Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Verwende kinderen

Zijn onze kinderen hopeloos verwend?

Jasper wilde zijn ‘potentieel verwende’ kinderen Afrika laten zien. Heel educatief, maar waarheen? Van alles bracht hem aan het twijfelen: Zika, ISIS, lang vliegen en de behoefte aan luxe. Tot hij dé bestemming – en een antwoord - vond.

Mijn kinderen kunnen er niets aan doen dat ze het goed hebben. Wat heet: als mijn kinderen verwend zijn (let op dat woordje ‘als’) dan zou ik ze dat onmiddellijk vergeven. Ze weten niet beter. Mijn stelling is: ze kunnen zelfs niet beter weten.

Advertentie

Vanzelfsprekendheden

Onze tiener is gek op Netflix, verwacht toch zeker een redelijk wifi-signaal en zelfs Moos (2 jaar) heeft al van die vanzelfsprekendheden opgebouwd. Dat Nijntje 24/7 uit mijn telefoon is te toveren, dat het badwater warm is en altijd genoeg melkpoeder is voor een flesje voor het slapen. Logisch.

Zika en ISIS

In een vlaag van ouderlijke verantwoordelijkheid stelde mijn vrouw voor de kinderen mee te nemen naar Afrika. Om ze te laten zien dat er een andere wereld is. Met andere standaarden, andere gewoontes en een andere definitie van geluk. De beslissing was eenvoudig genomen, mijn Jon is avontuurlijker dan ik. Maar waarheen? Ik vroeg al eens advies in een eerdere column. ‘Waarheen voor een zachte landing in Afrika?’. Zonder zika-virus, zonder ISIS, zonder gedoe.

Flauwvallen

Ik zie mijzelf graag als de grote reiziger. Met een rugzak door Tanzania, in een jeep slapen in Kameroen of verdwalen in de straten van Addis Ababa. Maar dat is wel erg romantisch. Van vroeger. Eerlijk is eerlijk, mijn vrouw is zeker het probleem niet. Alles behalve. Zij reed van ons twee vroeger de rally’s door Europa, danste in de kooi van de RoXY en heeft tattoos waar Hells Angels respect voor hebben. Ik ben dan die ander, zonder rijbewijs, op de dansvloer en die flauwvalt bij het zien van een naald. In het ziekenhuis.

Hakte erin

Ineens ben ik vader. En werk ik hard. Wil ik zelf niet meer op een achterbank slapen maar in een gewoon bed. Wil ik niet meer uren wachten op een station voor de volgende verbinding naar Boedapest maar met een taxi naar het vliegveld.
De werkelijkheid is: Ik wil mijn kinderen iets van Afrika laten zien, maar wel met een beetje luxe, terwijl ik Engels spreek, met een schoon zacht bed, een zwembad en een ziekenhuis in de buurt. Zonder enge ziektes in de lucht of gevaar voor geweld. Dat hakte er bij mij best in. Dat ikzelf met mijn beschermdrift de reden ben dat mijn kinderen misschien verwend worden.

Wij gingen

Toen reageerde een dame van het webcareteam van Neckermann op mijn vraag uit die eerdere column. Saskia verstaat haar vak, want in een persoonlijk bericht somde ze zonder problemen op waarom ik naar Kaapverdië, voor de kust van Senegal, moest gaan. Prachtige stranden, mooie resorts, niet te ver vliegen (6,5 uur) en een prachtige lokale bevolking. De cultuur is een mengeling van de handelsroutes die over Kaapverdië liepen. Het is écht Afrikaans met een flinke scheut Europees (het is een voormalige Portugese kolonie) en een snufje Brazilië (eveneens een Portugese kolonie). En bovenop dat alles: criminaliteit is er vrijwel niet op Kaapverdië, laat staan terrorisme. En Zika is daar overgevlogen.
Je begrijpt natuurlijk al lang: wij gingen. En ja, Saskia had gelijk.
Moos in het vliegtuig, lekker Westers filmpjes kijken.
Moos in het vliegtuig, lekker Westers filmpjes kijken.

All inclusive bandje

En nu komt het mooie. Terwijl ik genoot van de luxe van het Oasis Resort Belorizonte, van de geneugtes van het rode all inclusive bandje om mijn pols, waren het mijn kindjes die op avontuur wilde. Die wilde ontbijten in het havenstadje Santa Maria, die met de vissermannen stonden te geinen op de pier, in een verzonnen taal. Die met de kleine Afrikaanse kindjes hun snoepjes, kleurpotloden en poppen deelden. Zij zagen helemaal geen verschil. Geen andere mensen. Zij waren gewoon.
Dus vanaf dag drie zijn wij buiten de poorten van het resort gaan eten. Ontbijt, lunch en avondeten. Met onze rode bandjes om de pols. Ontbijten in de lokale bar Creola (ik snap dat je meeschrijft), lunch met wifi bij Londress en diner op het strand in de partytent met tl-licht bij Angela. Met tonijn rechtstreeks uit de zee.
Op avontuur buiten de veilige muren van het resort.
Op avontuur buiten de veilige muren van het resort.

Weinig woorden

We hadden de slag te pakken. Gingen het eiland over met een pick-up, om te zien waar we waren. En ja, Jade (12 jaar) had de blik die je als ouder hoopt te zien als je langs een sloppenwijk rijdt. Tegelijkertijd werd haar wild gezwaai beantwoord door nog wilder gezwaai. Kinderen van de wereld hebben onderling weinig woorden nodig.
’s Avonds namen we natuurlijk een plons in een van de drie zwembaden, dronken een gratis Gin-Tonic en vielen heerlijk in slaap in onze geaircode kamers met uitzicht op de Atlantische Oceaan.
Natuurlijk genoten we daarvan. Van de combi van die twee werelden. En wat opvoedkundige lessen betreft heb ik besloten: Het is niemands schuld in welke van de twee werelden we wonen. En voor mijn kindjes is het toch één en dezelfde plek.
De combi van twee werelden

Jasper Rombout

Columnist Jasper Rombout (36) is copywriter én vader van dochter Moos (2), stiefvader van Jade (12) en ex-stiefvader van Sarah (20) en Olivier (17). Hij is getrouwd met Jon (42) en auteur van hét zwangerschapsboek voor mannen ‘Tuurlijk Schatje’’, de gratis app is nu verkrijgbaar.