Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

455213 Over

  • Auteur
    Berichten
  • #1461215

    Ik kan het nog niet geloven, het is wèèr voorbij……

    Afgelopen dinsdag is mijn tweede miskraam gekomen. En gek, eigenlijk wist ik het al die tijd al.

    De eerste miskraam kreeg ik in juli, na 7 weken. Waarschijnlijk was het toen al eerder gestopt want op een echo was niets te zien en uit het bloedonderzoek bleek dat er wel hormonen waren, maar niet veel.
    Ik hoefde niet gecurreteerd te worden wat ik wel heel fijn vond.
    Met ovulatietesten heb ik gekeken of mijn cyclus weer normaal op gang zou komen, voor de zwangerschap kon je daar namelijk de klok op gelijk zetten.
    Dat was geheel niet verstoord.
    17 dagen na de miskraam had ik weer een ei-sprong, dezelfde dag als altijd.
    Na 14 dagen had ik wat bloedverlies dus ik dacht ongesteld te worden en was blij dat het nu echt weer normaal was.
    Maar de bloeding zette maar niet door…
    Enkele dagen gewacht, testje, en ja hoor, weer zwanger!

    En toen kwam de grote zorg aanzetten, gaat het allemaal wel goed?
    Vanwege de miskraam mocht ik al heel gauw een echo komen maken.
    Dit was begin september.
    Ik dacht toen bijna 8 weken te zijn. Bleek toen dat het toch wat achterliep, namelijk bijna 7 weken. Maar er was een hartje, dus op zich niets aan de hand, ik moest alleen na 5 weken nog een echo komen maken om zekerheid te krijgen over de werkelijke termijn.

    En toch was ik er NOG niet gerust op.

    Vervolgens zijn we op vakantie gegaan en tijdens de vakantie had ik een keer hele donkere afscheiding, maar dat was eenmalig.
    Verloskundige gebeld. Die zei dat het oud bloed was, niets om ongerust over te zijn. Maar oud bloed is eens vers bloed geweest, dus waar komt dat dan vandaan???
    De zorg werd bij mij steeds groter dat het niet goed zat. Maar ergens probeerde ik mezelf toch op te peppen door te zeggen dat het wel stom toeval zou zijn en de echo was toch goed, etc.

    Afgelopen vrijdag had ik een bloedinkje. Ik verweet mezelf te druk in huis te zijn geweest met stofzuigen en dweilen. Zondag kreeg ik een beetje menstruatiepijn en had lichtbruine afscheiding. Dat was later weer weg.
    Maandag voor het eerst voor controle naar de verloskundige. Zij heeft met de doptone getracht een hartje op te sporen en het apparaat heeft wat geregistreerd dus mijn zorg nam af op dat moment. 's Middags kwam die afscheiding weer, verloskundige maar weer gebeld, maar dit was normaal volgens haar. Bovendien moest ik eind deze week naar het ziekenhuis voor de 2e echo en ik mocht donderdag nog even langs komen bij haar om beter naar het hartje te kunnen luisteren dus weer een beetje rustig.

    Dinsdag was de afscheiding wel heel donker en er zat wat bloed bij.
    Er werd een echo geregeld in het ziekenhuis maar het beeld was al geen verassing meer voor mij, een leeg vruchtzakje.
    Uit meeting bleek het de grootte te hebben van negen weken. Afgelopen maandag was ik precies 12 weken.

    Ook nu is de bloeding weer zelf op gang gekomen en gisteren is het vruchje eruit gekomen, ik denk 5cm groot.
    Het lag daar maar in de toiletpot en ik heb er heel lang naar zitten kijken en huilen. We hebben lang overlegd wat te doen maar na 2 uur besloten de pot toch maar door te trekken, met de deksel dicht.
    Voor ons was het goed op dat moment.

    Gisteravond heb ik krampen gekregen en die heb ik nu nog. Ik denk zelf dat het een soort weeen waren, want ze kwamen met gelijke tijden en duurde allen even lang.
    Het bloedverlies is echter al een stuk minder.
    Vanmorgen naar de huisarts geweest en die heeft me pijnstillers meegegeven en gevraagd het bloedverlies toch goed in de gaten te houden maar ik verwacht niet dat het nog erger wordt. Anders maakt ze volgende week een afspraak voor een echo om te kijken of alles weg is.
    Uitgaande van mijn ervaring van vorige keer denk ik zelf dat dat wel zo is.
    En die krampen vind ik niet gek, want ik ben natuurlijk bijna 3 maanden zwanger geweest, het is de baarmoeder die nu weer terug naar de oude staat moet.

    Ergens heb ik er wel vrede mee, hoe raar het ook moge klinken, want het kindje was meer dan gewenst. Het is gewoon dat de zorg bij mij nu weg is.
    Het is gewoon heel dubbel hoe ik me voel en eigenlijk kan ik het niet zo goed uitleggen.
    Ik vind het erg jammer dat het voorbij is maar het opnieuw proberen denk ik nu maar even niet aan, want ik denk niet dat ik NOG een keer die spanning aankan of het allemaal wel goed is.

    Ik moet in november naar een gynaecoloog om te onderzoeken hoe het nu kan dat ik twee keer een miskraam heb gekregen en dat is nu eigenlijk mijn vraag na dit iets te lange verhaal.

    Heeft er iemand ook meerdere miskramen gehad en is hier onderzoek naar gedaan?
    Wat kan ik verwachten?

    En…zijn er mensen die begrijpen met wat ik bedoel met dat dubbele gevoel?

    Nogmaals, sorry voor dit lange verhaal, want het valt ergens in het niet bij mensen die veel verder zijn geweest dan ik tot nu toe, maar ik kon maar niet stoppen met schrijven.

    Gr. Aadje

    #3215453 Quote

    Hoi Aadje, wat vervelend zeg. Ik leef heel erg met je mee. Sterkte nu en straks.
    LIefs Po

    #3215454 Quote

    Jeetje Aadje,ik heb je verhaal gelezen en ik voel erg met je mee….het is niet eerlijk…
    Ik heb zelf ook een miskraam gehad in juni en ben tot nu toe nog niet opnieuw zwanger geworden. Mijn cyclus is erg in de war…
    Maar jij was al 3 maanden..en dan is het opeens weg…echt klote. Ik weet niet wat je kunt verwachten met de onderzoeken. Ik snap wel je dubbele gevoel. Je hebt nu de zekerheid dat het niet goed is en voelt je niet meer bang en onzeker. Wel voor de toekomst waarschijnlijk,maar nu niet meer. Ik denk dat je dat een beetje bedoeld. Ik denk ook dat jouw gevoel dat het niet goed was,je 6 de zintuig is geweest en daar moet je altijd heel goed naar luisteren.
    Lieve meid,ik hoop dat je veel steun hebt aan je partner en dat je pijn,lichamelijk,snel over is, Dan kun je pas beginnen om het een plekje te geven.
    Veel sterkte ermee.
    Liefs Esther

    #3215455 Quote

    Lieve Aadje,

    Ik vind het zo ontzettend erg voor jullie. ben je bijna drie maanden zwanger en gaat het weer mis. Vreselijk.
    Ik kan me voorstellen dat je aan een volgende poging even niet moet denken, terwijl je het aan de andere kant toch wel heel graag wilt. Misschien geeft het enigzins rust dat er intussen wel wordt gekeken naar wat de oorzaak kan zijn.
    Uitgaande van mijn ervaring leef je na een miskraam ALLEEN MAAR met dubbele gevoelens
    Trouwens, schaam je vooral niet omdat je 'pas' drie maanden was. Voor anderen is dit AL drie maanden.

    En ook niet sorry voor het 'te lange verhaal'. Schrijf het maar van je af. Als dat al niet meer kan!

    Lieve Aadje, ik leef met jullie mee en zal aan jullie denken. Veel sterkte.

    Heel veel liefs van Mira.

    #3215456 Quote

    Ik weet precies wat je bedoelt met dat dubbele gevoel. Even samengevat mijn verhaal: Ik begon bloed te verliezen bij ruim 9 weken en dat heeft geduurd tot mijn miskraam bij 14,5 weken. In die weken heb ik 5 keer een echo gehad, en alle 5 de keren bleek met het kindje niets mis. Toch moest het eruit de dag na de 5e echo, waarop we het kindje nog hadden zien bewegen en zwaaien.
    Mijn eerste reactie op de dag van de miskraam was er een van grote opluchting. Pas de dag daarna kwam het immense verdriet. Nog steeds afgewisseld met opluchting. Of nee, immens verdriet en opluchting tegelijkertijd. Heel raar. Ik was aan de ene kant heel blij dat mijn zorgen van 5 weken voorbij waren, en aan de andere kant is het verschrikkelijk om een ventje van ruim 14 weken vast te houden. Dubbel dus.
    Dit was mijn eerste zwangerschap, en ik wil zo snel mogelijk weer proberen, ondanks de angst, die er toch goed in zit. Maar die angst zal altijd boven mijn hoofd blijven hangen zolang ik het niet opnieuw probeer. Die krijg je alleen weg door een gezond kind te krijgen, denk ik. Maar zo denk ik er nu over, ik weet niet hoe ik het zou vinden na een tweede miskraam.

    Ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen… En het geeft helemaal niets dat je een lang verhaal schrijft, hoor! Ik zie vaak vrouwen sorry zeggen voor hun verhaal, vooral omdat ze het gevoel hebben dat dat niet 'eerlijk' is ten opzichte van vrouwen die al langer zwanger waren. Alsof je recht hebt op meer verdriet naarmate je langer zwanger was. Onzin. Schrijf maar lekker, en uit je verdriet. Daar hoef je geen sorry voor te zeggen.

    Veel liefs,
    Marjon

    #3215457 Quote

    Beste Aadje,

    Ik kan me helemaal inleven in jouw situatie. Mijn eerste miskraam had ik in oktober van het vorige jaar. Ik wist nauwelijks wat me overkwam en ging er redelijk luchtig mee om. In februari was ik weer zwanger en dit keer was ik me er veel bewuster van. Ik kreeg lichte bloedingen en ik zag het alweer somber in. Ik kreeg een echo in de zevende week en alles was goed. In de negende week nog een keer een echo en weer was alles goed. Ik was opgelucht. De klap kwam dan ook des te harder toen ik bij de termijnecho in de twaalfde week te horen kreeg dat het hartje in de tiende week was gestopt. Ik donderde zo enorm van die roze wolk af. Al die tijd had ik gedacht dat ik eindelijk geluk had, maar nee…
    Dit was allemaal in april en inmiddels ben ik voor de derde keer zwanger. Ik durf nauwelijks blij te zijn, bang voor wat er komen kan. Dit is zo'n spannende tijd en ik kan er niet van genieten.

    Na mijn tweede miskraam hebben ze bij mijn man en mij een chromosomenonderzoek gedaan, maar daar is (gelukkig) niets uit gekomen. Ik denk niet dat er veel andere onderzoeken gedaan kunnen worden.

    Ik wens je heel veel sterkte in deze zo moeilijke tijd.

    Veel liefs,
    SandraV

    Lees ook: Zwanger worden na een miskraam
    #3215458 Quote

    eerst even proberen…

    #3215459 Quote

    Ach Aadje, wat een vreselijk verhaal. Ik weet nog goed hoe blij je was toen je ons hier mocht verlaten (ik had me toen net aangesloten hier). En nu dit! Ik wens jou en je partner heel heel veel sterkte.

    Jij (en Marjon trouwens ook) bent een van de weinigen waarin ik mezelf een beetje herken. Ook ik heb vreselijke krampen gehad, zowel voor als na de miskraam. De moeders zeggen dat het weeën geweest zijn. Ik was ook twaalf weken toen het misging, alleen was het bij mij volkomen onverwacht.

    Het is inmiddels bijna tien weken geleden en ik heb de boel weer aardig op de rit. Ik heb erg veel steun gehad doordat ik er met heel veel mensen over heb kunnen praten…. ik ben juf en ik heb van ontzettend veel moeders (let op: MOEDERS!!!) gehoord dat ze het ook meegemaakt hadden. Ook wat jou is overkomen: meerdere miskramen. En bij hun is alles weer goedgekomen dus. Ik kan me voorsteleen dat je er nu even niet aan moet denken…. doe alles op zijn tijd, verwerk dit eerst, maar laat het koppie niet hangen hoor! Geef de moed niet op!

    Nogmaals: heel veel sterkte en laat nog eens wat van je horen!

    Liefs, el

    Oh ja, het vorige probeer-berichtje kwam ook van mij. Ik kon heel lang geen berichtjes plaatsen maar nu werkt het dus weer!

    #3215460 Quote

    Hallo,

    Ik begrijp precies hoe je je voelt. Ik heb begin november 2003 mijn 1ste miskraam gehad, half maart mijn tweede en weet sinds dinsdagavond dat ik weer zwanger ben. Ben op zich heel blij dat het weer gelukt is, maar ben ook ontzettend bang dat het weer fout gaat, weet niet of ik dat aan kan. Bij mij hebben ze ook onderzoeken gedaan. Ik moest 14 buisjes bloed afgeven. Ze hebben getest op allerlei hormonen waaronder eiwit, schildklier, glucose enz. Ook hebben ze het onderzoek Factor V Leiden gedaan, is een stollingsonderzoek, ook belangrijk. Chromosomenonderzoek is ook gedaan, doen ze ook bij de man overigens. Weet sinds 4 weken dat ook daar niets gevonden is gelukkig. Maar het zegt natuurlijk niets, het is tenslotte al 2x fout gegaan, waarschijnlijk gewoon pech. Nou meid, ik wens je heel veel sterkte, ik heb het ook heel moeilijk gehad, bang dat ik nooit moeder zal worden enz. Ben nu gelukkig zwanger, maar echt blij durven we nog niet te zijn!

    Sterkte meid!

    Groetjes Ingrid

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct