaas. Ik dacht dat het de laatste keer zou zijn dat ze er echt in zou geloven of dat dit keer de twijfel wel zou toeslaan. Mijn dochter is zeven. Ze is enorm eigenwijs en neemt niets wat mijn man en ik zeggen voor zoete koek aan. Maar ze gelooft nog heilig in Sinterklaas. Of doet alsof. Ik weet het niet zeker.

Cadeautje in bad

De verhaallijnen van het Sinterklaasjournaal houden haar elk jaar enorm bezig. Ook op school is het hét onderwerp van gesprek. Ik kan me nog de Sinterklaas herinneren dat we steeds stenen moesten zoeken op straat, omdat pieten daar de deur mee konden opendoen (we hadden gewoon een schoorsteen, maar ja). Of dat jaar dat ik zo trots was op mezelf omdat ik alle schoencadeautjes al ruim op tijd had ingepakt. Kon ik ze allemaal weer uitpakken omdat de kinderen zelf pakpapier moesten tekenen volgens het Sinterklaasjournaal. (Zoiets zie ik dit keer ook weer aankomen met die nieuwe pieten die de cadeautjes uitpakken, ik pak nog geen schoencadeau in).

Ik kan nog gniffelen om die keer dat we in bad wilden gaan en er een cadeautje in het water dreef (ze waren na een storm overboord geslagen en werden overal en nergens in het water teruggevonden). Ze heeft het er nu nog over. ‘Zo’n pakje past toch helemaal niet door de kraan, mam?’

Geloof

Toen ze zich dit jaar hardop afvroeg hoe Sinterklaas toch al die intochten tegelijkertijd doet en al die cadeautjes in één nacht bezorgt, keek ik mijn man aan en opperde na zijn instemmende knik: ‘Denk je eigenlijk dat het écht Sinterklaas is die dat doet? Geloof je dat hij bestaat?’

We hielden onze adem in. ‘Ja natuurlijk,’ ze snoof verontwaardigd. ‘Het is Sinterklaas!’

Stress

Oké, duidelijk. Ze is er nog niet aan toe. Of ze wil het nog niet weten. Prima. Ik vind het heel leuk hoor, dat ze nog zo into Sinterklaas is. Maar het geeft wel veel stress. Alleen al dat Sinterklaasjournaal houdt haar wakker: alles wat er elk jaar weer misgaat, onhandige nieuwe pieten die er niets van snappen, cadeaus die kwijtraken… Ze zit er enorm over in de piepzak.

Van voorgaande jaren ben ik door schade en schande wijs geworden: niet continu over Sinterklaas praten, niet elk Sint-evenement aflopen, geen overflow aan cadeaus (ik herhaal: geen overflow aan cadeaus, Eva). Het is zo’n spannende periode, je moet het niet overdrijven. Maar o, wat is het leuk!

Oplossing

‘Mam,’ vraagt ze. ‘We hebben geen schoorsteen meer in ons huis meer. Hoe moet dat nu?’ Glimlachend antwoord ik: ‘Nee, in ons vorige huis wel. Een steen zoeken maar?’ ‘Ja, goed idee.’

Ach, al blijft ze nog jaren overtuigd van het bestaan van de Goedheiligman. Ik geniet ervan.

Lees ook: Wanneer en hoe vertel je je kind dat Sinterklaas niet bestaat?

Eva Munnik

Eva Munnik (1976) woont samen met Harry en hun dochter van zeven jaar. Ze werkt voor televisie en bladen en schreef het boek De melkfabriek over borstvoeding, De schoolfabriek over de basisschool en Kids & the City over stedentrips met kinderen.