Wie wil je zijn?

'Wie wil je zijn?'

Krista Okma is pedagoog en ontwikkelingspsycholoog. Ze is moeder van Skye (9), Ryan (8) en Kate (5). Een schoolpleingesprek met een andere moeder gaf haar kijk op opvoeding een bijzondere wending.

‘Wie willen jullie eigenlijk zijn, jongens?’ We hebben net gegeten en ze staan op het punt om van tafel te vliegen. ‘Huh? Wat een rare vraag!’, zegt Skye, terwijl hij ongeduldig op zijn stoel op en neer wipt. ‘Een moeder vertelde mij vanochtend dat ze deze vraag weleens aan haar kinderen stelt. Dus niet: wat wil je worden? Maar: wie wil je zijn?’
‘Ik snap er niets van,’ zegt zijn jongere broer Ryan.

Advertentie

Humor…

‘Oké, als ik vraag: wat wil je later worden? Waar denk je dan aan?’ Er komt een heel rijtje beroepen voorbij. Dingen die ze zelf willen worden, zoals computerman, dierendokter en professioneel danser. En dingen die je wel kunt worden, maar waar ze zelf niet aan moeten dénken. Zoals leeuwentemmer, vuilnisman of groenteboer. ‘Heel goed. ‘En als het gaat om wie wil je zijn?’ Ze trekken hun schouders op tot hun oren, dus geef ik zelf maar een antwoord. ‘Ik zou willen dat je iemand bent die open staat voor andere mensen. Iemand die niet zo snel iets gek vindt. Nieuwsgierig, naar wat een ander je wil vertellen of laten zien. Dat je humor hebt…’ (De wenkbrauwen van Ryan gaan vragend omhoog) ‘… dat betekent dat je dingen grappig vindt, maar ook andere mensen aan het lachen kan maken.’

Waarden

Dan moet ik zelf ook even nadenken. Welke waarden wil ik graag aan mijn kinderen meegeven? Impliciet weet ik het wel, en geef ik dit ook echt wel mee in de opvoeding. Maar om nu te zeggen dat dit altijd even bewust gaat?

Tijgermoeders en helicopterouders

En dit was dan ook precies het discussiepunt tijdens een opvoedcongres, waar ik voor mijn werk was. Dat we ons te veel druk maken over hoe we opvoeden, maar eigenlijk helemaal uit het oog zijn verloren waartoe we dat doen. Hele discussies over tijgermoeders, die hun kind drillen om al op zijn vierde een pianosonate van Beethoven te kunnen spelen. Helicopterouders, die via GPS in voetzooltjes in de gaten houden waar hun kind naartoe loopt. Of ouders die juist liefdevol verwaarlozen, hun kinderen boomhutten laten bouwen mét splinters én uitstekende spijkers. Hard, medium of soft opvoeden. Maar wat wíllen we er eigenlijk mee?

‘Mogen we van tafel?’

Als ik er wat langer bij stil sta, komen er steeds meer waarden op. ‘Ik wil ook graag dat jullie eerlijk zijn. En dat je niet alleen kijkt naar wat jíj belangrijk vindt, maar ook rekening houdt met anderen…’ Zo ga ik nog even verder, tot Skye me onderbreekt. ‘Ik luister maar half hoor, mama… Mogen we van tafel?’ Ik lach en realiseer me dat ik dit nuttige gesprek vooral met mezelf aan het voeren ben. ‘Dat mag. Zelfs als jullie de helft hebben opgepakt, ben ik al dik tevreden.’ Met weinig tevreden zijn… dat is er ook nog eentje. Had ik die al genoemd? Bij dezen.

Krista Okma

Krista Okma (41) is opvoeddeskundige, maar zit zelf ook regelmatig met haar handen in het haar en gaat dan vol goede moed weer verder. Ze is getrouwd met Jason waarmee ze drie kinderen heeft: Skye (10), stiefzoon Ryan (9) en Kate (6 jaar, gehandicapt). Ze houdt 's ochtends haar kop koffie vast alsof het reddingsboei is, rent halve marathons, kijkt zo goed als nooit televisie en gebruikt die tijd om van alles te schrijven: to do- en boodschappenlijstjes, opvoedboeken (o.a. Minipubers!), kinderboeken (Sem&Hammie), columns & blogs. Check haar website www.kristaokma.nl.