Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Gedrag van de aanstaande papa’s

  • Auteur
    Berichten
  • #4200324 Quote

    hey,

    klinkt misschien heel gek, maar heb zo veel op het forum al gelezen over betrokken mannen, en die van mij doet dat ook niet…

    dat wil zeggen: lezen doet hij niet, ook niet als ik iets wil laten horen wat interessant is… borstvoedingscursus.. NL elftal was belangrijker, gelukkig gaat hij donderdag wel mee… maar weet nu al dat hij er niks aan gaat vinden… kindje voelen, vind hij doodeng! heeft pas een paar keer gedaan, en dan heel onrustig, omdat hij het echt eng en raar vind…

    gelukkig helpt hij me wel veel; zei het soms onder protest… in het begin leek hij het idee te hebben dat ik zwangerschap aanwendde om vanalles niet meer te hoeven, maar inmiddels is hij daar wle overheen, omdat hij ziet en merkt dat het echt niet meer gaat.

    sinds ik dit weekend echt enorme dip heb gehad (zie mijn topic) en echt bijna hele weekend huilend op de bank heb gezeten hebben we overigens heel goed gepraat, en nu is hij ineens super lief!! moest ik eerst dingen vragen, nu gaat het uit zich zelf 🙂

    het grappige is, dat iedereen om mij heen ook ziet hoe erg hij is veranderd… ik krijg steeds te horen hoeveel rustiger, liever en beleefder hij is geworden…

    wat je jezelf moet bedenken zijn denk ik twee dingen:

    1. hij kan niet ruiken hoe jij je voelt, wat je nodig hebt, en wat je wilt, dus blijf erover praten…
    2. hij blijft dezelfde man als met wie je een relatie bent begonnen, en soms zitten dingen niet in een man. mijn man zou nooit iedere avond mijn buik insmeren, of tegen het kindje praten. daar is hij het type niet voor, en het grappige is, zijn vrienden ook niet merk ik aan de andere zwangere vrouwen in de vrienden groep. Zou ik dit van hem verwachten, zou ik mezelf alleen maar teleurstellen.

    dat laatste betekend overigens niet dat hij je niet (een stuk) meer te gemoet zou moeten kunnen komen, maar dat kun je alleen maar bereiken door te blijven praten volgens mij (of een weekend lang te huilen, maar geloof me, daar isk ook niets aan ;))

    Liefs, en succes,

    T

    #4200326 Quote

    He meis,
    wat vervelend voor je!dat moet niet leuk zijn.ik herken wel een paar dingetjes hoor!mijn vriend wil in een vrij weekend ook nooit thuis zijn.en ga graag s avonds op visite.nu ik verder in mn zwangerschap komt gaat hij soms wel begrijpen dat ik niet altijd zin hebt.verder helpt hij ook wel met klusjes en vraagt ie om te helpen.maar soms ook weer teveel gevraagd waardoor we weer woordenwisseling krijgen.dan zeg ik:moet je ook maar niet vragen wat je kan deon als je er toch geen zin in hebt.verder weet ie niet zo heel veel.laatste controle verloskundige dacht hij dat ik voor het laatst was geweest.terwijl je steeds vaker moet.moest er eigenlijk wel om lachen.soms voelt hij of de baby beweegt en krijg ik een kus op mn buik.maar das echt pas de laatste tijd hoor.mn buik insmeren zal hij niet snel doen.dus al bij al vind ik best dat ie het goed doet als aanstaande papa.hij maakt al wel grapjes over de bevalling.ook niet altijd even leuk hoor.maar hij komt er nog wel achter.ik hoop voor jou dat je vriend bijdraaid.heb je het er al over gehad met hem?hopelijk is ie straks wel heel anders als de kleine er is
    liefs jootje

    #4200339 Quote

    Ik ben dus gelukkig niet de enige!!!

    #4200287 Quote

    Jeetje meid, da’s niet niks. Ik kan me voorstellen dat je er goed van baalt. Je beslist samen dat jullie voor een kindje willen gaan en het voelt waarschijnlijk nu alsof je er alleen voor staat.

    Voor aanstaande vaders is het allemaal wel erg abstract, zo’n zwangerschap, maar je mag toch verwachten dat hij in ieder geval met je meeleeft. Helaas zijn niet alle mannen zo.

    Ik herken het in een heeeeel kleine mate. Als ik ’s avonds op bed lig, beweegt die kleine enorm. Hoe vaak ik al niet gezegd heb: moet je eens voelen, leg je hand eens op mijn buik etc. Maar manlief is van het principe: als ik naar bed ga, wil ik slapen. Dus heeft t geduld niet om 2 minuten de hand op mijn buik te leggen. Da’s mijn enige ergenis hoor, verder is hij superlief en neemt hij me steeds meer werk uit handen, zeker nu we vakantie hebben.

    Helaas weet ik verder niet wat je eraan zou kunnen doen. Ik ga ervan uit dat je je gevoel al uitgesproken hebt naar je partner? Hem uitgelegd dat je je heel alleen voelt in je zwangerschap? Het wordt de komende 2 / 3 maanden alleen maar zwaarder en het is heel belangrijk dat je thuis in ieder geval begrip en wat hulp krijgt.

    Ik hoop voor je dat je partner snel doorkrijgt dat er voor jou nu lichamelijk echt wat verandert en dat je zijn hulp hard nodig hebt. Niet alleen nu, maar ook als straks de kleine er is!

    Veel sterkte!

    groetjes Linda

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct