Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

zo onzeker

  • Auteur
    Berichten
  • #1463606

    hoi meiden

    Het is voor sommige meiden misschien een vervelende vraag maar ik zet hem toch maar hier omdat sommige van jullie er over mee kunnen praten

    Ik ben nu 7 weken zwanger maar o zo bang dat het weer fout gaat er is mij in het
    ziekenhuis verteld dat het niet makkelijk zou worden maar dat ik zo bang zou zijn
    had ik van mij zelf niet verwacht Er zijn wel zwangerschapskwaaltjes maar die zijn de ene dag erger dan de andere dag Ik wil ook niet hele dagen piekeren
    Ik hoop dat ik jullie er niet te veel mee lastig val maar het moest er even uit

    groetjes Corina

    #3226076 Quote

    He Corina,

    Geen vervelende vraag hoor meid. het is een heel normale vraag. Als je een mk meegemaakt hebt, is dit een heel logische reactie. Tuurlijk ben je onzeker en bang dat het weer misgaat. Ik denk dat iedereen dat wel heeft. Je zult nu eenmaal niet meer onbevangen zwanger kunnen  zijn. Helaas is er aan die angst weinig te doen. Je moet er weer vertrouwen in krijgen.

    Het is normaal dat kwaaltjes wisselen, de ene dag heb je er meer last van dan de andere dag. Als je een mk gehad hebt, kun je vaak bij de VK of gyn vragen of ze vaker een echo maken zodat je kunt zien dat alles nog goed zit. Mijn gyn deed dat gelukkig uit zichzelf. Hopelijk kan dit je een beetje gerust stellen en kun je toch een beetje genieten van je zwangerschap.

    groetjes,
    Dionne

    #3226078 Quote

    Hai Corina,

    Ik ben het met Dion eens. Ik denk ook dat je niet meer onbezorgd zwanger zult zijn. Je schrikt veel sneller als je iets voelt en dan weer als je niets voelt.
    Ik heb zelf 2 miskramen gehad en mocht nu gelukkig weer naar de verloskundige. Op dit moment ben ik 14w5d zwanger en alles gaat goed, maar toch schrik ik bij elk pijntje.
    Mijn verloskundige heeft er gelukkig veel begrip voor en dat scheelt een heleboel.
    Als je iets niet vertrouwd moet je ook gewoon je verloskundige of het ziekenhuis bellen hoor!!

    Probeer er toch een beetje van te genieten, want het blijft toch echt een wonder dat er nu weer een klein kindje in je groeit.

    Liefs,
    J_J

    #3226091 Quote

    Hoi Corina…

    allereerst gefeliciteerd!!

    Maar ik kan je gevoel zo goed begrijpen!

    Zo stel ik het me nml ook voor.Ik heb 4 wk geleden een curretage gehad (missed abortion met 9wk) en gister gelukkig precies 4 wk erna ongi geworden.

    Maar nu straks die vruchtbare dg eraan komen ijna bang om te klussen.Gewoon die angst bij een volgende zwangerschap.Terwijl aan de andere kant ik ook zoiets heb van we gaan ervoor.Iets in me maakt me nu ook heel sterk…heel dubbel dus allemaal.

    Maar het is op zich eigenlijk al zo bijzonder om zwanger te worden dat je er eigenlijk van moet proberen te genieten….maar dat is voor anderen vaak makkelijker gezegt he!!

    Ik kan het woord genieten ook niet echt combineren met een zwangerschap en nu al helemaal niet meer.

    Maar probeer niet met zorgen rond te blijven lopen en trek aan de bel.De Vk zijn ervoor om jou gerust te stellen en een echo tussendoor van je ukje te maken enz.

    Ik wens je een goede gezonde zwangerschap met een  klein wondertje als resutaat.

    Groetjes Alice

    #3226097 Quote

    Hoi Corina,

    ik kan me helemaal voorstellen hoe je je voelt! Voel me ook heel erg onzeker en had ook niet verwacht dat ik daar zo erg last van zou hebben.
    Ben nu 10 weken en heb met 8 weken nog een goede echo gehad, maar voel de laatste paar dagen helemaal niets meer. Heb al een paar keer op het punt gestaan de verloskundige te bellen en om een extra echo te vragen, maar vind mezelf dan zo'n muts ;-). Ik bedenk nu maar de hele tijd dat een echo er toch niet voor kan zorgen dat het goed blijft gaan, dus dat ik nog maar 3 weekjes vol moet houden tot de volgende echo. Maar de spanning blijft.
    Mijn vriend bekijkt het van de positieve kant; er zijn ook geen duidelijke tekenen dat het mis zou zijn, dus gaat het goed. Heel lief bedoeld, maar daar schiet ik voor m'n gevoel niets mee op. De vorige keer was er ook niets aan de hand, tot op de echo bleek dat het mis was.

    Hè verdraaid! Wat een depri verhaal is dit geworden! Hoop over 3 weken weer een heel optimistisch berichtje te kunnen plaatsen.

    Groetjes,
    Margrethe

    #3226103 Quote

    Hoi Corina,
    Ik vind het ook heel logisch dat je zo onzeker bent, we zijn nu eenmaal geconfronteerd met hoe snel het ook weer mis kan zijn.
    Heel veel sterkte de komende maanden en ik denk dat het wel minder wordt als je wat verder bent in je zwangerschap.
    Jeanette

    Lees ook: Zwanger worden na een miskraam
    #3226136 Quote

    Hoi Corina,

    Eigenlijk hoor ik niet meer 'thuis' hier op het forum want ik ben inmiddels wel mama geworden van een gezonde zoon. Maar ook voor de zwangerschap van mijn zoontje heb ik een miskraam gehad.

    Dat was vorig jaar oktober. Toen ik de test deed en deze zei dat ik zwanger was, kon ik het niet geloven. In de weken erna voelde ik me ook niet zwanger. Afgezien van vaak moeten plassen had ik nergens last van. Nu wist ik natuurlijk nog niet hoe zwanger zijn moest voelen maar iets binnenin mij zei dat het niet klopte. En dat bleek waar, ik had een missed abortion.

    Na de curretage werd ik maar niet ongesteld. Ik dacht van: ach, dat kan nog wel even duren. Maar na 6 weken belde ik toch maar naar het ziekenhuis. Daar vroegen ze me of ik al een test had gedaan om te kijken of ik niet weer zwanger was. Ik verklaarde ze nog net niet voor gek maar dat was echt niet in me opgekomen. Na een paar dagen toen ik weer vaak moest plassen toch maar getest. Wat bleek: ik was weer zwanger! En ik zal je zeggen ik was niet blij maar doodsbang! Wat nou als dit weer mis ging…….

    Ik was zooooooo onzeker dat we maar meteen bij het plaatstelijke echobureau een echo lieten maken. Ik was pas 4 weken op weg dus er was niet veel te zien. Maar goed, we waren toch een klein beetje blij. Maar ja, de dag erna kreeg ik een bloeding en de week erna weer eentje. De verloskundige zei dat ze niets kon doen, we moesten wachten tot de termijnecho. Ik kan je zeggen, dan is anderhalve week ontzettend lang! Bij de termijnecho was ik heel gelaten. Ik ging er vanuit dat het toch mis was. Maar niets was minder waar: we zagen een wormpje met een kloppend hartje. De echoscopiste zag ook een zwarte vlek maar haar collega zei dat dat de uiteindes van de eileiders waren…. Nou ja, dat zal wel, wisten wij veel.
    De volgende dag zat ik op het werk en voelde ik dat ik bloed verloor. Ik rende naar de wc en daar liep het met straaltjes eruit. Mijn wereld stortte weer in. Ik belde mijn man en zei dat ik ons kind door de wc had gespoeld. We zijn via de huisarts naar het ziekenhuis gesjeesd. Daar kregen we een echo. Het was niet te geloven maar ons wormpje zat er nog. De zwarte vlek was weg…… De weken erna heb ik nog meerdere bloedingen gehad.

    Al met al was mijn zwangerschap niet die roze wolk die zo wordt gepretendeerd. Ik vond het moeilijk om ervan te genieten. Want net wat je zegt, je bent al zo onzeker. Door die bloedingen geloofde ik er al helemaal niet meer in. En weet je, bij mij was het ook nooit goed: voelde ik mijn buik dan was er vast iets aan de hand maar voelde ik niets dan was het ook niet goed. Toen ik de 12 weken had overbrugd maakte ik me weer druk omdat mijn buik maar niet groeide. Daarna was het weer dat ik de kleine nog niet voelde schoppen (had een voorliggende placenta), toen dat wel zo was schopte hij weer niet vaak genoeg. Zo had ik altijd wel wat.

    In mijn 16e week heeft de gynaecoloog mij streng toegesproken dat ik nu ook echt moest gaan genieten. Ik moest mijn zorgen accepteren maar aan de andere kant moest ik die ook eens opzij kunnen zetten om me bewust te worden van het wondertje in mijn buik. Na de 20 weken echo, toen bleek dat alles goed was, ben ik dat stukje bij beetje gaan doen. En toen kwam ik er inderdaad achter dat het wel heel speciaal was wat daarbinnen gebeurde. En als ik nu naar mijn binkie kijk, sta ik er nog versteld van dat ik dat met mijn man samen heb kunnen creeëren. Ik ben nooit die stralende zwangere vrouw geweest die je in reclames of in tijdschriften ziet maar dat wist ik van mezelf. Ik heb dat ook nooit gespeeld want dat hou je toch niet vol.

    Weet van jezelf dat je de zorgen zult houden, die gaan echt niet weg. Accepteer dat ook en maak het kenbaar. Mensen kunnen het maar al te makkelijk wegwuiven en zeggen dat je dat echt niet moet doen maar zo werkt het niet. Maar probeer naast die zorgen ook bewust met je zwangerschap om te gaan want het gaat zo snel.
    Mijn hummeltje is alweer 15 weken oud en ik kan me nog zo goed herinneren dat ik met die test in mijn handen stond: ZWANGER. En nu is Sven er al………

    Heel veel succes de komende tijd en hopelijk mag jij over een tijdje je wondertje in je armen sluiten.

    Groetjes,
    Maike
    Mama van Sven, 28-7-2007

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct