Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

single zwanger

  • Auteur
    Berichten
  • #1293410

    Hallo allemaal,

    Ik lees al een tijdje mee op het forum, maar had tot nu toe op de een of andere manier nogal drempel vrees om zelf iets te sturen.
    Toch ben ik erg benieuwd, ik ben mijn situatie op dit forum namelijk nog niet tegen gekomen en zou graag verhalen willen horen van andere aankomende alleenstaande moeders. Ik ben eigenlijk per ongeluk zwanger geworden, en de vader van mijn babytje wilde nog geen kinderen en reageerde alles behalve positief op mijn zwangerschap. Toch wist ik zelf al snel dat ik dit babytje wilde houden, en ben nu al 19 weken zwanger en ontzettend blij met alle kriebeltjes in mijn buik!
    Na de eerste shock reageerde mijn omgeving gelukkig heel positief, maar ik merk toch dat mensen het moeilijk vinden om geen medelijden met me te hebben. het past natuurlijk toch niet in het ideale plaatje, en daar komt nog bij dat ik ook nog studeer en dus geen werk heb… Mensen maken zich erg veel zorgen of ik het alleen allemaal wel ga redden, en hoewel ik zelf positief tegenover de toekomst sta ben ik stiekem ook wel  een beetje  bang… Al met al sta ik er wel helemaal alleen voor!
    Zijn er andere (aankomende) moeders die ook in deze situatie zitten?
    Ben benieuwd naar jullie reacties,
    Bebek

    #3100651 Quote

    Hoi Bebek,

    Inderdaad hoor je heel weinig hier over en ook in de boeken, alles is toch gericht op het gelukkige plaatje van het huwelijk etc. Toch is dat vaak niet zo, in deze tijd. En in veel huwelijk die ik ken worden de ruzies over de hoofden van de kinderen uitgevochten.

    Mijn partner is ook alles behalve blij met het kind, ik ben 37 en wel bewust gestopt met de pil, en hij wist daarvan, maar voelt zich niet in staat verantwoordelijkheid te nemen daar hij vind dat hij niet eens voor zichzelf kan zorgen (hier heeft hij wel min of meer gelijk in). Ik heb hem geprobeerd duidelijk te maken dat ik financiéel prima voor mezelf en de baby kan zorgen maar dat het wel fijn voor het kindje is om een vaderfiguur te hebben.

    Ondanks dat ik vanaf het begin wist dat de kans heel groot was dat ik er alleen voor stond, en ik daar ook niet zo bang voor was, werd ik wel heel verdrietig als ik hem bv een foto van de echo wilde laten zien en hij boos werd.

    momenteel vind hij de gedachte aan een kind wel iets positief maar kan er nog niet over praten, of mee gaan naar echo's etc. Ik denk dus ook dat wij nu nog meer uitelkaar zullen groeien, en  als hij hier ook niet snel wat aan verandert wil ik hem er liever niet meer bij, iig niet in de directe omgeving. Zowiezo heeft mijn partner erg veel persoonlijke problemen en zijn er ook nog culturele verschillen tussen ons. dat zou niet zo erg zijn als de communicatie goed was, maar die is momenteel dus minimaal.

    Het is fijn voor een kind om papa en mama allebei te hebben, maar als er te veel spanningen zijn tussen de ouders, kan het kindje beter in een stabiel éénoudergezin opgroeien. Dan zijn er altijd de familie en vrienden die zich ook om jou en je kindje bekommeren.

    Natuurlijk  is het niet de situatie uit de "boekjes", maar geloof in je eigen kracht en creativiteit. Voor alles is een oplossing en natuurlijk is het best heel moeilijk om er alleen voor te staan maar het heeft ook zo zijn voordelen: je kunt precies je eigen keuze maken over alles wat je kindje aangaat, en dat begint al met de leuze van naam voor je kindje!!!!

    Ik ben benieuwd of er meer reacties komen, veel aankomende alleenstaande moeders schamen zich misschien een beetje.

    sterkte en geniet er van,
    musicerende mama, 18wkn

    #3100667 Quote

    hoi hoi ik ben ook singel zwanger half dan ik ga mijn kindje aleen op voeden heb de vader wel achter de hand voor als er iets is of ik het even niet meer weet liefs jolanda

    #3100673 Quote

    Hoi,

    Ik ben ook inderdaad tegen gekomen dat het alleen om maar om stelletjes gaan die zwanger zijn, ik zelf zit in de situatie dat ik een alleenstaande moeder wordt. Ik had een relatie en woonde al een paar jaar samen, we hebben er bewust voor gekozen dat ik stopte met de pil, maar zijn nu sinds 3 maanden toch uit mekaar. Ik kwam er een week later achter dat ik zwanger ben en mijn expartner wil er niks meer mee te maken hebben. Het is vervolgens dubbel zo hard als je er dan achter komt dat je niet alleen de zwangerschap alleen moet gaan doen, maar ook op zoek moet gaan naar een woning en een uitkering aan moet vragen. Ik ben namelijk net klaar met mijn studie, dus heb geen werk verleden. Maar ik hou gewoon voor ogen dat alles goed komt en ik heb hier toch bewust voor gekozen, want zoals mijn ex het graag gezien had, daar sta ik niet achter en dat is een abortus. Ik zal de eerste niet wezen die het op deze manier gaat doen en ben ook zeker de laatste niet en steun van vrienden en familie maakt een hoop goed.

    Ik ben inmiddels 15 weken zwanger en alles verloopt goed, dat ik op het moment voor mij het belangrijkste!!

    #3100680 Quote

    Hoi Bebek,

    Ik ben niet single, maar ik heb wel een andere overeenkomst met jou: ik ben ook nog (weer) aan 't studeren. Toen ik vertelde dat ik zwanger was, was 't eerste wat m'n moeder zei "hoe moet dat nou met afstuderen??" Pffftt. Niet echt de lieve supportive reactie waar ik op gehoopt had.

    Mijn zwangerschap was echter gepland; mijn man en ik konden, uit emotioneel oogpunt, gewoon echt niet langer meer wachten!! Het zal wel niet praktisch zijn (is een kind ooit praktisch?) maar wij zijn er heel gelukkig mee. Bovendien ben ik intussen 33 jaar, en ik wil het liefst twee kinderen, dus wij vonden het wel tijd worden!

    Mijn man is muzikant en heeft geen vast inkomen, en ik heb alleen een tijdelijk contract (wat waarschijnlijk niet verlengd wordt…) dus onze financiele situatie is ook niet echt rooskleurig. Vaak ben ik er wel bezorgd over, maar we houden ons voor dat we (nu al!) van ons kindje houden, en dat de rest wel goedkomt. En mijn angst en bezorgdheid probeer ik op een positieve manier te gebruiken, door alles zo goed mogelijk te regelen (kinderopvang, goedkope tweedehands babyspulletjes zoeken, etc.)

    Ik wens je heel veel sterkte! En probeer ook een beetje te genieten!
    ~Hilde

    P.S. Oh ja, heb je al met je studentendecaan gepraat? Vaak kun je door een zwangerschap extra studietijd krijgen, en zelfs een renteloze lening om bijvoorbeeld kinderopvang te krijgen als jij moet studeren of stage moet lopen! Echt de moeite waard om eens uit te zoeken wat ze voor je kunnen doen! Veel succes ermee.

    #3100684 Quote

    Wat fijn om te lezen dat ik inderdaad niet de enige ben die er alleen voor komt te staan! Het is altijd prettig om een gevoel van herkenning en erkenning te krijgen, en hoewel ik gelukkig veel lieve vriendinnen heb die voor hun gevoel allemaal een beetje 'tante' worden, is het voor hen toch wel een situatie die moeilijk te begrijpen is. Bedankt dus!
    De vader van mijn kindje had ook het liefst gewild dat ik een abortus zou laten plegen en kon totaal niet begrijpen dat ik zelfs maar overwoog om het babytje te houden. Dit heeft ook te maken met cultuur verschil, hij woont ook niet in Nederland, dus hij zal echt totaal geen (aanwezige) rol spelen in het leven van mijn kindje.
    Ik maak me er wel soms zorgen over hoe ik dit naar mijn kind toe moet uitleggen in de toekomst. Er zullen toch wel echt vragen komen en hoe deze te beantwoorden zonder dat het erg pijnlijk wordt? Gelukkig duurt dat nog wel even, en ik zal proberen met mijn liefde het gemis van een vader zoveel mogelijk te beperken! En trouwens, ik ben pas 23, dus wie weet, komt er in de toekomst nog wel een andere pappa op ons pad…
    Het is ook helemaal waar dat het fijn is om zelf alle beslissingen te kunnen maken. Ik ben nu al zo aan de situatie gewend geraakt, dat het mij op dit moment zelfs erg moeilijk lijkt om een man in ons leven toe te laten. Stiekem vind ik het wel een lekker idee om de touwtjes in handen te kunnen houden, maar dat zeg ik nu… Als mijn kindje eenmaal geboren is zal ik me waarschijnlijk af en toe erg eenzaam voelen. Een kind is natuurlijk al een grote verantwoordelijkheid, helemaal in je eentje! Aan de andere kant, als ik soms bij andere onderwerpen lees over het gedrag van sommige mannen, kan ik het niet helpen dat ik weleens blij ben niet zo een figuur om me heen te hebben…

    Veel plezier allemaal met julie zwangerschap en babies!

    Lees ook: Zwanger, en nu?
    #3100686 Quote

    Hoi Hilde!

    Gefeliciteerd met je zwangerschap!
    Tsja, dan gaat bij ons inderdaad niet alles volgens de regels. Nou ja, dat wil niet zeggen dat wij en onze kinderen ongelukkig worden, toch? Je kunt nu eenmaal niet alles precies zo plannen zoals de buitenwereld dat het liefst ziet!
    Het is jammer dat wanneer je verteld zwanger te zijn, mensen hun eerste reactie vaak geen felicitatie is maar vooral veel bezorgd gefrons… Ach, uiteindelijk wennen ze er wel aan, iedereen staat nu al te springen om met me mee te mogen naar echo's, en ze willen allemaal oppassen en helpen! Heel lief, ik ben benieuwd!
    Bedankt voor je tip over mijn studentdecaan. Het gekke is, ik heb hem gesproken, maar hij is hier nieuw en wist niet echt goed wat hij met de situatie aanmoest. Ik kreeg eerlijk gezegd niet het gevoel dat mijn universiteit erg meewerkt, maar je herinnerd me er wel aan dat ik er achter aan moet. Ik kan misschien wel met een andere (wellicht vrouwelijke) decaan gaan praten… Het is namelijk de bedoeling dat ik mijn bachelor afrond voordat ik ben uitgerekend, maar ik merk nu al dat het me zwaar gaat vallen. Niet perse lichamelijk nog, maar vooral mentaal… Die zwangerschapsdementie is echt geen fabeltje! Als ik al op een lijstje moet zetten dat ik mijn tanden moet poetsen, hoe kan ik dan ooit nu afstuderen? Ik zit vooral achter de compu op dit forum te lezen , maar hopelijk is dit een fase! Als ik inderdaad hulp zou kunnen krijgen dan zou dit wel erg fijn zijn… Zit namelijk ook nog midden in een verhuizing en probeer ook financieel de touwtjes aan elkaar te knopen. Oh Oh wat een zelfmedelijden! Haha, het helpt erg te lezen dat ik zeker niet de enige ben!
    En het belangrijkste is toch zoveel mogelijk genieten van mijn zwangerschap, ik ga echt niet stressen als ik ook lekker voor mijn schoppende kindje kan zingen!
    Groetjes bebek

    #3100687 Quote

    kinderopvang is voor studenten vaak goed geregeld. De subsidies voor kinderopvang zijn inkomensafhankelijk, dus als je studeerd krijg je heel veel subsidie om je kindje op de creche te doen.
    Mijn buurvrouw is net weer begonnen met studeren en haar kindje gaat bijna fulltime naar de creche. Ik ben vergeten wat de kosten precies zijn, maar ik dacht dat het echt niet meer was dan 100   euro per maand.  Het uitzoeken meer dan waard.

    succes!
    Janneke

    #3100693 Quote

    Hoi Meiden,

    Hier nog zo'n single a.s mamma. Ik ben 37 en nu 9.5 week zwanger en vanaf de dag dat ik wist dat ik zwanger was is zo goed als de wereld vergaan voor mijn ex. We konden elkaar nog niet zo lang en ik slikte wel de pil. Deze heeft dus op een mooie hete zomerdag niet zijn werk gedaan. Allemaal mijn schuld volgens mijn ex. Heb hem erin geluisd ( al zegt hij dat niet met zoveel woorden, maar je proeft het gewoon ) en dringt al weken aan op een abortus. Gezien dit mijn eerste zwangerschap is en mijn leeftijd daarbij meegenomen pieker ik er niet over om over te gaan tot abortus. Hij vind mij egoistisch omdat ik het kndje wil houden en er dus duidelijk voor kies terwijl zijn wereld in elkaar stort ………….. pffffffffffffffff, ik wordt er mega moe van, elke dag nutteloze discussies met hem.   Voor mijn gevoel is hij bang dat het hem geld gaat kosten, maar ik heb zijn financien niet nodig. Heb een mooi huis, goede baan en veel fijne vrienden die altijd achter me staan. Om het allemaal makkelijker voor me te maken ( tsjjaaaa ) stelde hij gisteren voor om een vlokkentest te doen. Nee ik zeg het verkeerd………… hij EISTE een vlokkentest……………… niet om te weten te komen of alles goed is met de kruimel…………… maar om een DNA test…………… Hij twijfelt er ineens aan of  de kruimel wel van hem is. I kmoet maandag namelijk naar het ziekenhuis voor een intake gesprek ( gezien mijn leeftijd) en daar worden dan alle opties met me besproken. Nu heeft hij weer van een collega gehoord dat je dan een vlokkentest kan doen en dat daar DNA uit te halen is. Ook is het zo dat op het formulier wat ik in moet vullen ook wordt gevraagd naar de naam van de a.s. vader……………. die mag ik van hem niet invullen………….
    Dus zo zie je maar weer meid, je bent niet alleen single a.s mamma. Mijn beste vriendin is ook single mamma, de vader heeft haar bij 4 maanden zwangerschap in de steek gelaten en doet het nu al zo 1.5 jaar alleen. En wanneer ik haar zie, weet ik zeker voor mezelf dat ik het ook kan en zelfs beter !!!!

    Troost je, het past inderdaad niet in het perfecte wereldje wat een ander graag ziet, maar je kindje krijgt toch alle liefde van jou, je familie en vrienden en zal wat dat betreft niets tekort komen. Wie weet………… komt er later toch nog een fijne lieve man in je leven waarmee je wel de verantwoordelijkheden kan delen.
    Voor mezelf zie ik dat niet zo gauw gebeuren. Heb na deze ervaringen al helemaal geen zin meer in een relatie laat staan iemand die zich met mijn leven bemoeut.

    Sterkte meid en geniet van je zwangerschap ! Het komt allemaal op zijn pootjes terecht !

    Bianca

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct