gebruiker567367

Aangemaakte reacties

  • Auteur
    Berichten
  • Dag dames,

    Ik wil graag met jullie verder babbelen over ons gezamelijk slaapprobleem, maar ik vind dit forum zo lastig. Ik heb een fb-pagina geopend waarvoor je je moet aanmelden. Dus als je niet in de groep zit, kun je ook niks lezen, maar wel vragen of je deel mag nemen. Ik ben hem nog aan het finetunen, maar meld je gerust vast aan.

    https://www.facebook.com/groups/229812567853675/

    Groet, Jessica

    Dag dames,

    Ik zal proberen ook even kort mijn verhaal te doen. Misschien helpt het jullie en mij! Ik was in december 2017 uitgerekend. Ik had een soepele zwangerschap tot ik ergens in oktober ziek werd. Luchtweginfectie. Ik werd steeds benauwder. Kreeg een prednisonkuur, het leek wat beter te gaan, maar toen ik daarvan ging afbouwen kwam het in alle hevigheid terug. Slapen deed ik niet meer. En dus ben ik zelf hulp gaan zoeken. Ik kreeg 2,5 mg lorazepam voor het slapen. Ik werd wat rustiger en viel even in slaap waardoor ik toch een paar uurtjes maakte. 4 weken heb ik het gebruikt, ook nog een week na de bevalling. Toen moest ik afbouwen, maar ik voelde dat mijn lichaam meer wilde, ik raakte om de haverklap in paniek, kon geen minuut stilzitten of liggen overdag. Daardoor heb ik besloten in een keer te stoppen. Dat heb ik geweten. Toen werd het helemaal erg. Niet meer slapen, voor alles bang (zelfs de douche), trillen van binnen, overgevoelig voor geluid, constant in paniek. Inmiddels is dit 5 maanden terug en ik ben ook nog niet de oude. Als ik geluk heb slaap ik s’nachts in cyclussen van 1,5 uur en val ik steeds weer terug in slaap. Maar dat geluk heb ik niet altijd. Geen nacht is hetzelfde. Ik weet dit altijd aan het herstel van de pammen. Maar wellicht dat de hormonen dus ook een grote duit in het zakje doen. Ik ben al heel ver, maar ben er nog niet. Maar twee maanden terug dacht ik nog dat ik niet beter zou worden. Inmiddels roep ik dat dit zeker gaat gebeuren, maar dat het even duurt. Lang duurt.
    Het was en is zo moeilijk. Ik sliep altijd prima, had nooit depri gevoelens en toen opeens…. Je denkt dat je gek wordt. Jezelf ervan overtuigen dat dat niet zo is, is moeilijk. Maar het is zo: je bent niet gek!

    Knuffel, Jessica

    Dag dames, zijn jullie nog actief? Ik zit met een soortgelijk probleem. Wanneer ging het beter?