Kinderen narcistisch

Zijn onze kinderen echt zo narcistisch als vaak wordt beweerd?

Alles voor ‘ikke’, mij en mezelf. Kinderen staan tegenwoordig graag in het middelpunt van de belangstelling. Alles draait om hen. Sterker nog, ze krijgen vaak het stempel ‘narcistisch’. Hoe kijkt Krista daar als pedagoog tegenaan?

 

Advertentie

‘All for me. There’s none for you.’ Mijn zoontje Skye (9) zingt zijn versie van het bekende John Legend-liedje All of Me. Hij lacht er vrolijk bij. Met zijn tweetalige opvoeding, Engels en Nederlands (zijn vader is Amerikaan), weet hij dondersgoed dat het echte liedje niet zo gaat. Dat de ik-figuur in het echte liedje juist alles geeft en helemaal niets neemt. Gelukkig is het een grapje, maar heel even klinkt hij als iemand die denkt dat de wereld om hem draait. Een heuse narcist.
Als ik de krant moet geloven, kunnen we het stempeltje ‘narcist’ tegenwoordig op al onze kinderen zetten. Ze zijn verwend, denken alleen maar aan zichzelf en staan te veel in het middelpunt.

Aparte naam = bijzonder kind

Dat begint al vanaf de geboorte, als ouders proberen om ze zo’n origineel mogelijke naam mee te geven als Star, Wolf, Vega, Bikkel… Of Skye, natuurlijk. Want ons kind is anders dan anders. Vinden wij en vinden onze kinderen zelf ook. Op de stelling ‘ik sta graag in het middelpunt van de belangstelling’ antwoorden volgens een groot onderzoek steeds meer kinderen volmondig ‘ja’.

Selfies, maar ook sociaal

Volgens de krant is het einde van een wereld waarin mensen om elkaar geven, in zicht. Gaan we elkaar binnenkort allemaal met selfie-stokken te lijf, als een soort zwaarden van de moderne tijd. Volgens mij valt het allemaal wel mee. Want hetzelfde zoontje trekt, net als veel andere kinderen van zijn leeftijd, met veel enthousiasme langs de deuren om kinderpostzegels te verkopen. Voor het goede doel. Wil, als hij een filmpje van een pandabeer in nood ziet, gelijk van toneel- en dansles af om voortaan in zijn vrije tijd ranger van het Wereld Natuur Fonds te zijn. En als ik tegen hem zeg dat hij misschien beter ietsje later bij zijn nieuwe vriendje kan gaan spelen, omdat er een verhuiswagen voor de deur staat, reageert hij met: ‘Dan kan ik toch helpen met dozen sjouwen?’

Ouders hebben voorbeeldrol

‘Kinderen in de basisschoolleeftijd zijn juist zo’n beetje heilig,’ zei een collega-psychologe ooit tegen me. Ze zijn druk bezig om kennis te verzamelen en te kijken: doe ik het zo goed? Is dit de juiste mening? Waarbij wij als ouders een heel belangrijke voorbeeldrol hebben. Die vullen we in door kinderen informatie te geven, te laten weten wat wel kan, wat niet kan, en waarom. Ook is het belangrijk om kinderen een compliment te geven, waarbij hun inspanning belangrijker is dan het eindresultaat: ‘Wat heb je hard gewerkt op school’, ‘Wat fijn dat je helpt om de tafel te dekken’, ‘Wat leuk dat je een tekening maakt, vertel eens: wat is het?’ We zijn ook een voorbeeld door ze te laten weten dat we van ze houden, los van welk gedrag dan ook, en door ze veel te knuffelen. Zo planten we alvast wat zaadjes voor een wereld waarin Star, Wolf, Vega, Bikkel en Skye niet alleen selfies maken, maar ook een ‘onsie’ op zijn tijd. En als ik zo om me heen kijk, doen we dat heus wel goed.

Krista Okma

Krista Okma (41) is opvoeddeskundige, maar zit zelf ook regelmatig met haar handen in het haar en gaat dan vol goede moed weer verder. Ze is getrouwd met Jason waarmee ze drie kinderen heeft: Skye (10), stiefzoon Ryan (9) en Kate (6 jaar, gehandicapt). Ze houdt 's ochtends haar kop koffie vast alsof het reddingsboei is, rent halve marathons, kijkt zo goed als nooit televisie en gebruikt die tijd om van alles te schrijven: to do- en boodschappenlijstjes, opvoedboeken (o.a. Minipubers!), kinderboeken (Sem&Hammie), columns & blogs. Check haar website www.kristaokma.nl.