Online-Matthijs-1000x600

Vera (70), moeder van Matthijs: 'Het was duidelijk dat ik de baas was'

Vroeger was alles beter. Of toch niet? Voor een keer nemen de moeders van onze columnisten de pen over, om te schrijven over opvoeden in hun tijd. Dit keer is de beurt aan Vera (70), moeder van onze columnist Matthijs Kleyn.

Matthijs’ vader was journalist en ik werkte als verpleegster in het Academisch Ziekenhuis. Na de geboorte van mijn kinderen bleef ik parttime werken en ik genoot van de contacten met mijn collega’s en mijn patiënten. Omdat ik elke zondag werkte, had mijn man die dag zijn ‘papadag’. Hij was stapeldol op zijn kinderen en ʼs avonds na mijn werk hoorde ik de enthousiaste verhalen over wat ze die dag allemaal hadden uitgespookt. Helaas mocht dat niet lang duren. Hij stierf jong, toen Matthijs en zijn één jaar oudere zus zeven en acht waren. Het was niet onverwacht, we waren erop voorbereid, maar het verdriet was er niet minder om.

Advertentie

We sloten een soort deal: ‘Jongens, als we papa later tegenkomen in de hemel ˗˗ mocht die toch bestaan ˗˗ dan wil ik dat hij trots op ons kan zijn.’ Ik denk dat we daarin zijn geslaagd en dat hij apetrots zou zijn. We moesten het met z’n drietjes zien te rooien en buiten het verdriet van het opgroeien zonder die geliefde vader, waren er ook veel lichtpuntjes: een geweldige woonomgeving, lieve buren, lange, verre vakanties en een mooi, groot open huis. Ik nam ontslag om fulltime moeder te kunnen zijn, dit tot vreugde van sommige werkende moeders uit de buurt die er dankbaar gebruik van maakten: ik had ʼs middags soms kinderen aan de thee, die ik nooit eerder had gezien.

Tot mijn vreugde kwam Matthijs met de volgende mededeling: ‘Mam, ik ga later maar niet in de puberteit, want ik heb gehoord dat je dan als kind heel lastig bent voor je ouders en dat vind ik zielig voor jou.’ Het leek te mooi om waar te zijn, maar… het klopte! De puberteitsverschijnselen zijn eigenlijk mijn deurtje voorbijgegaan. Het was duidelijk dat ik de baas was, dat ik de regels opstelde, dat ik niet anders kon, maar dat er wel over die regels kon worden onderhandeld. Door wederzijds respect, de liefde die er was en de wens de ander geen pijn te doen, zijn er geen grote botsingen geweest. Ik zie nu bij mijn kinderen dat zij zo ongeveer dezelfde regels hanteren: er moet geluisterd worden, ik bepaal nu de regels, maar als je groot bent, mag je je eigen regels gaan opstellen. En nu maar hopen dat hun kinderen dat later ook met hun kinderen gaan doen…

Matthijs over zijn jeugd

Als ik verdrietig, verliefd of ontmaagd was, kon ik altijd bij mijn moeder terecht. In mijn eerste jeugdherinneringen komt ze altijd voor. Toen ik een been brak op m’n derde, toen ze vertelde dat papa dood ging op m’n zevende, en alles daar tussenin. Er is geen moment geweest dat ze er niet voor me was. In mijn beleving heb ik nooit echt een vader gehad, dus ik volg maar gewoon mijn instinct als het op Cesar aankomt. En hoop dat ik voor hem net zo stoer zal zijn, als mijn moeder dat voor mij was.

Matthijs Kleyn

Matthijs Kleyn is schrijver, acteur, oud-Jakhals en tv-maker. Hij is vader van Cesar die aan één oog blind is als gevolg van een hersenafwijking. Over zijn te vroeg geboren zoontje schreef hij het boek Cesar, waarin hij de mooie én moeilijke kanten van het vaderschap beschrijft.