Het is ook prachtig, 2 kids en weer mooi verwoordt Pascal, dus vooruit…. ook deze speciaal voor de twijfelaars:
2 handen op 1 buik, broertje en zusje: als Gijs ergens niet op af durft te stappen, neemt Sophie het voortouw: ‘kom maar Gijs, ik help je wel’. En doet dan ook precies wat hij niet durft (op een nieuw kindje afstappen, een kleurplaat vragen in een cafeetje etc).
’s ochtends bij het wakker worden, staat er een net wakker meisje aan mijn bed. Haar eerste woorden zijn niet: hai mama, maar wel: waar is Gijs? En vervolgens huppelt ze naar hem toe en zijn ze in no time samen verdiept in een spel dat vaak alleen zij samen echt snappen.
Het gegiechel als ze samen spelen, het opnemen voor elkaar in situaties waarin ze elkaar nodig hebben, Gijs die Sophie uitlegt wat een kameleon is, en wat een planeet is en dat 30 plus 18 48 is en Sophie die erbij kijkt of ze precies weet waar hij het over heeft en die haar broer de allerslimste vindt (en dat ook tegen hem zegt hahaha).
Het trots zijn op elkaar, het niet willen gaan logeren zonder elkaar, het altijd vragen naar elkaar als de ander er even niet is, het leren van elkaar en luisteren naar elkaar, het lachen met elkaar en opkomen voor elkaar………
Ik weet dat het ook anders kan, ik had dit wat mijn kinderen vanaf het allereerste begin dat ze elkaar zagen met elkaar hebben, vroeger niet zo met mijn eigen zusje. Maar wat gun ik het mijn kinderen enorm dat ze elkaar hebben, los van ons als ouders.
Dus ik zou zeggen: doen ;-)!
Liefs
Susan (die maar trots blijft op dat kinderspul in huis haha)