Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

ruim 34 weken zwanger en dan….

  • Auteur
    Berichten
  • #1299177

    hoi allemaal
    ik weet niet of dit hier geplaatst mag worden maar moet et toch ff kwijt.
    ik ben daisy 23 jaar mama van een dochter van 20 maanden (dilana)
    ik ben ruim 34 weken zwanger van me 2e kindje en woon samen met de vader van de kindjes,
    tijdens de zwangerschap van mijn dochter heb ik nooit ergens last van gehad ja beetjuh pijn in de heupen maar dat hoorde erbij.
    toen ik zwanger raakte van de 2e ging et al niet lekker vanaf de eerste maand al extreme last van me linkerheup.niks aan de hand zij de verloskundige   je heb behoorlijk brede heupen en 2e zwangerschap gaat altijd met meer pijn,
    nou dat is de verloskundige die moeten gelijk hebben dacht ik
    tot vorige week zaterdag avond we gingen eten me mannetje had heerlijk eten gemaakt
    en ik krijg opeens steken in me ribben eerst dacht ik dat de baby niet goed lag   maar het werd erger.
    ik begon te huilen wist niet meer hoe ik moest zitten en werd helemaal gek ik begon te schreeuwen van de pijn,ik de verloskundige bellen die zou wel langs komen maar na een half uur belde ze op dat ze met een bevalling in het ziekenhuis zit ik moest daar maar heen komen.
    daar aangekomen zij ze ow niks aan de hand kleine maakt et goed zal wel niks zijn
    ik schoot gelijk uit me slof wat denk je nou dat ik huil omdat ik niks heb
    toen kwam er een arts bij die zij dit klopt niet je heb zoveel pijn toen gingen ze maar bloedafnemen terwijl de verloskundige mij al naar huis wou sturen   maar na het bloedonderzoek waar ze niks op konden vinden gaven ze maar pijnstillers zodat ik een beetjuh rustig zou worden.
    helaas dat hielp niet en ze konden maar niks vinden behalve dat me ijzer weer veel te laag was maaar daar kon et niet van zijn,
    savonds half 11 besloot dat de arts dat ik moest blijven dus me vriend naar huis me dochter was gelukkig bij der oma dus die merkte er niet veel van na een hoop pijnstillers en slaap pillen kwamen ze met een betadine spuit en ja hoor eindelijk ging de pijn weg en kon ik slapen,
    toen de volgende dag weer bloed werd afgenomen maar weer konden ze niks vinden
    kwam ook de gynocoloog langs ze keek me aan en zij je hebt een longembolie me hart sloeg over en barste in tranen uit want 8 jaar geleden werd mijn moeder ziek ze konden niks vinden de volgende dag viel ze dood neer door een longembolie
    dus ik was gelijk in paniek ik me vriend bellen en op naar een ct scan en ja ze had gelijk ze longembolieen aan bijde kanten 1 gelukkig zijn ze klein zeggen ze dan maar vertrouwen heb ik er nog niet ik ga ik nu ook dood hoe moet et nu ik wil niet zonder mijn mannetje en kindjes waarvan der 1 nog niet eens is geboren
    de woensdag erna mocht ik naar huis ik had 3 dagen aan de zuurstof gezeten ik kon zelf al bloedverdunners inspuiten en dat ging allemaal goed
    eindelijk weer naar huis maar wie kon mij vertellen dat ik niet dood zou neer vallen?
    idd niemand,maar ik moet wel positief blijven me dochtertje heeft me oook nodig
    sinds ik nu thuis ben heb ik wel paar paniek aanvallen gehad en vandaag is mijn mannetje weer aan het werk gegaan dus ben ik alleen met me meissie ben wel bang dat er iets gebeurt maar die angst zal nog wel even blijven,
    maar hoe en wat nu verder ik weet et niet deze week eerste bezoek aan de longarts en volgende week naar de gynocoloog
    ik ben nu geen gezonde zwangere zoals zij dat zegt dus houdt et ziekenhuis mij in de gaten
    nou heb ik de laatste paar dagen zoveel pijn in mijn buik door de harde buiken dat ik denk dat de kleine niet lang meer blijf zitten maar het is afwachten
    ik hoop dat me angst nog weggaat   maar ik weet niet et zit gewoon allemaal niet lekker
    zijn er meer mensen die hier last van hebben of zin hebben mij een beetjuh moed in te praten ik kan et wel gebruiken

    groetjes daisy

    #3142210 Quote

    hoi lieve daisy

    jeetje wat schrok ik van je verhaal……
    en wat zal jij nu bang zijn en ik denk dat als ze je al in het ziekenhuis niet kunnen geruststellen dat niemand dat kan…
    maar hoe groot is de kans dan dat je dit niet overleeft?
    als er ook maar een kleine kans is dat dit goed kan komen meid moet je die aangrijpen zowel voor je man als je twee kindjes hoe hard ik nu ook klink…..(sorry)
    ik vind het echt vreselijk voor je maar kan je niet de longarts bellen en je vragen aan hem stelen of het via je huisarts doen ?
    ik wens je heel veel sterkte en moed lieverd houd vol!
    liefs sandra

    #3142211 Quote

    tsjonge wat een verhaal zeg, erg heftig wat zullen jullie geschrokken zijn met elkaar.
    er is een vrouwtje bij mij in het dorp haar moeder is er ook heel jong aan overleden (schat tussen 30/35 jaar), zelf is ze heeft ze  2 kids die elks veel te vroeg (10 en 12 weken)geboren zijn, ook zij kampte met deze problemen en voor haar is het te gevaarlijk om nog weer zwanger te worden.
    maar nu is zij in goede conditie, dus laten we er het beste van hopen en niet bij de pakken neer gaan zitten, heel veel sterkte met elkaar.

    liefs maggi

    #3142212 Quote

    bedankt voor de lieve berichtjes dat doet me erg goed
    de kan dat ik hiervan genees is zeer groot   veel mensen zijn er na een jaar weer vanaf
    maar dat is maar net hoe je lichaam hierop reageert
    tuurlijk hoop ik 100 te worden
    en aan de ene kant geloof ik daar ook wel in maar
    ik denk dat het gewoon de angst is omdat ik et ook nog maar net weet
    ik weet et ook niet
    maar et moet beter worden me kindjes en me mannetje hebben mij nodig en ik hun

    groetjes daisy

    #3142218 Quote

    Hoi Daisy,
    dat is inderdaad flink schrikken zeg!!! Ik kan me voorstellen dat het flink voor de hoofd spookt! Pff, krijg het er zelf ook  benauwd van. Gelukkig sta je nu wel onder controle in het ziekenhuis.
    ik heb er zelf helemaal geen ervaring mee, maar ik hoop dat het je toch zal lukken wat rustiger te blijven. dat is alleen maar goed voor je kleintje en mocht hij te vroeg komen, zijn daar ook een hele reeks aan artsen voor die hem dan kunnen verzorgen en sterker maken. het is een eng idee om je kindje zo vroeg te krijgen en ik hoop dat het voorlopig niet nodig zal zijn want ja, elke dag in je buik is er weer een extra om te groeien. maar 34 weken is al een heel eind en de kleinsten zijn de sterksten hebben ze mij verteld in het ziekehuis!!!

    heel veel sterkte en ik hoop dat alles goed gaat.

    Liefs,
    Sara

    #3142234 Quote

    Hé Daisy,

    Wat ontzettend naar voor je zeg! Houd moed hoor! Een longembolie kan heel erg zijn, zoals bij je moeder, maar het kan ook hartstikke meevallen, zeker als het een kleintje is. De longarts kan je er meer over vertellen denk ik, die weet misschien ook waar het van komt.
      
    Wat goed dat je boos bent geworden op je verloskundige! Vertrouw op je gevoel, je ziet: daar ben je hartstikke goed in! Ik hoop voor je dat je kindje nog een paar weekjes blijft zitten, zodat hij/zij lekker mee naar huis mag als je bevallen bent. Probeer afleiding te zoeken, heb je vriendinnen die het leuk vinden om langs te komen ofzo? Dat zou denk ik wel goed voor je zijn, je zorgen maken heeft gewoon niet zoveel zin. Ik wens je onwijs veel sterkte en een hele goede bevalling van een supergezond kindje!

    Liefs,

    Zeeuws Meisje

    Lees ook: Zwanger, en nu?
    #3142246 Quote

    He Daisy, wat een vreselijk verhaal. Ik kan me voorstellen dat je helemaal in paniek raakte zeker door wat je moeder is overkomen. Hopelijk stelt het je gerust dat de artsen nu op de hoogte zijn van wat je hebt en word je in de gaten gehouden. Probeer rustig te blijven voor je dochter en je ongeboren uk. heel veel sterkte en ik duim voor je

    #3142248 Quote

    Hi Daisy,

    Meid wat een ellende zeg, erg naar als 'men' je niet serieus neemt.Ben in ieder gaval bllij voor je dat er nu duidelijkheid is en je onder kontrolle staat.Ik hoop dat je baby nog eventjes blijft zitten.Enne, je vroeg je af of jouw verhaal wel hier hoort:   na klar , daarvoor is het forum er toch, dat je ff je verhaal kwijt kan en troost krijgt…We delen lief en leed hoor!!!
    Ik wens je echt het allerbeste, en hoop dat je ook met je jangst een goeie uitweg vind.

    Liefs Ynez,
    40wkn3dgn

    #3142259 Quote

    Hoi Meissie,

    Ik snap best dat je je k*t voelt in zo n situatie en vooral ook omdat je het meegemaakt hebt met je eigen moeder.Ik vind het trouwens echt erg dat je vk je naar huis wou sturen zeg,als iemand huilt is dat toch niet voor niks!Nou meid rust veel en goed uit.En wees er voor je dochtertje.

    Een dikke knuffel voor jou.

    liefs, nice

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct