Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

iemand ervaring met postnatale depressie?

  • Auteur
    Berichten
  • #2644603

    Ik heb het idee dat ik dit heb, ik ga volgende week al met iemand praten. De gedachten die rondspoken kloppen gewoon niet bij hoe ik anders ben, ik durf ze hier neit eens te typen zo erg schaam ik me ervoor, en huil al dagen. Misschien dat mn zoontje dit aanvoelt, ik heb geen idee, ik moet dinsdag naar maatschappelijk werk als dit het echt is dan weet ik neit hoe verder daarom vraag ik of iemand van jullie ervaring hiermee heeft, en hoe die erbovenop is gekomen.

    Vind het moeilijk om dit te typen je schaamt je er toch wel voor.


    moi87
    Lid
    #4394010 Quote

    schaam je niet!!!! echt niet doen!!! het is veelvoorkomend en goed te behandelen. aan deze woorden heb je nu misschien niks, maar echt…het is niks om je voor te schamen.
    ik heb er zelf geen ervaring mee, maar gewerkt in de kraamzorg en dus het nodige meegemaakt in mijn werk.
    ik vind het echt heel erg rot voor je en hoop dat je er goed met iemand over kunt praten.
    top dat je hulp hebt gezocht!!!

    #4394173 Quote

    Nee ik heb geen ervaring. Wel heb ik zelf moeite om de nieuwe gezinssituatie te accepteren en alles positief te zien. Maar dat is waarschijnlijk niets vergeleken bij wat jij voelt! Heel goed dat je hulp hebt gezocht en ik hoop voor je dat je tijdelijk medicijnen kan krijgen zodat het je even wat makkelijker wordt gemaakt. En al heb je er nu niets aan: Er zijn veel meer vrouwen die het hebben gehad en die kunnen nu wel weer genieten.


    sonja28
    Lid
    #4394214 Quote

    Meid dit is ABSOLUUT niet iets om je voor te schamen. Ik heb na de geboorte van mijn dochter een PND gehad. Doordat dit niet goed is behandeld kwam het tijdens de zwangerschap van mijn zoon weer terug als een Prenatale Depressie. Tenminste, dat dachten ze. Heb hele zware medicijnen geslikt en het ging maar niet over….
    Na mijn zwangerschap bleek dat ik ernstig vitamine B12 tekort had waardoor deze klachten ook kunnen ontstaan.

    Als ik je een tip mag geven, laat een uitgebreid bloedonderzoek doen. Aangeven dat ze ook op B12 en op schildklier moeten prikken!! Deze 2 geven namelijk dezelfde klachten als de waardes niet goed zijn.
    Goed dat je met een maatschappelijk werker gaat praten maar doe ajb dat bloedonderzoek ook voor de zekerheid.
    Ik heb het ook zelf aan moeten geven en het had me een hoop ellende bespaard als ik het eerder had geweten :(!!!

    Heel veel succes en mijn ervaring was dat praten met mijn omgeving juist op heel begrip stuitte en ook ander moeders die zeiden, nou het is ook niet altijd een roze wolk!!

    #4394289 Quote

    je hoeft je er idd niet voor te schamen. Ik snap dat je het wel doet.

    Bij mij waren ze er in de zwangerschap heel bang voro dat het ging gebeuren maar gelukkig op dit moment gaat het goed. Maar heb wel de hulp van psychiatrich verpleegkundige die 1 keer in de week komt praten en dat helpt.

    heel veel succes!!!!

    #4394302 Quote

    Bedankt voor de reacties. Er is de laatste tijd veel gebeurd, en die roze wolk heb ik ind nog niet gehad, af en toe kijk ik naar mn zoontje en het is dat ik weet dat het mijn zoontje is, maar ik kan het niet uitleggen het is zon vreemd gevoel wat ik dan heb. Maar dinsdag dan moet ik naar maatschap werk.

    En daarbij komt kijken dat mijn moeder steeds slechter wordt, die heeft herseninfarcten gehad en de afgelopen maand waarschijnlijk ook nog 1 die was al aan eht dementeren, maar dat bleef een beetje stilstaan en nu is het hard gegaan. Het is allemaal wat hoop dat het snel allemaal beter gaat en dat ik neit meer die gevoelens en angsten heb.

    #4394550 Quote

    Jeetje dat is precies wat ik bedoel, wij hebben er dan 3 jaar over gedaan dan zou je toch blij moeten zijn, en soms zoals je zegt dan zou ik het kind ook af willen staan, het is heel hard en dan het volgende moment wil ik hem weer bij me houden, het is zo vreemd allemaal en moeilijk uit te leggen.
    Ik ben ook erg bang dat ik iets verkeerd doe, tegen mn man en mn kinderen, mn dochtertje ziet me nu vaak huilen doe ik anders nooit en zegt mama moet je nu alweer huilen.

    Hoop dat de gesprekken me zullen helpen, want die roze wolk heb ik nog neit gezien.

    Jij ook veel sterkte.

    Ben blij met je verhaal want kinderen krijgen zeggen ze is altijd leuk, maar de minder leuke kant laten ze nooit zien.


    Anoniem
    #4394562 Quote

    Nou zie… Als we allebei hetzelfde gevoel hebben zal het heus geen ‘echte’ spijt zijn lijkt me..
    Ik heb gelukkig verstandelijk mijn gevoel aardig in de hand en dát helpt me in de verzorging maar maakt het niet leuk.

    Mijn ouders willen hem dan meenemen zodat ik kan ontspannen, gisteravond naar koor geweest met dezelfde reden. Maar ontspan dan toch niet echt..denk aan dat ik straks weer terug moet of dat hij weer terug komt. Vind et afschuwelijk dat ik dit voel. (understatement van de eeuw trouwens) maar dan zegt men, ga wat leuks doen….ik kan momenteel niet echt iets bedenken waarvan ik zeg dat is leuk dat ga ik doen. Raar hoe je lijf kan werken..afgelopen week uit eten geweest emt mijn man maar om nou te zeggen ik heb genoten….mwaw…

    Ik kan daarbij ook moeilijk omgaan met alles wat veranderd is en door onze huiler en moeilijke slaper is dit erg extreem. Amper tijd om zonder kind op de arm iets te doen (tenzij hij bij mijn man op de arm ligt) maar ja wil gewoon tegen mijn man aanhangen en niet als een dolle het huis moeten doen en de was omdat ik overdag niets kan doen en alles blijft liggen..

    Kortom, het is een spiraal die zichzelf extreem in stand houdt..gooi daar hormonen bij, een leven dat over de kop ligt en niet helemaal gaat als gehoopt (niet dat ik een extreem rose wolk wilde, maar dit had ik ook niet voor ogen van 7:00 tot 22:00 met een kind zeulen wat slecht slaapt en veel huilt)

    Het is nu ook zo dat hij wel al minder huilt, maar ik voor mijn gevoel pas gelukkig ben als hij niet meer huilt wat ook niet realistisch is want baby’s huilen…hoe kom je hier uit…….
    Heb wel aangegeven praktische hulp te willen die me leert genieten..wat ik wel kan doen en hoe.. Maar echte praattherapie voel ik niets voor eigenlijk… Praten helpt me meestal alleen meer de put in aangezien de focus er dan op komt..


    sonja28
    Lid
    #4394650 Quote

    Dames, ik herken het helemaal!! Nogmaals laat ook even bloed prikken, je weet maar nooit?!
    Heel veel sterkte voor jullie beiden. Hormonen en de veranderingen het is allemaal niet niks. Praat erover en probeer je niet te schamen!!

    @ Femmeke, ben jij al eens bij een osteopaat geweest met je kereltje? Ik hoor daar heel veel goede verhalen over en wat jij beschrijft is toch wel heftig, van 7 tot 22 uur in de weer. Ik denk dat hij niet helemaal lekker in z’n velletje zit… Succes!!

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct