Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

10515450

  • Auteur
    Berichten

  • MamavanRo
    Bijdrager
    #10515450

    .


    Littlegirl
    Bijdrager
    #10515452 Quote

    Hmm .. klinkt bijna als mijn verhaal. Ik overweeg wel om eens te gaan praten over mijn bevalling. Dat was namelijk niet bepaalt een succes (al is het resultaat prachtig!)Vind je huisarts wat vlot maar je hoort het steeds vaker heb ik het idee dat vrouwen de bevalling moeten verwerken.
    Intiem zijn kan echt een drempel zijn. Er is nogal niet wat gebeurd daar… 🙄Fijn dat jullie er goed over praten! Misschien kan je wat rustiger beginnen om te kijken of je zin weer terug komt. Kalm aan!
    En soms kan “even doorzetten” wonderen doen…


    MamavanRo
    Bijdrager
    #10515456 Quote

    .


    MamavanRo
    Bijdrager
    #10515459 Quote

    .


    Savasana
    Bijdrager
    #10515462 Quote

    Allereerst wil ik zeggen dat het echt niet gek is dat je het spannend vindt en er nog geen behoefte aan hebt. Het kan vervelend zijn omdat het misschien iets is wat je wel graag zou willen maar nog niet durft, maar denk vooral niet dat dit raar is of dat jij raar bent daardoor!! Denk dat heel veel vrouwen dit ervaren. De HA klinkt een beetje kort door de bocht inderdaad, maar ik kan me voorstellen dat praten over de bevalling, je ervaring, je angst etc. Wel kan helpen om je zekerder te voelen en ervoor open te staan uiteindelijk. Of dat nu meteen een trauma therapie moet zijn weet ik niet.. kan me voorstellen dat een aantal gesprekken met de praktijkondersteuner misschien ook al helpen. Als dat niet voldoende is kan hij/zij je altijd nog doorsturen.

    Blijf er ook vooral met je partner over praten.

    Liefs


    Babyboy
    Bijdrager
    #10515466 Quote

    Misschien kun je tegen je huisarts zeggen dat je de psycholoog nog een wat te grote stap vind en eerst eens zou willen praten met bijvoorbeeld de praktijk ondersteuner?
    Misschien voel je je al heel wat beter als je gewoon een keer je verhaal kan doen bij iemand die niet zo dicht bij je staat.

    Lees ook: Relatie na de geboorte van je kind

    MamavanRo
    Bijdrager
    #10515467 Quote

    .


    Littlegirl
    Bijdrager
    #10515473 Quote

    Daar heb je ook gelijk in! Dat is precies de reden dat ik nu nog geen hulp heb gezocht. Soms mag je ook gewoon iets voelen en het er laten zijn. Dan hoeft het niet direct een obstakel te zijn…. Maar mocht er hier ooit gedacht worden aan een eventuele nr. 2 dan weet ik niet hoe ik dat voel…
    Mijn verloskundige gaf wel aan dat het inderdaad niet een heel prettige bevalling is geweest en dat als ik er last van blijf houden het beste dit voor een eventuele volgende kan bespreken met iemand.

    Ik moet zeggen dat dat “even doorzetten” mij wel heeft geholpen… Daardoor werd het steeds makkelijker.

    Slaapritme hier is een drama. Heb mijn man en mijzelf ook opgedragen om structureel ritme aan te bieden 😅 dus voor half acht eruit. Ochtenddutje van max. 1.5 uur. Dan twee uur op en weer erin. Normaal gesproken ging dit altijd als vanzelf… maar haar nu volgen gaat helemaal de verkeerde kant op (oververmoeid en boze baby) Maar ze drinkt haar flessen nu ook slecht en zelfs haar groente gaat soms moeizaam. Dus ik vermoed tandjes… ze is ook zo hard aan het bijten op allen….
    (Aangezien ze ook altijd een enorme vreet schuur was 😅)


    Lewis
    Bijdrager
    #10515478 Quote

    Ik vind het zelf heel herkenbaar. Ik heb nog maanden last gehad van mijn totaalruptuur en hoe de bevalling gegaan is. Nu nog wel eens, 19 mnd na afloop. Ik kreeg ook een verkleving waarvoor ik weer geopereerd ben. Dat hele eerste jaar konden we geeneens seks hebben. Maar eerlijk gezegd was ik er wel blij mee. Er was ook weinig intimiteit op andere manieren. 

    Het komt wel eens ter sprake. De behoefte is er wel. Maar tegelijk ook niet… Ook bij mijn man niet. Het is meer het idee dat je het wel zou willen. Praktijk mist. Ik heb persoonlijk nog niet echt een goed gevoel bij mijn vagina na alles dat er gebeurd is. Ben er minder trots op. Voel me er minder vrouwelijk door. Maar ook slaapgebrek en altijd maar bezig zijn speelt mee. Mijn man is ook vaak blij als hij eindelijk even kan rusten. 

    Ik hoor maar weinig over een fantastisch seksleven in combi met een baby hoor. Helemaal niet is ook een uiterste natuurlijk. Maar hier begint het eigenlijk na anderhalf jaar weer wat op te komen. Er was ook veel gebeurd. Ook erna. Dus ik vind het niet zo gek dat hormonen, lichaam en geest even tijd nodig hadden. Heb er met therapie in die eerste maanden wel eens over gesproken (was vanwege alles bij elkaar en niet perse gericht op bevalling) en die zeiden ook dat ik het tijd moest geven. Ik merk dat het gewoon vanzelf slijt en anders gaat voelen. 

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct