Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Column Eva - 'Zwemles moet echt anders'

Eva’s dochter verstopte zich een kwartier lang op de wc tijdens zwemles. Omdat ze bang was. Eva is het helemaal eens met Olympisch zwemkampioen Pieter van den Hoogenband: zwemles kan en moet anders.

‘Waar is ze?’ Paniekerig tuur ik naar het zwembad. Ze zal toch niet op de bodem liggen? Nee, ik heb haar naar de wc zien lopen. Maar wat zit ze daar dan weer lang! Het is dinsdagavond en ik zit – zoals elke week – met de andere vaders en moeders achter de glazen wand waar de tropische temperaturen net iets minder heftig zijn dan bij het zwembad.

Advertentie

IK GA NIET

Als er nog vijf minuten voorbij kruipen zonder een spoor van mijn dochter, doe ik de blauwe hoesjes om mijn schoenen en loop naar de toiletten. ‘Ben je hier?’ roep ik bezorgd (met dat schrikbeeld van mijn kind op de bodem van het bad nog in mijn achterhoofd). ‘Ja!’ Opgelucht open ik de deur. Mijn zesjarige zit met een grote frons op het wc’tje. ‘Ik wil niet meer naar zwemles mama’. ‘Doe niet zo gek, je vindt het toch leuk?’ probeer ik. Ze schudt heftig nee. ‘IK GA NIET.’ Het is al de derde keer dat ze zich tijdens zwemles op de wc verstopt.

Schreeuwen

In het begin huppelde ze naar zwemles. Ik vond de groep wel erg groot (tien kinderen) en de leraren best streng. ‘WAT ZEI IK NOU? KIKKERBENEN!!!’ hoorde ik een badmeester door de glazen wand heen keihard schreeuwen tegen ploeterende kleuters. Maar het hoort er vast bij, dacht ik. En mijn dochter leek er niet onder te lijden. Ze had volgens de juf de mooiste slag die ze ooit had gezien. Iets wat ik daarna natuurlijk meteen – zogenaamd nonchalant – aan alle andere ouders achter het glas vertelde. Maar nu was zwemles al wekenlang een strijd. Ziek, moe, pijn in haar pink, alle smoezen kwamen voorbij om niet te hoeven gaan. Ik probeerde er geen groot ding van te maken. ‘Het is zo voorbij,’ zei ik opgewekt, terwijl ik de zwemtas inpakte. ‘Na de les gaan we een ijsje halen.’

Lees ook: Hoe ga je om met watervrees?

Gebogen hoofd

Met mijn dochter aan de hand loop ik van de wc naar het zwembad en de plek waar haar groepje instructies krijgt. Terwijl ik de ogen van alle ouders achter de glaswand in mijn rug voel prikken, worstel ik om haar van mij los te peuteren. De laatste vijf minuten van de zwemles zit mijn dochter met gebogen hoofd aan de rand van het bad.

Bang

‘Ik ben bang mama.’ Die avond bij het naar bed brengen komt er eindelijk een reden. ‘Ik verdronk laatst!’ De week erna sluit ik aan bij het groepje ouders dat iets van de juf wil (‘wanneer mag hij afzwemmen?’ ‘mag hij volgende week met kleren aan?’). Als ik vertel over het verdrinken, knikt de leraar. ‘Ze mocht een paar weken geleden voor het eerst zonder drijfvestje in het diepe en toen ging ze kopje onder. Ik heb haar er snel uitgevist, maar ze was erg geschrokken.’ De juf weet ook geen oplossing. Ze heeft met tien kinderen in de groep geen tijd om één kind van haar angst af te helpen. Misschien moet ze maar een groepje terug, naar de beginners. Ik kijk naar mijn lieve meisje in haar Frozen-badpak, zie de paniek in haar ogen en besluit: nee, ze gaat niet terug naar het lagere groepje. Die groep is trouwens nog groter, dus ik zie niet in hoe die badmeester haar kan helpen (en het is nog de schreeuw-leraar ook). ‘Dan komt ze niet meer,’ zeg ik tegen de juf. Mijn dochter huppelt met een verbaasde blik mee naar de kleedkamer.  

Blog: Eva is fan van burgelijke gewoonte-vakanties

Eva zit dit jaar wéér op Gran Canaria. Niet zo avontuurlijk en hip misschien, maar wel heel relaxed. Eva vindt zo'n burgerlijke vakantie een must voor elke ouder.

Privéles

De week erna gaan we naar zwemscholen kijken met groepjes van maximaal vier kinderen. Ik zie mijn dochter opgelucht ademhalen. Wat is het daar gezellig! Niet één zwemleraar schreeuwt. En ze spelen! Ik schrijf haar in voor privéles. Een rib uit ons lijf, maar het blijkt elke cent waard. De juf geeft continu complimenten en verzint leuke spelletjes. Niets hoeft. Onze dochter staat weer elke week te trappelen om naar de les te gaan en haalt binnen no time haar A-diploma.

Plezier

Olympisch zwemkampioen Pieter van den Hoogenband pleitte onlangs in het AD voor zwemles nieuwe stijl: ‘Door de zwemlessen weer leuk te maken, krijgen kinderen meer plezier in het zwemmen en is het makkelijker om ze de goede technieken aan te leren. Bovendien vinden ze het dan ook nog leuk om te zwemmen als ze hun diploma hebben gehaald.’ Ik ben het roerend met hem eens. De meeste kinderen redden het prima op de ‘gewone’ zwemles. Maar als er iets gebeurt – zoals bij mijn dochter – of je kind is wat angstiger, dan heb je een probleem. Alle zwemlessen zouden in kleine groepjes moeten plaatsvinden en moeten draaien om plezier. Op sommige zwemscholen hebben ze dat al door, maar die zijn duur en dat kan niet elke ouder betalen. Daar moet een oplossing voor komen, zodat elk kind van zwemmen gaat en blijft houden.

B

Mijn dochters A-diploma hangt boven haar bed. Ik ben trots op haar en op mezelf. Niets doormodderen met de gedachte ‘zo moet het nou eenmaal’. Dit weekend zwemt ze af voor haar B. En daarna blijft ze gewoon zwemmen, want ze vindt het (weer) leuk.

Eva Munnik

Eva Munnik (1976) woont samen met Harry en hun dochter van zeven jaar. Ze werkt voor televisie en bladen en schreef het boek De melkfabriek over borstvoeding, De schoolfabriek over de basisschool en Kids & the City over stedentrips met kinderen.