Gebruiker10088366

Aangemaakte reacties

  • Auteur
    Berichten
  • Hoi allemaal,

     

    Ik ben een soort van opgelucht dat ik niet helemaal alleen hierin sta of helemaal gek wordt. Ik herken mijzelf enorm in jullie verhalen en ik heb ze allemaal gelezen en leef met iedereen mee.

    Ik ben zelf in juni 2018 bevallen van een prachtige dochter. De bevalling was echter een ander verhaal en heb ik als enorm heftig en ook wel traumatisch ervaren. De hele kraamweek is ook voor mij één grote waas van slapeloosheid en somberheid omdat ik amper uit bed mocht/kon. Toen heeft de verloskundige ook besloten mij aan de slaappillen te zetten, temazepam ivm borstvoeding. Dit werkte super goed, de temazepam liet mij slapen en ik vond mijzelf heel langzaam terug. Mijn moeder en schoonmoeder hebben mij zo’n 4 weken geholpen om een beetje op te starten als gezin. Voor mijn gevoel kreeg ik de controle weer terug. Mijn vriend sliep met  onze dochter beneden en ik rustig boven. Mijn vriend bracht haar dan rond 1:00 of 5:00 als ze weer voeding nodig had. Ik sliep prima 6 tot 8 uur op een nacht! 

    Tot nu precies een week geleden. Het is weer helemaal mis. Onze dochter is nu bijna 11 weken en ik wou graag weer een keer met mijn dochter slapen en mijn vriend een rustige nacht beneden gunnen. Dit ging helemaal mis en sliep amper. De volgende nacht met z’n drieën geprobeerd maar ook weer amper geslapen. Na drie nachten niet slapen was de koek op en heb ik aan de bel getrokken bij de huisarts.

    Zij heeft mij weer temazepam voorgeschreven, alleen helpt het niet. Na 2 nachten temazepam ben ik daar weer mee gestopt omdat ik daar nog warriger van raak overdag en schuldig voel ivm borstvoeding. Ik voel mij nu enorm depressief, kan mijn gedachtes niet meer filteren en zie geen uitweg hoe het beter zou moeten. Ik heb enorme huilbuien en herken mijzelf helemaal niet terug. Het ging zo goed tot een week geleden… iemand advies in dit “vroege stadium” van slapeloosheid? Ik hoop het!!