Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Verdriet na miskraam

  • Auteur
    Berichten
  • #2324571

    Twee weken geleden heb ik een miskraam gehad. Ik zou in die week eigenlijk 10 weken zwanger zijn, maar het heeft niet zo mogen zijn. Ik kreeg op dinsdag last van bloedingen en die bleven doorgaan. Ben nog nooit zo geschrokken; ik voelde toen dat het fout zat. Ondanks de berichten die ik had gelezen over onschuldige bloedingen. De volgende dag kon ik terecht in het ziekenhuis voor een spoed-echo. Eigenlijk zou zo’n 1e echo iets moois moeten zijn wat je met z’n tweeën meemaakt. Ergens hadden we stille hoop. Maar tijdens deze echo op woensdagochtend werd bevestigd waar wij bang voor waren. Dit is zeker geen tien weken, zei de gynaecoloog. Misschien niet eens drie weken, schatte ze. We knepen keihard in elkaars handen, tranen sprongen in mijn ogen. Het vruchtje had zich niet goed ontwikkeld en was afgestoten door het lichaam. Mijn lichaam had mij al die tijd voor de gek gehouden…Vanaf dat moment heb ik alleen maar gehuild samen met mijn man. Zo groot als onze blijdschap was toen we wisten dat ik zwanger was, zo intens was ons verdriet daarna. Die woensdag was een zware en emotionele dag. Ik liep op een afdeling verloskunde met allemaal zwangere vrouwen om mij heen terwijl ik zelf net het nieuws te horen had gekregen. Ze zei dat ik moest wachten totdat het vruchtje via de natuurlijke weg eruit zou komen. Dat zou het beste zijn. Daar had ik het heel moeilijk mee. Ik wilde dat eigenlijk niet meemaken. Ondertussen probeerde ik het verdriet te verwerken. Veel tijd of rust daarvoor had ik niet. Donderdag werd ik wakker met een stekende buikpijn. Ik kreeg om de 2 minuten een soort heftige kramp, later hoorde ik dat het te vergelijken is met soort weeën. Toen ik ’s avonds laat nog steeds lag te spartelen van de pijn en koorts had en echt niet meer kon, heeft de verloskundige gebeld met het ziekenhuis voor een spoedopname. Ik had veel bloedverlies, maar nauwelijks stolsels. Omdat het vruchtje er al te lang in zat, werd die avond besloten dat ik zou moeten worden gecuretteerd. Ik vond het niet erg. Die pijn was verschrikkelijk en ik wilde er zo snel mogelijk vanaf zijn. Ben rond twaalf uur ’s nachts behandeld, alles ging goed. De pijn was daarna ook meteen voorbij. De volgende dag mocht ik naar huis. Daarna was ik ontzettend moe, maar vanaf toen kon ik alles langzaam een plekje geven. Waarom mijn verhaal? Omdat ik veel lees over een miskraam, maar weinig over de impact dat zoiets kan hebben voor de vrouw.
    In mijn omgeving hoor ik nu vaak ‘het gebeurt zo vaak’, ‘komt voor bij 1 op de 10 vrouwen ‘ en je kunt gelukkig kinderen krijgen’ en ‘het is maar beter zo’. Dit is misschien troostend en goed bedoeld en het is de realiteit. Dat weet ik heel goed. Maar toch, ik heb ook gevoelens. Ik ben wel 10 weken zwanger geweest. 10 wkn lang waren mijn man en ik in de wolken, we dachten na over babynamen, droomden over ons toekomstige gezinnetje en maakten plannen. In een keer werd dat van me afgepakt…er is niks dan leegte. Geen kind meer in mijn buik en ook leegte in mijn leven. Tenminste zo voelt het. Mijn vraag is hoe anderen die dit hebben meegemaakt ermee zijn omgegaan. Ik wil heel graag weer kinderen, maar wil niks overhaast doen. Ik wil dit eerst rustig verwerken.
    Ik hoop op reacties.
    Astrid

    #4075500 Quote

    Hoi,

    Ik snap heel goed wat je mee maakt.
    Een miskraam, en vooral een miskraam van nog maar een paar weken wordt zo onderschat.
    De verdriet die je dan hebt, is zo intens.
    Vorig jaar september heb ik een miskraam bij 9 weken gehad, en ik was ook ten einde raad.
    Je voelt je bedrogen door je lichaam, maar aan de andere kant werkt je lichaam ook heel goed.
    Een vruchtje dat niet goed samengesmelt is, dat hoog waarschijnlijk een gehandicapt kindje had geworden, heeft je lichaam afgestoten.
    Na mijn miskraam zijn mijn man en ik er meteen weer voor gegaan, en ik ben meteen weer zwanger geworden zonder dat ik weer ongesteld ben geweest.
    En nu hebben wij een prachtige zoon van alweer 8 weken oud.

    Heel veel sterkte, en laat de moed niet zakken.
    Het komt goed……..

    #4091965 Quote

    Hoi Astrid…

    Ik lees je verhaal en de tranen schieten me weer in de ogen…het is me zo herkenbaar!
    Hoe is het dan nu met je?
    En ja het maakt niet uit voor een vrouw of je nu een kindje verliest in het begin of later in de zwangerschap want emotioneel ben je vanaf dat je weet dat je zwanger bent al verbonden met je kindje.
    En mensen die zeggen van ach ja je weet dat je kinderen kunt krijgen dus ach ja …bla bla bla of die zeggen van joh die en die hebben ook een miskraam gehad dus…! Net of jou verdriet daarom minder gegrond is wat een lariekoek denk ik nu wat sommigen je allemaal zeggen!
    Het voelt leeg , je kijkt ergens naar uit en plotseling word je dat zomaar afgenomen en daar mag je best je tijd voor nemen en best om huilen vind ik.
    Het is tenslotte niet zomaar iets maar een levend “wezentje”!

    Heb op Hyves mijn verhaal in Maart gedaan en heb hem voor je gecopieeerd zodat je kunt lezen wat mijn verhaal is.

    17 maart 2009:
    Zit nu op zo’n 15 weken zwangerschap en tot mijn grote schrik heb ik een bloeding gekregen dus de assistente van de gynaecoloog gebeld. Kan Donderdag komen en mocht de “gyn” willen dat ik eerder kom bellen ze me terug!

    Ik voelde me prima vandaag totdat ik terug kwam in huis en die bloeding ontdekte ( zo vreselijk eng idee dat het niet meer in leven kan zijn!) heb al heel wat huilbuien achter de rug op dit moment en probeer het zo positief mogelijk te zien maar pppfff

    En dan de meiden die zich ook zo verheugen op een lief klein broertje of zusje moet ik die deze week misschien gaan vertellen dat dat niet door gaat??? Ik hoop het toch echt niet!

    20 maart 2009:
    Zoals al velen van jullie al wel weten hebben wij gisteren te horen gekregen van de gyneacoloog dat ons kindje is overleden, waarschijnlijk in de 13 of 14de week! en ik zat gisteren op 16 weken zwangerschap! En hoewel ik het eigenlijk al wel wist…kwam het aan als een donderslag bij heldere hemel! Het doet pijn zo’n bericht maar helaas de realiteit!

    Toen moesten wij een keuze maken…
    Curretage of via tabletjes weeen opwekken zodat ik thuis kon bevallen!
    Ik koos dus voor het laatste op een natuurlijke manier zodat ik ons kindje in “tact” kon bekijken en mijn gevoel zei dit is wat “IK” wil!
    Ja ieder z’n keuze.

    Die Tabletten heb ik gelukkig niet hoeven gebruiken want mijn lichaam maakte zelf de weeen aan vanmorgen en zo kwam onze “ienemien” vanmorgen om ong.9.30 uur op de wereld!
    Heb het ervaren als iets heel bijzonders en mooi’s dat ik dit toch heb kunnen doen!
    Wel ben ik nog naar het ziekenhuis geweest uiteindelijk voor een curretage want alles wou maar niet weg en ik vloeide enorm viel zelfs bijna enkele malen flauw dus zo kwam ik om 11.30 in het ziekenhuis en vanavond om 18.30 mocht ik gelukkig weer fijn naar huis.

    21 maart 2009:

    Persoonlijk gedichtje voor ons lieve kleine engeltje…

    Lieve ienieminie…

    Op mijn verjaardag zagen wij je nog mooi naar ons zwaaien en spartelde jouw beentjes lekker in het rond
    Jij was die dag mama’s mooiste kadootje wat er maar bestond

    trots lieten wij iedereen jou echofoto zien die het maar wou zien
    je groeide lekker en was een echte kleine druktemaker bovendien

    een kleine druktemaker zeiden wij is ons niet onbekend!
    da’s iets waar je min of meer ook wel weer aan wend

    dat is de laatste keer dat we je hartje hebben zien kloppen
    en dat je naar ons zwaaide en je beentjes heen en weer schopte

    na 16 weken zwangerschap kregen wij te horen dat je hartje het had begeven
    waarschijnlijk ben jij al 2 of drie weken ervoor gestopt met leven

    zoiets te horen doet veel pijn en geeft enorm veel verdriet
    zo klein als je ook nog maar was vergeten doen we je zeker niet

    We moesten een keuze maken …je laten halen of je zelf baren?
    ik als mama koos ervoor jou te willen zien zoals je was geworden en dus niet te halen!

    Je bent geboren op een natuurlijke wijze zoals ik het zelf als jou moeder graag wou
    het was heel spannend en ook zo speciaal want dat was nog wat ik doen kon voor jou…

    jouw baren en vervolgens een speciaal plekje gaan geven op deze aard
    want al heb je dan nog zo’n kort bestaan gehad in mama’s buik …ook jij was me dat meer dan waard!

    We moeten nu binnenkort echt afscheid van je gaan nemen …
    met pijn en veel verdriet gaan wij jou een mooi plekje geven!

    Op dat plekje zijn we toch nog een beetje samen met zijn vijven
    en zou de herrinnering aan jou ook altijd blijven

    Lieve “kleine Ster” we houden van je.

    XXX Papa Mama Marinke en Lianne XXX

    Terugkijkend op deze verdrietige tijd ben ik blij dat ik mijn gevoel heb gevolgt! Het verdriet is nu al minder maar komt bij vlagen toch wel weer naar boven. En niet veel later daarna ben ik wel weer opnieuw zwanger geraakt maar het voelt zo ja dubbel ik ben blij maar zit ook nog midden in een rouwproces! Ik ben nu 17 weken en 5 dagen zwanger en die angst die ik heb en elk pijntje die ik soms voel denk ik wel eens van oh jee er zou toch niet wat mis zijn? Zo min of meer zorgeloos dat ik anders in de zwangerschappen stond zo enorm bezorgt denk ik nu en da’s wel jammer want het vollop genieten kun je zo niet echt!
    Ik kijk dan ook erg uit naar het moment dat ik het voel bewegen dan word ik misschien wat geruster dat hoop ik althans.
    En echt helemaal gerust ben ik pas als ik het levend en wel in mijn armen kan houden.

    Astrid ik wens je heel veel sterkte en kop op…
    al is het soms moeilijk het komt vast en zeker goed…

    liefs
    Bianca

    #4093225 Quote

    Hoi dames,

    Ik snap het gevoel erg goed, ik heb na de geboorte van mn zoontje in september 2 miskramen gehad. De eerste met 6,5 week spontaan (begon met bloedverlies) de tweede was met 11 weken (ik had al een goede echo gehad met kloppend hartje met 8 weken) met 11 weken kwamen we er met echo achter dat de baby niet meer leefde. Ik ben nu ook zo bang dat er voor ons geen tweede kindje in zit. Ik denk dat als ik ooit nog zwanger word ik de hele zwangerschap zoo ongelofelijk bang zou zijn dat het weer misgaat.
    Ik heb er erg veel moeite mee om om te gaan met de miskramen. De laatste is nu 9 weken terug en ik moet maandag ongi worden. Maar ik ben eigenlijk erg bang om een test te doen.

    Liefs J


    Bloempje27
    Bijdrager
    #4125072 Quote

    Mijn miskraam heb ik ook als enorm heftig ervaren. Na 5,5 week kreeg ik enorme buikpijn en begon ik bloed te verliezen. Ik ben de volgende dag naar de vk gegaan en ze zei dat ik ervan uit moest gaan dat het fout zou zijn. na 2 weken had ik een controle-echo. Hierop bleek nog iets te zien te zijn. we werden voor 2 weken naar huis gestuurd. Verschrikkelijk was die onzekerheid. Maar na 2 weken was er niets meer te zien en was mijn miskraam een feit.
    Ik was zo teleurgesteld en bang dat ik nooit meer zwanger zou raken. Zo verdrietig om het verlies en ik miste het zwanger zijn zo erg. Ik heb avonden mezelf in slaap gehuild. Ik vond het verschrikkelijk.
    En na een miskraam moet je het met zijn tweetjes uitknobbelen. Zelfs je familie snapt je verdriet niet altijd. Er waren mensen die durfden te zeggen dat ik niet zo moest huilen, ik zou wel weer zwanger worden (o, ja?), of dat het beter was zo, of dat ik er niet zo van in de put moest gaa zitten, of dat het erger is als je langer zwanger bent. Nou, zo verschrikkelijk is het als je verdriet wordt gebagataliseerd. En ik had zo’n verdriet. Steeds kwam het weer. de eerste tijd was het verdriet er elke dag. Daarna om de paar dagen en dat werd steeds minder. Toch raakte ik het niet kwijt. Het heelde bij mij weer een beetje toen ik 5 maanden later opnieuw zwanger was. Wat een geluk, maar ook weer die spanning. Alles is goed gegaan en wat was die echo een geluksmoment, zo mooi dat er nu wel een kindje zat dat zo veel bewoog. Ongekend blij was ik. Maar toen 14 november weer kwam moest ik weer verschrikkelijk huilen. Het is nu 2 jaar geleden en ik heb nu niet gehuild. Ik heb het nu redelijk verwerkt. Maar ik kan me de pijn nog zo goed voorstellen. Het is alleoverheersend. Ik heb nu een gezonde mooie dochter van 10 maanden en dat helpt enorm….. maar ik denk nog vaak terug aan die miskraam. Het was toch ons eerste kindje. Wij mogen wel geloven dat ons kindje een plekje bij God heeft, ook bij Hem zijn de allerkleinsten welkom. Ik weet niet of je geloofd in God, maar dat heeft ons enorm getroost.

    Veel sterkte meid, het is niet gemakkelijk!

    xx


    One PurpleBanana
    Bijdrager
    #10027451 Quote

    Ik was zo een type. Die dacht bij miskramen, ja dames ontzettend erg ik begrijp je verdriet, maar kijk wat je nog hebt lopen (bij eerdere kindjes) of misschien lukt het wel weer. En je lichaam is ontzettend goed dat het een imperfectie herkend en afbreekt. Ik zei het nooit. Ik dacht het alleen.

    Ik weet sinds dinsdagochtend hoe ontzettend ingrijpend een miskraam kan zijn. Ik weet al 4 weken dat ik zwanger ben. Zou 8 of 10 weken kunnen zijn. Helemaal precies was niet duidelijk. Omdat dit de tweede is waren we veel sneller met fantaseren, namen hadden we al, plan van aanpak met de komst van de tweede ookal. Helemaal in de wolken.

    Ik kreeg twee weken geleden enorme krampen. Herkende het als voorweeen. Bloed volgde niet. Ik was blij. Dacht vast mijn darmen en banden die al ruimte aan het maken waren.

    Vorige week verloor ik bloed. Helder rood. Geen proppen maar wel aanhoudend. Weer gepaard met voorweeen pijn. Ik wist dat het niet goed was, maar omdat ik dit ook bij mijn eerste kindje had, die uiteindelijk gezond geboren is, houd je hoop.

    Bloed was na twee toilet beurten helemaal weg. In je achterhoofd speelt het door.

    Gisterochtend zagen we een vruchtje van 5 weken die geen harttoon had en de uitdrijving van de vruchtzak al was begonnen.

     

    Klap in ons gezicht. Ik ben deze twee dagen al zo verdrietig. Ik kan gewoon niet normaal functioneren.

    Wat een impact. Iedereen noemt het een vruchtje maar voor ons was het al ons kindje.

     

    Ik heb voor mijzelf een gedicht geschreven om het een plekje te geven. Het helpt nog niet maar heb iets om op terug te kijken.

     

    Dames ik heb mij zo vergist in de impact.

     

    Jij

    Het was nog zo pril het was nog zo klein

    Maar dat gevoel wat we hadden was al zo fijn

    We liepen hard van stapel en waren zo verheugd

    We wilden het zo graag delen, onze baby vreugd.

     

    Het hartje klopte niet en het groeide ook niet meer gestaag

    Wat is het geweest waarom je niet meer groeide, dat is de vraag

     

    Het voelt dubbel, het is goed dat mijn lichaam een imperfectie herkend

    Maar dat je ons kindje zou worden, was voor ons al bekend.

    We dachten al aan de toekomst, wij met zijn vijven,

    Maar vanochtend hoorden we dat je toch niet bij ons kon blijven.

     

    Ik voel me verdrietig, machteloos en eigenlijk heel naar

    Wat een impact heeft een klein vruchtje, het is best heel zwaar.

    Ik schommel met mijn emoties en worstel met het verdriet

    Tranen wegvegend, hopend dat niemand het ziet.

     

    Steun van familie en vrienden geeft weer wat kracht

    Misschien dat de lieve woorden het verdriet wat verzacht

     

     

     

     

     

    Lees ook: Miskraam: als je zwangerschap anders loopt
    #10179654 Quote

    Hallo allemaal, 

    wij kwamen er 29 december vorige jaar achter dat ik 6 weken in verwachting was van ons eerste kindje, paar dagen later naar de vk gebeld om een afspraak te maken. Twee weken later konden wij voor een intake langskomen dit was op een dinsdag en de donderdag erop stond onze eerste echo gepland. Tijdens te echo bleek het vruchtje kleiner te zijn, maar dit konden twee dingen beteken, of ik was korter zwanger of er was iets mis. Ik voel altijd goed wanneer ik een eisprong ga krijgen en hebben toen wat gerekend en het zou dan best kunnen dat ik korter zwanger zou zijn. We zagen op de echo al mooi het hartje kloppen en het werd allemaal zo echt. Er werd een nieuwe echo ingepland deze zou twee weken later plaatsvinden. Toen we terug kwam bij de vk kreeg ik een nieuwe echo, helaas was het hartje niet meer te vinden en was ons kindje overleden. Dit is nu 1,5 maand geleden. Nu zit ik te wachten totdat ik weer ongesteld moet worden voor het eerst na de miskraam, heb vandaag een huildag en baal gewoon. We wilde het zo graag:(

     

    Het ene moment ben je zo intens gelukkig en het andere moment zo intens verdrietig. 

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct