Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Mannen

  • Auteur
    Berichten
  • #1289977

    Hoi allemaal,

    Hoe ervaren jullie mannen de zwangerschap?
    De mijne is namelijk moeilijk te peilen af en toe.
    Het ene moment zegt hij: hou er nou maar over op (alsof het hem ineens benauwt) en het andere moment kan hij niet wachten tot de baby er is.
    Nu zit ik zelf boordevol met emoties (vooral de  afgelopen week)  maar dat heeft natuurlijk met de hormonen te maken.
    Herkennen jullie dat, dat je graag wilt dat het kindje komt maar aan de andere kant denk je: blijf nog maar even zitten! Want het is toch best eng ineens.
    Ik heb gelukkig tot nog toe een blije zwangerschap, weinig kwaaltjes en ik voel me prachtig.
    Ons kindje is zeer gewenst, vooral omdat het een keer mis is gegaan.
    Elke dag ervaar ik als een wonder en hoe langer ik naar mijn buik kijk, hoe mooier ik hem vind.
    Mijn man vindt hem de ene keer lelijk en dan mag ik ook niet tegen hem aan gaan staan met mijn buik, en de andere keer aait hij erover en geeft hij er kusjes op. Of dan  gaat hij er in bed ineens tegen aan liggen.
    Vreemde wezens zijn die mannen ook! Maar ik denk dat het komt omdat veel mannen zich moeilijk kunnen uiten.
    Wat zijn jullie ervaringen met jullie man?
    Gisteren zei mijn man, dat het nu wel lang genoeg geduurt heeft en dat de kleine wat hem betreft wel mag komen. Maar we moeten nog even geduld hebben!

    Groetjes, Anna
    (37 weken en 2 dagen zwanger)

    #3081010 Quote

    Hallo,

    Ik herken dit eigenlijk niet! Mijn man is eigenlijk heel nuchter, vind me prachtig tijdens m'n zwangerschap (gelukkig maar want ik voel mezelf soms een slagschip) en is soms wel een typische man. Ik ben namelijk erg van vaste dingentjes, zeg maar rust, regelmaat en reinheid (haha). Ik leg elke avond voor het slapen gaan een muziekschaap op m'n buik, elke woensdagavond lezen we samen het verhaaltje van de bijpassende aankomende week in mijn zwangerschapsboek, omdat ik dan de dag erop weer een week verder ben, elke donderdag schrijf ik een verhaaltje aan ons baby'tje, over wat er die week allemaal gebeurt is in m'n buik, verloskundige etc. Ik vind dat ook oprecht belangrijk om te doen, dat heb ik immers zo bedacht. Dat heeft mijn man nou net weer niet, die vind het niet erg om de muziekschaap eens over te slaan of een keertje niet mee te lezen met het verhaaltje over de volgende aankomende week. In het boekje van ons baby'tje schrijft hij ook niet, dat is niet zo zijn ''ding''. Ik vind dat op zich allemaal niet zo vervelend, maar door de hormonen kan ik dan wel eens heftig reageren, alsof hij het niet belangrijk vind. Maar ja, natuurlijk heeft hij wel gelijk als hij zegt, dat typische ''kirsten-dingen'' zijn en dat vind hij ook allemaal hartstikke leuk, maar af en toe een keertje niet kan geen kwaad. Misschien ben ik wel gewoon een beetje 'dwangmatig'
    Maar hij is wel heel betrokken bij de zwangerschap, ging in het begin sowieso elke keer mee naar de verloskundige, nu ik elke week moet lukt dat bijna niet. Als hij 's ochtends naar z'n werk gaat dan zegt hij altijd even gedag tegen z'n kindje en wrijft over m'n buik. 's Avonds voor het slapen gaan zegt hij ook altijd even welterusten en soms legt hij z'n hoofd op m'n buik, om te luisteren naar het hartje, draait er meestal op uit dat hij tegen z'n hoofd wordt geschopt.
    Hij is in ieder geval geen man die elk zwangerschapsboek van voor naar achteren door spit. Hij leest wel eens wat wat ik 'm dan geef, maar daar blijft het ook wel bij. Hij is wel mee geweest naar de twee partner-avonden van zwangerschapsgym, dat vond hij ook oprecht interessant, maar dan wist hij ook wel gelijk genoeg over de bevalling en zwangerschap.
    Ach ja, vrouwen en mannen zijn nou eenmaal anders en gaan anders met dingen om. En de emotie's van mannen zijn soms gewoon moeilijk te 'peilen'. Maar als je maar goed met elkaar blijft praten is er volgens mij niet zoveel aan de hand.

    groetjes kirsten
    39w0d

    #3081011 Quote

    hoi,

    Mijn man begint het nu een beetje te beseffen dat we zwanger zijn. Ik ben nu 8wk en 2 dgn. Ik kwam er vorige week vrijdag ook pas achter dat ik zwanger ben dus hij heeft nog niet veel tijd om te wennen. Maar hij lijkt het erg leuk te vinden en komt ook met allerlei ideen aan over hoe en wat hij wil maar ook met een advertentie over positiemode. Hij lijkt dus erg mee te leven alleen steekt hij af en toe de draak er mee van wegen het vele ziek zijn en overgeven.

    leen

    #3081020 Quote
    quote: Anna 79 schreef document.write(friendlyDateTimeFromStr('13-10-2005 11:17:07'));



    De mijne is namelijk moeilijk te peilen af en toe.

    \Mijn man vindt hem de ene keer lelijk en dan mag ik ook niet tegen hem aan gaan staan met mijn buik, en de andere keer aait hij erover en geeft hij er kusjes op. Of dan  gaat hij er in bed ineens tegen aan liggen.

    Vreemde wezens zijn die mannen ook! Maar ik denk dat het komt omdat veel mannen zich moeilijk kunnen uiten.

    Hoi Anita,

    Ik herken wel iets in jouw verhaal. Ik denk dat die mannen zich soms echt wat moeilijker kunnen uiten. Het is denk ik ook moeilijker voor hun omdat zij alles maar moeten geloven en wij het ook echt voelen en meemaken. Het wordt, denk ik pas echt werkelijk als de kleine er is.
    Mijn man is wel heel lief voor me. Hij hoort soms 'gezellig' mijn kwaaltjes (heb ik niet veel, hoor)  aan, maar reageert daar dan weer niet echt op.
    Soms is hij echt heel lief voor mijn buik, maar soms reageert hij er ook helemaal niet op.
    Ik merk trouwens wel dat hij meer onzeker over alles is dan ik had verwacht. We lezen samen ook vaak de zwangerschapskalender van elke week en ik merk nu dat er dan steeds meer vragen komen. Hij is niet zo'n prater, dus ik ben er blij mee dat hij er toch meekomt.
    Gelukkig is er voor de man ook genoeg te doen tijdens de zwangerschap. Het kamertje klaarmaken vond hij ook echt geweldig. Het ging in 1 keer allemaal nog meer leven.
    Kortom, het zijn soms juist de kleine dingen waaraan ik kan merken dat hij met de komst van ons eerste kindje toch wel heel erg blij is.

    Groetjes van Gretl.
    (26 weken en 6 dagen)

    #3081027 Quote

    Hallo

    allemaal heel herkenbaar, hoor.
    Mijn man vind sommige dingen die ik doe maar flauwe kul. Maar onlangs kon hij niet mee naar de gynaecoloog en kon hij niet wachten om 's avonds de video te bekijken (elke keer als ik naar de gyn ga, dan worden er opnames gemaakt van de echo's. Leuk hoor, maar soms weet je echt niet waar je naar zit te kijken )

    Ik denk dat het voor mannen moeilijk is om zich voor te stellen wat er allemaal gebeurd met zo'n kleintje en de mama. Ze voelen inderdaad niets.

    Maar die van mij is heel trots, want bevallingsdatum is uitgerekend 1 dag ná zijn verjaardag en hij hoopt dat het kindje op zijn verjaardag komt, natuurlijk.

    Groetjes Eva
    (26w en 1d)

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct