Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Verdriet na miskraam

  • Auteur
    Berichten
  • #2324571

    Twee weken geleden heb ik een miskraam gehad. Ik zou in die week eigenlijk 10 weken zwanger zijn, maar het heeft niet zo mogen zijn. Ik kreeg op dinsdag last van bloedingen en die bleven doorgaan. Ben nog nooit zo geschrokken; ik voelde toen dat het fout zat. Ondanks de berichten die ik had gelezen over onschuldige bloedingen. De volgende dag kon ik terecht in het ziekenhuis voor een spoed-echo. Eigenlijk zou zo’n 1e echo iets moois moeten zijn wat je met z’n tweeën meemaakt. Ergens hadden we stille hoop. Maar tijdens deze echo op woensdagochtend werd bevestigd waar wij bang voor waren. Dit is zeker geen tien weken, zei de gynaecoloog. Misschien niet eens drie weken, schatte ze. We knepen keihard in elkaars handen, tranen sprongen in mijn ogen. Het vruchtje had zich niet goed ontwikkeld en was afgestoten door het lichaam. Mijn lichaam had mij al die tijd voor de gek gehouden…Vanaf dat moment heb ik alleen maar gehuild samen met mijn man. Zo groot als onze blijdschap was toen we wisten dat ik zwanger was, zo intens was ons verdriet daarna. Die woensdag was een zware en emotionele dag. Ik liep op een afdeling verloskunde met allemaal zwangere vrouwen om mij heen terwijl ik zelf net het nieuws te horen had gekregen. Ze zei dat ik moest wachten totdat het vruchtje via de natuurlijke weg eruit zou komen. Dat zou het beste zijn. Daar had ik het heel moeilijk mee. Ik wilde dat eigenlijk niet meemaken. Ondertussen probeerde ik het verdriet te verwerken. Veel tijd of rust daarvoor had ik niet. Donderdag werd ik wakker met een stekende buikpijn. Ik kreeg om de 2 minuten een soort heftige kramp, later hoorde ik dat het te vergelijken is met soort weeën. Toen ik ’s avonds laat nog steeds lag te spartelen van de pijn en koorts had en echt niet meer kon, heeft de verloskundige gebeld met het ziekenhuis voor een spoedopname. Ik had veel bloedverlies, maar nauwelijks stolsels. Omdat het vruchtje er al te lang in zat, werd die avond besloten dat ik zou moeten worden gecuretteerd. Ik vond het niet erg. Die pijn was verschrikkelijk en ik wilde er zo snel mogelijk vanaf zijn. Ben rond twaalf uur ’s nachts behandeld, alles ging goed. De pijn was daarna ook meteen voorbij. De volgende dag mocht ik naar huis. Daarna was ik ontzettend moe, maar vanaf toen kon ik alles langzaam een plekje geven. Waarom mijn verhaal? Omdat ik veel lees over een miskraam, maar weinig over de impact dat zoiets kan hebben voor de vrouw.
    In mijn omgeving hoor ik nu vaak ‘het gebeurt zo vaak’, ‘komt voor bij 1 op de 10 vrouwen ‘ en je kunt gelukkig kinderen krijgen’ en ‘het is maar beter zo’. Dit is misschien troostend en goed bedoeld en het is de realiteit. Dat weet ik heel goed. Maar toch, ik heb ook gevoelens. Ik ben wel 10 weken zwanger geweest. 10 wkn lang waren mijn man en ik in de wolken, we dachten na over babynamen, droomden over ons toekomstige gezinnetje en maakten plannen. In een keer werd dat van me afgepakt…er is niks dan leegte. Geen kind meer in mijn buik en ook leegte in mijn leven. Tenminste zo voelt het. Mijn vraag is hoe anderen die dit hebben meegemaakt ermee zijn omgegaan. Ik wil heel graag weer kinderen, maar wil niks overhaast doen. Ik wil dit eerst rustig verwerken.
    Ik hoop op reacties.
    Astrid

    #4075500 Quote

    Hoi,

    Ik snap heel goed wat je mee maakt.
    Een miskraam, en vooral een miskraam van nog maar een paar weken wordt zo onderschat.
    De verdriet die je dan hebt, is zo intens.
    Vorig jaar september heb ik een miskraam bij 9 weken gehad, en ik was ook ten einde raad.
    Je voelt je bedrogen door je lichaam, maar aan de andere kant werkt je lichaam ook heel goed.
    Een vruchtje dat niet goed samengesmelt is, dat hoog waarschijnlijk een gehandicapt kindje had geworden, heeft je lichaam afgestoten.
    Na mijn miskraam zijn mijn man en ik er meteen weer voor gegaan, en ik ben meteen weer zwanger geworden zonder dat ik weer ongesteld ben geweest.
    En nu hebben wij een prachtige zoon van alweer 8 weken oud.

    Heel veel sterkte, en laat de moed niet zakken.
    Het komt goed……..

    #4091965 Quote

    Hoi Astrid…

    Ik lees je verhaal en de tranen schieten me weer in de ogen…het is me zo herkenbaar!
    Hoe is het dan nu met je?
    En ja het maakt niet uit voor een vrouw of je nu een kindje verliest in het begin of later in de zwangerschap want emotioneel ben je vanaf dat je weet dat je zwanger bent al verbonden met je kindje.
    En mensen die zeggen van ach ja je weet dat je kinderen kunt krijgen dus ach ja …bla bla bla of die zeggen van joh die en die hebben ook een miskraam gehad dus…! Net of jou verdriet daarom minder gegrond is wat een lariekoek denk ik nu wat sommigen je allemaal zeggen!
    Het voelt leeg , je kijkt ergens naar uit en plotseling word je dat zomaar afgenomen en daar mag je best je tijd voor nemen en best om huilen vind ik.
    Het is tenslotte niet zomaar iets maar een levend “wezentje”!

    Heb op Hyves mijn verhaal in Maart gedaan en heb hem voor je gecopieeerd zodat je kunt lezen wat mijn verhaal is.

    17 maart 2009:
    Zit nu op zo’n 15 weken zwangerschap en tot mijn grote schrik heb ik een bloeding gekregen dus de assistente van de gynaecoloog gebeld. Kan Donderdag komen en mocht de “gyn” willen dat ik eerder kom bellen ze me terug!

    Ik voelde me prima vandaag totdat ik terug kwam in huis en die bloeding ontdekte ( zo vreselijk eng idee dat het niet meer in leven kan zijn!) heb al heel wat huilbuien achter de rug op dit moment en probeer het zo positief mogelijk te zien maar pppfff

    En dan de meiden die zich ook zo verheugen op een lief klein broertje of zusje moet ik die deze week misschien gaan vertellen dat dat niet door gaat??? Ik hoop het toch echt niet!

    20 maart 2009:
    Zoals al velen van jullie al wel weten hebben wij gisteren te horen gekregen van de gyneacoloog dat ons kindje is overleden, waarschijnlijk in de 13 of 14de week! en ik zat gisteren op 16 weken zwangerschap! En hoewel ik het eigenlijk al wel wist…kwam het aan als een donderslag bij heldere hemel! Het doet pijn zo’n bericht maar helaas de realiteit!

    Toen moesten wij een keuze maken…
    Curretage of via tabletjes weeen opwekken zodat ik thuis kon bevallen!
    Ik koos dus voor het laatste op een natuurlijke manier zodat ik ons kindje in “tact” kon bekijken en mijn gevoel zei dit is wat “IK” wil!
    Ja ieder z’n keuze.

    Die Tabletten heb ik gelukkig niet hoeven gebruiken want mijn lichaam maakte zelf de weeen aan vanmorgen en zo kwam onze “ienemien” vanmorgen om ong.9.30 uur op de wereld!
    Heb het ervaren als iets heel bijzonders en mooi’s dat ik dit toch heb kunnen doen!
    Wel ben ik nog naar het ziekenhuis geweest uiteindelijk voor een curretage want alles wou maar niet weg en ik vloeide enorm viel zelfs bijna enkele malen flauw dus zo kwam ik om 11.30 in het ziekenhuis en vanavond om 18.30 mocht ik gelukkig weer fijn naar huis.

    21 maart 2009:

    Persoonlijk gedichtje voor ons lieve kleine engeltje…

    Lieve ienieminie…

    Op mijn verjaardag zagen wij je nog mooi naar ons zwaaien en spartelde jouw beentjes lekker in het rond
    Jij was die dag mama’s mooiste kadootje wat er maar bestond

    trots lieten wij iedereen jou echofoto zien die het maar wou zien
    je groeide lekker en was een echte kleine druktemaker bovendien

    een kleine druktemaker zeiden wij is ons niet onbekend!
    da’s iets waar je min of meer ook wel weer aan wend

    dat is de laatste keer dat we je hartje hebben zien kloppen
    en dat je naar ons zwaaide en je beentjes heen en weer schopte

    na 16 weken zwangerschap kregen wij te horen dat je hartje het had begeven
    waarschijnlijk ben jij al 2 of drie weken ervoor gestopt met leven

    zoiets te horen doet veel pijn en geeft enorm veel verdriet
    zo klein als je ook nog maar was vergeten doen we je zeker niet

    We moesten een keuze maken …je laten halen of je zelf baren?
    ik als mama koos ervoor jou te willen zien zoals je was geworden en dus niet te halen!

    Je bent geboren op een natuurlijke wijze zoals ik het zelf als jou moeder graag wou
    het was heel spannend en ook zo speciaal want dat was nog wat ik doen kon voor jou…

    jouw baren en vervolgens een speciaal plekje gaan geven op deze aard
    want al heb je dan nog zo’n kort bestaan gehad in mama’s buik …ook jij was me dat meer dan waard!

    We moeten nu binnenkort echt afscheid van je gaan nemen …
    met pijn en veel verdriet gaan wij jou een mooi plekje geven!

    Op dat plekje zijn we toch nog een beetje samen met zijn vijven
    en zou de herrinnering aan jou ook altijd blijven

    Lieve “kleine Ster” we houden van je.

    XXX Papa Mama Marinke en Lianne XXX

    Terugkijkend op deze verdrietige tijd ben ik blij dat ik mijn gevoel heb gevolgt! Het verdriet is nu al minder maar komt bij vlagen toch wel weer naar boven. En niet veel later daarna ben ik wel weer opnieuw zwanger geraakt maar het voelt zo ja dubbel ik ben blij maar zit ook nog midden in een rouwproces! Ik ben nu 17 weken en 5 dagen zwanger en die angst die ik heb en elk pijntje die ik soms voel denk ik wel eens van oh jee er zou toch niet wat mis zijn? Zo min of meer zorgeloos dat ik anders in de zwangerschappen stond zo enorm bezorgt denk ik nu en da’s wel jammer want het vollop genieten kun je zo niet echt!
    Ik kijk dan ook erg uit naar het moment dat ik het voel bewegen dan word ik misschien wat geruster dat hoop ik althans.
    En echt helemaal gerust ben ik pas als ik het levend en wel in mijn armen kan houden.

    Astrid ik wens je heel veel sterkte en kop op…
    al is het soms moeilijk het komt vast en zeker goed…

    liefs
    Bianca

    #4093225 Quote

    Hoi dames,

    Ik snap het gevoel erg goed, ik heb na de geboorte van mn zoontje in september 2 miskramen gehad. De eerste met 6,5 week spontaan (begon met bloedverlies) de tweede was met 11 weken (ik had al een goede echo gehad met kloppend hartje met 8 weken) met 11 weken kwamen we er met echo achter dat de baby niet meer leefde. Ik ben nu ook zo bang dat er voor ons geen tweede kindje in zit. Ik denk dat als ik ooit nog zwanger word ik de hele zwangerschap zoo ongelofelijk bang zou zijn dat het weer misgaat.
    Ik heb er erg veel moeite mee om om te gaan met de miskramen. De laatste is nu 9 weken terug en ik moet maandag ongi worden. Maar ik ben eigenlijk erg bang om een test te doen.

    Liefs J


    Bloempje27
    Bijdrager
    #4125072 Quote

    Mijn miskraam heb ik ook als enorm heftig ervaren. Na 5,5 week kreeg ik enorme buikpijn en begon ik bloed te verliezen. Ik ben de volgende dag naar de vk gegaan en ze zei dat ik ervan uit moest gaan dat het fout zou zijn. na 2 weken had ik een controle-echo. Hierop bleek nog iets te zien te zijn. we werden voor 2 weken naar huis gestuurd. Verschrikkelijk was die onzekerheid. Maar na 2 weken was er niets meer te zien en was mijn miskraam een feit.
    Ik was zo teleurgesteld en bang dat ik nooit meer zwanger zou raken. Zo verdrietig om het verlies en ik miste het zwanger zijn zo erg. Ik heb avonden mezelf in slaap gehuild. Ik vond het verschrikkelijk.
    En na een miskraam moet je het met zijn tweetjes uitknobbelen. Zelfs je familie snapt je verdriet niet altijd. Er waren mensen die durfden te zeggen dat ik niet zo moest huilen, ik zou wel weer zwanger worden (o, ja?), of dat het beter was zo, of dat ik er niet zo van in de put moest gaa zitten, of dat het erger is als je langer zwanger bent. Nou, zo verschrikkelijk is het als je verdriet wordt gebagataliseerd. En ik had zo’n verdriet. Steeds kwam het weer. de eerste tijd was het verdriet er elke dag. Daarna om de paar dagen en dat werd steeds minder. Toch raakte ik het niet kwijt. Het heelde bij mij weer een beetje toen ik 5 maanden later opnieuw zwanger was. Wat een geluk, maar ook weer die spanning. Alles is goed gegaan en wat was die echo een geluksmoment, zo mooi dat er nu wel een kindje zat dat zo veel bewoog. Ongekend blij was ik. Maar toen 14 november weer kwam moest ik weer verschrikkelijk huilen. Het is nu 2 jaar geleden en ik heb nu niet gehuild. Ik heb het nu redelijk verwerkt. Maar ik kan me de pijn nog zo goed voorstellen. Het is alleoverheersend. Ik heb nu een gezonde mooie dochter van 10 maanden en dat helpt enorm….. maar ik denk nog vaak terug aan die miskraam. Het was toch ons eerste kindje. Wij mogen wel geloven dat ons kindje een plekje bij God heeft, ook bij Hem zijn de allerkleinsten welkom. Ik weet niet of je geloofd in God, maar dat heeft ons enorm getroost.

    Veel sterkte meid, het is niet gemakkelijk!

    xx


    One PurpleBanana
    Bijdrager
    #10027451 Quote

    Ik was zo een type. Die dacht bij miskramen, ja dames ontzettend erg ik begrijp je verdriet, maar kijk wat je nog hebt lopen (bij eerdere kindjes) of misschien lukt het wel weer. En je lichaam is ontzettend goed dat het een imperfectie herkend en afbreekt. Ik zei het nooit. Ik dacht het alleen.

    Ik weet sinds dinsdagochtend hoe ontzettend ingrijpend een miskraam kan zijn. Ik weet al 4 weken dat ik zwanger ben. Zou 8 of 10 weken kunnen zijn. Helemaal precies was niet duidelijk. Omdat dit de tweede is waren we veel sneller met fantaseren, namen hadden we al, plan van aanpak met de komst van de tweede ookal. Helemaal in de wolken.

    Ik kreeg twee weken geleden enorme krampen. Herkende het als voorweeen. Bloed volgde niet. Ik was blij. Dacht vast mijn darmen en banden die al ruimte aan het maken waren.

    Vorige week verloor ik bloed. Helder rood. Geen proppen maar wel aanhoudend. Weer gepaard met voorweeen pijn. Ik wist dat het niet goed was, maar omdat ik dit ook bij mijn eerste kindje had, die uiteindelijk gezond geboren is, houd je hoop.

    Bloed was na twee toilet beurten helemaal weg. In je achterhoofd speelt het door.

    Gisterochtend zagen we een vruchtje van 5 weken die geen harttoon had en de uitdrijving van de vruchtzak al was begonnen.

     

    Klap in ons gezicht. Ik ben deze twee dagen al zo verdrietig. Ik kan gewoon niet normaal functioneren.

    Wat een impact. Iedereen noemt het een vruchtje maar voor ons was het al ons kindje.

     

    Ik heb voor mijzelf een gedicht geschreven om het een plekje te geven. Het helpt nog niet maar heb iets om op terug te kijken.

     

    Dames ik heb mij zo vergist in de impact.

     

    Jij

    Het was nog zo pril het was nog zo klein

    Maar dat gevoel wat we hadden was al zo fijn

    We liepen hard van stapel en waren zo verheugd

    We wilden het zo graag delen, onze baby vreugd.

     

    Het hartje klopte niet en het groeide ook niet meer gestaag

    Wat is het geweest waarom je niet meer groeide, dat is de vraag

     

    Het voelt dubbel, het is goed dat mijn lichaam een imperfectie herkend

    Maar dat je ons kindje zou worden, was voor ons al bekend.

    We dachten al aan de toekomst, wij met zijn vijven,

    Maar vanochtend hoorden we dat je toch niet bij ons kon blijven.

     

    Ik voel me verdrietig, machteloos en eigenlijk heel naar

    Wat een impact heeft een klein vruchtje, het is best heel zwaar.

    Ik schommel met mijn emoties en worstel met het verdriet

    Tranen wegvegend, hopend dat niemand het ziet.

     

    Steun van familie en vrienden geeft weer wat kracht

    Misschien dat de lieve woorden het verdriet wat verzacht

     

     

     

     

     

    Lees ook: Miskraam: als je zwangerschap anders loopt
    #10179654 Quote

    Hallo allemaal, 

    wij kwamen er 29 december vorige jaar achter dat ik 6 weken in verwachting was van ons eerste kindje, paar dagen later naar de vk gebeld om een afspraak te maken. Twee weken later konden wij voor een intake langskomen dit was op een dinsdag en de donderdag erop stond onze eerste echo gepland. Tijdens te echo bleek het vruchtje kleiner te zijn, maar dit konden twee dingen beteken, of ik was korter zwanger of er was iets mis. Ik voel altijd goed wanneer ik een eisprong ga krijgen en hebben toen wat gerekend en het zou dan best kunnen dat ik korter zwanger zou zijn. We zagen op de echo al mooi het hartje kloppen en het werd allemaal zo echt. Er werd een nieuwe echo ingepland deze zou twee weken later plaatsvinden. Toen we terug kwam bij de vk kreeg ik een nieuwe echo, helaas was het hartje niet meer te vinden en was ons kindje overleden. Dit is nu 1,5 maand geleden. Nu zit ik te wachten totdat ik weer ongesteld moet worden voor het eerst na de miskraam, heb vandaag een huildag en baal gewoon. We wilde het zo graag:(

     

    Het ene moment ben je zo intens gelukkig en het andere moment zo intens verdrietig. 


    Kellyjillian
    Bijdrager
    #10209110 Quote

    Lang verhaal. 

    Verhaal over mijn 2e zwangerschap. 

    Na een grote schok mijn partner verteld dat mijn menstruatie is uitgebleven en na een duidelijke positive test. ZWANGER. Ik heb al een dochter van 6 en mijn partner wilde helemaal geen kinderen. Erg spannend dit want wat moeten we doen. Ik wil het graag hij wil het niet. Zo fijn hij vertelde me ik ga jou omdat ik weet hoe graag je het wilde niet vragen om dit weg te halen we gaan ervoor.

    Na een 2 weken verder te zijn geweest had mijn partner een kampioen wedstrijd op de voetbal. We zullen veel vrienden zien en ja ik aan de water normaal lust ik wel een wijntje… Maar lieverd wil je het nog niet vertellen ajb en een beetje voor je houden zei hij nog voordat die naar de voetbal vertrok. Uiteraard dit is aan jou om het aan jouw vrienden te vertellen. Ik was toen ong 5 weken zwanger. Na de wedstrijd: vriend 1 tm vriend heel veel kwam naar me toe om mij te feliciteren met dit super nieuws. Wat was ik trots en blij en zo fijn dat dit toch een teken was, dat hij dit vertelde. Gaf mij aan dat die toch wel trots was.

    Al snel in de zwangerschap vroeg ik constant bevestiging aan meerdere: het zal toch wel goed gaan. Komt wel goed toch. Ik zocht enorm veel op over waneer een miskraam het meest voor komt. In welke periode word het minder risicovol enz enz. Gek want dit heb ik totaal niet gehad met mijn 1e zwangerschap.

    De afspraak inmiddels vastgezet bij de verloskundige. Nog 2 weken wachten en dan eindelijk zien of alles goed is. Wat duren 2 weken dan lang. Kanonnen mezelf veel druk gemaakt en ook weer gerustgesteld. Hormonen. Hell. Inmiddels al best veel mensen verteld dat ik zwanger ben. Ja sommige vonden dit veel te vroeg om bekend te maken maar ik voelde me daar heel fijn bij!

    Eindelijk het was tijd om naar onze 1e echo te gaan. Vrijdagmiddag na me werk om half 2. Ik hoopte stiekem al een stuk verder te zijn als wat ik zelf dacht,  dan valt er weer een stuk van de gevaren periode weg dacht ik.. Bij de echo. Ik was 7 weken mischien net 2 of 3 dagen minder maar zagen duidelijk een hartje kloppen 4-1-2020 uitgerekende datum. Wat was ik opgelucht.  Ik zocht op internet op in hoeverre de kans op een miskraam zou dalen na het zien van een kloppend hartje. Een kleine kans van ik geloof wat ik me kan herinneren 8% na het zien van een kloppend hartje. Ergens opgelucht maar toch nogsteeds in me achterhoofd angst. Grrr die angst ene moment kon ik deze perfect uitschakelen en kon ik genieten andere moment maakte ik me helemaal gek. Ik had niet heel veel last van de bekende zwangerschaps kwaaltjes. Wel last van me borsten en soms misselijk maar niet overdreven,ene dag meer als de ander en dat liet me ook weer twijfelen. Ik weet nog dat ik zei. Laat mij maar kotsmisselijk zijn dan weet ik teminste dat het goed zit. Onzin natuurlijk.

    Na de echo heb ik het mijn dochter van 6 verteld. Ik heb een kaartje geschreven met daarin het grote geweldige nieuws:Jij word grote zus! Geweldig! Dat koppie! Hoe ze het zei ik kan het zo horen: word ik echt grote zus?! Super mooi moment blij dat ze was. Ze rende naar buiten om het al haar vriendinnetjes te vertellen.

    De dagen erna liepen rustig en goed ik deed mijn dagelijkse dingen aangepast om zo goed mogelijk zorg te dragen over ons kindje veilig in me buik. Je let op je eten. Je neemt je rust en je hele dagindeling staat in teken van jou zwangerschap.

    Nadat ik gemeenschap met mijn partner had gehad ong in de week dat ik 7.5 weken zwanger was had ik een beetje bloed verlies. Al mijn alarm bellen gingen natuurlijk af. Hij stelde me gerust en zei nee,weet je nog de verloskundige die zei dat het kon gebeuren en normaal was toch lieverd. Ja dat is zo. Na aanhouden en afwisselen van bloedverlies de ene dag bruin dan weer roze dan weer rood en dan zo weer een aantal dagen niets heb ik uiteraard al 4x met de verloskundige aan de telefoon gehangen. Wij denken een gesprongen adertje wat steeds weer opengaat. Oké gerustgesteld we gaan weer door.

    Op vrijdag 2 weken na me eerste echo had ik eindelijk alweer me 2e echo. Ze vond het anders zo lang voor me duren dat ik even na 2 weken tussendoor mocht komen spieken. Woensdag na een lange werkdag van 12 uur had ik weer bloedverlies. Verdomme ik had net 2 dagen niet gebloed en was juist zo opgelucht. Weer die paniek en kon amper in slaap komen om zsm de verloskundige te kunnen bellen. Hemelvaartsdag donderdag gelijk in de ochtend gebeld dat ik toch graag langs wil komen ik bloede nu bijna al 1 week wel en niet.

    Donderdag hemelvaartsdag. De echo. Zenuwachtig was ik pas toen ik in de auto zat bijna bij de vk. Kom maar snel hoor we gaan eerst even kijken hoe het met de baby is. Doodse stilte ik kijk nu eerst maar je baarmoeder of dat allemaal in orde is. Ik zag het vruchtje. Maar ik zag ook dat ik niet dat mooie knipperlichtje zag van 2 weken geleden. Kijken en nog eens kijken. Mijn vk stopte keek me aan en gaf me een van de meest harde woorden die ik zo vreesde. Het is niet goed… Het duurde even een aantal seconden voor dit binnenkwam bij me. Enorme verdriet wat een pijn en ongeloof. Toch nog even kijken met een inwendige echo maar helaas ook deze echo gaf geen wonderen.

    Wat een verdiet voel je. Iedereen die dicht bij ons stond ingelicht en direct voelde ik enorme steun. Mijn zus die mijn dochter al had opgevangen gaf aan neem even je tijd en dat deed ik samen met mijn vriend op onze manier. Hij haalde een paar biertjes en ik heb in anderhalf uur tijd een fles ammareto letterlijk leeg gezopen. Die alcohol doet je natuurlijk niet goed en het huilen kreeg ik amper gestopt meer.

    De dag erna was een dag van het harde besef, relativeren en proberen helder nadenken. Ja dit is kut en wat doet het een ongelooflijk veel pijn. De paniek die me toenam omdat ik wist mijn vriend wilde eigenlijk geen kinderen. Nu is het sprookje voorbij. Wat nu. Ik werd door het zh gebeld die schudde mij even wakker uit me trans want ik zat echt letterlijk in een andere wereld. Ik kon die dag gelukkig al terecht voor een afspraak wat we nu moesten doen.

    Medicatie, curettage of afwachten. Het idee dat er nu een dood kindje in me zat vond ik zo erg en bijna misselijkmakend. Ik wilde niet afwachten want dit kon nog wel even duren. Ik koos voor medicatie. Direct erna konden wij de tabeltten halen. Door een stomme fout van een medewerkster van de apotheek kreeg ik te horen” besef dat je in een enorme verdrietige trans zit en alles even op de automatische piloot doet”. Mevrouw deze medicatie hebben wij niet op voorraad en moet besteld worden. Wat? Dat betekend het is vrijdag!Paniek in me hoofd moet ik langer wachten. Ow en dit medicijn kost aardig wat dit gaat 900 euro kosten. Wattt nog meer paniek! Ik zit in een enorm bizarre situatie ik heb dat geld niet. Ow ik zie nu dat deze medicatie uit de handel is. Me broek zakte er bijna vanaf. Ik heb direct het zh gebeld en die attendeerde mij erop dat dit onmogelijk was. Contact op genomen en na 2 uur een telefoontje van de apotheek dat medewerkster onervaren was en een fout maakte. Bedankt he! Foutje kan gebeuren…

    De tableten in huis kwart voor 5. Oke een diepe hap adem en inbrengen. 4 mini tabletjes die ons moeten gaan helpen. Wachten en wachten dat duurt lang. Er gebeurd niet veel amper krampen wel iets bloedverlies, meer als voorheen maar niet wat het moet zijn geloof ik. De volgende dag nog niets. Pfff wat een stress. De 2e dosis om 2 uur op zaterdag ingebracht op advies van vk, omdat dit idd niet de omschrijving was wat het eigenlijk moet zijn… Oké doen. Verstand op 0 en doen. En wachten. Wachten duurt lang. Niets. Maandag gebeld en ik wilde zsm terecht voor een afspraak ik wist het zeker het vruchtje is er niet uit voor mijn gevoel. Ik wil het weten ik word hier zoo onzeker van. De echo gaf aan dat me gevoel klopte alles zat er nog. Verdomme! En nu curettage?  Dat wil ik eigenlijk niet. Waarom? geen idee maar het idee van  leegzuigen en ja dat was het, wilde ik ook niet. Aan de andere kant was het dan wel klaar met het procec.

    De afspraak staat woensdag word ik gecuriteerd. Maar ik krijg nog 2 x een dosis van 4 tabletten mee om toch nog eens te proberen. Met een hard hoofd en lichtelijk in paniek reageerde ik me in de auto op de weg terug naar huis af op me vriend. Thuis heb ik om half 2 de dosis gelijk ingebracht. Me vriend moest werken. Vanaf donderdag was die vrij en bij me en gebeurde er niets. Ik was nu alleen thuis met me dochter en ong 3 uu later, ik voelde krampjes en er kwamen stolsels vrij. Ja hoor zal je zien fijn dat er iets begint te werken maar eigenlijk wilde ik dat hij bij me was.

    Het hele procec vanaf dat we het verdrietige nieuws kregen is me vriend er voor me geweest op een manier wat nog nooit is gebeurd. Zo vreselijk zorgzaam en wat heb ik een steun aan je gehad. Tuurlijk is die altijd goed voor me maar dit. Wauw. Dit is wat voor mij ware liefde is!!!

    Ik miste hem dus enorm nu die er precies niet was. Ik voelde verder niet veel veranderen nog dus probeerde wat afleiding te zoeken. Om 5 uur werden de krampen iets heftiger. 7 uur me dochter naar bed gebracht omdat ik nu toch wel voelde dat er iets meer ging gebeuren. Eindelijk dacht ik de volgende stap. Kom maar op hoe verdrietig ook, ik ben klaar voor de volgende stap. Na bijna een week lang twijfel en afwachten was ik er klaar voor!

    7 uur ik krijg gewoon echt weeën!  Het begonnen met kleine piekejes die tot een hoogtepunt kwamen en erna weer afnamen. Me vriend gebeld en die kon gelukkig weg van werk met 30 min ben ik er! Fijn lieverd want ik heb nu toch wel echt heel pijn. Ik kreeg echt weeën die herkende ik uit me 1e zwangerschap. Van 1 op 5 zat ik kwa pijn denk ik op ong 3.5. Heftig dacht ik nog… Dit was me hoogste piek die ong 15 min aanhielt. Me vriend stapt binnen en mijn weeën namen af. Shit denk ik meen je dit weer. Ik dacht nog zet dan verdomme door ik wil niet weer afwachten. We zitten buiten een sigaret te roken en ik vertelde hoe heftig het voelde, voor hem totaal onbekend wat weeën betreft aangezien mijn dochter van een eerdere relatie is.

    Ik voelde de drang ineens van even naar de wc moeten ik hoefde niet te plassen maar ik wilde even naar de wc. Me krampen en pijn waren van 3.5 naar ineens o, o gedaalt.
    Ik trek me broek omlaag en ik voel iets letterlijk en viguurlijk uit me ploppen. Het plopt in het water dus ik kan niet zien wat het is. Ik roep me vriend en eigenlijk zeg ik direct. Dit is het. Lieffie dit is het, ik voel het ik weet het zeker. Maar ja het ligt in het water maar toch wilde ik het zien, ondanks dat ik elke keer voorheen enorm bang was voor wat eruit zou komen als het moment daar zou zijn. Ik twijfelde geen seconde ik pakte een plastick handschoen en ik pakte het uit het water. Ja ook deze keer was me gevoel juist. Een volledig vruchtzakje en een heel klein embryotje. Wtf dit is bizarr. We hebben het samen goed staan bekijken. Ik heb er een foto van gemaakt en op Google vergelijkbare afbeeldingen gezocht.  Ik wist het zeker dit was het.

    Ik voelde een enorme last van me schouder vallen een opluchting. Eigenlijk op dat moment geen verdriet omdat ik waars al met het moment bezig was om het er maar uit te krijgen. Wat een last valt er vanaf.  Maar wat was dit eigenlijk bizar en mooi en eng en wow Van alles gaat er door je hoofd het hele proces alles. Mensen die ons dierbaar zijn gelijk ingelicht en verteld. iedereen leefde zo mee. En erna. Ja ben ik op de bank gaan zitten en dit verhaal gaan typen. Ik weet niet eens waarom ik dit typ maar ik denk omdat je toch ergens iets kwijt moet ook al heb je een gevoel van opluchting over je heen. Dit blijft bizar, bijzonder, verdrietig en dag/ dagen in je leven die je nooit meer zult vergeten.

    Wat ik kwijt wil nog is. Mijn familie vriendeninnen collega’s iedereen die mij zo hebben gesteund ik ben ze zoo dankbaar mijn lieve vriend zonder jou/jullie had ik dit niet gekund.

    Elk lichaam is anders en ieder huisje heeft zijn kruisje. Wees lief voor elkaar. iedereen die op straat loopt heeft iets waar die voor vecht of mee zit. Dit heb ik me heel goed beseft toen ik bijv met het dode vruchtje in me als een slons in de albertheyn liep. Elk lichaam is anders en vertrouw op je eigen instinct en gevoel. Ik zal nu ook heel anders aankijken tegen het feit als iemand me zegt ik heb een miskraam gehad. Voor dit me overkwam dacht ik ja jeetjuh wat erg. Maar nooit maar ook nooit gedacht dat dit zo een Inpact op je leven na laat. De emotione rollercoaster waar je doorheen gaat. De stap voor stap procecen alles het is bizar en niet te beseffen als je dit zelf nog nooit hebt meegemaakt echt!

    Mijn vriend heeft mij snel na het verdrietige nieuws beetgepakt en herhaaldelijk gezegd het komt goed ik wil met jou voor nog  een kindje gaan net zolang tot het lukt.

    Eerst ga ik herstellen en rust pakken. En dan wie weet kunnen we ooit een volgende stap zetten om hieraan te denken. Voor nu is het eerst verwerken en stilstaan bij toch een verlies wat we hebben gehad, maar ons nog dichter naar elkaar toe heeft gebracht. 

    Ik zou nog  zoveel kunnen typen maar nu ga ik slapen en rusten ik ben versleten en de volgende stap is een hoofdstuk in me leven verder verwerken.

    Stars can’t shine without darkness.

     

    Bedankt voor het lezen van mijn verhaal over mijn 2e zwangerschap! 

     


    Kellyjillian
    Bijdrager
    #10209111 Quote

    Ik was zo een type. Die dacht bij miskramen, ja dames ontzettend erg ik begrijp je verdriet, maar kijk wat je nog hebt lopen (bij eerdere kindjes) of misschien lukt het wel weer. En je lichaam is ontzettend goed dat het een imperfectie herkend en afbreekt. Ik zei het nooit. Ik dacht het alleen.

    Ik weet sinds dinsdagochtend hoe ontzettend ingrijpend een miskraam kan zijn. Ik weet al 4 weken dat ik zwanger ben. Zou 8 of 10 weken kunnen zijn. Helemaal precies was niet duidelijk. Omdat dit de tweede is waren we veel sneller met fantaseren, namen hadden we al, plan van aanpak met de komst van de tweede ookal. Helemaal in de wolken.

    Ik kreeg twee weken geleden enorme krampen. Herkende het als voorweeen. Bloed volgde niet. Ik was blij. Dacht vast mijn darmen en banden die al ruimte aan het maken waren.

    Vorige week verloor ik bloed. Helder rood. Geen proppen maar wel aanhoudend. Weer gepaard met voorweeen pijn. Ik wist dat het niet goed was, maar omdat ik dit ook bij mijn eerste kindje had, die uiteindelijk gezond geboren is, houd je hoop.

    Bloed was na twee toilet beurten helemaal weg. In je achterhoofd speelt het door.

    Gisterochtend zagen we een vruchtje van 5 weken die geen harttoon had en de uitdrijving van de vruchtzak al was begonnen.

     

    Klap in ons gezicht. Ik ben deze twee dagen al zo verdrietig. Ik kan gewoon niet normaal functioneren.

    Wat een impact. Iedereen noemt het een vruchtje maar voor ons was het al ons kindje.

     

    Ik heb voor mijzelf een gedicht geschreven om het een plekje te geven. Het helpt nog niet maar heb iets om op terug te kijken.

     

    Dames ik heb mij zo vergist in de impact.

     

    Jij

    Het was nog zo pril het was nog zo klein

    Maar dat gevoel wat we hadden was al zo fijn

    We liepen hard van stapel en waren zo verheugd

    We wilden het zo graag delen, onze baby vreugd.

     

    Het hartje klopte niet en het groeide ook niet meer gestaag

    Wat is het geweest waarom je niet meer groeide, dat is de vraag

     

    Het voelt dubbel, het is goed dat mijn lichaam een imperfectie herkend

    Maar dat je ons kindje zou worden, was voor ons al bekend.

    We dachten al aan de toekomst, wij met zijn vijven,

    Maar vanochtend hoorden we dat je toch niet bij ons kon blijven.

     

    Ik voel me verdrietig, machteloos en eigenlijk heel naar

    Wat een impact heeft een klein vruchtje, het is best heel zwaar.

    Ik schommel met mijn emoties en worstel met het verdriet

    Tranen wegvegend, hopend dat niemand het ziet.

     

    Steun van familie en vrienden geeft weer wat kracht

    Misschien dat de lieve woorden het verdriet wat verzacht

     

     

     

     

     

    Wat een mooi gedicht tranen in me ogen na net 5 uur geleden zelf een miskraam te hebben gehad. Ik was inderdaad ook altijd nuchter als iemand me vertelde een miskraam te hebben gehad… Maar nu wat een impact. Heeeel veel sterkte met dit grote verlies hoe klein ons vruchtje/ kindje ook was.

     

    Xxxx

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct