Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Als je je angst niet meer onder controle hebt…

  • Auteur
    Berichten
  • #1463618

    Na jaren afwezigheid heb ik dit forum maar weer eens opgezocht. Toenderijd heb ik hier veel van me af kunnen schrijven en heb het helaas weer nodig nu.

    Even kort.
    In juli 2004 (7e week) en oktober 2004 (11e week met al een hartactie te hebben gezien) mijn eerste twee miskramen gehad. Na de tweede miskraam ben ik gecureteerd. Omdat de curetage pas enkele weken later plaatsvond heb ik er helaas ook sepsis aan over gehouden (een soort bloedvergiftiging), iets wat op zich niet vaak voorkomt. Dit kan bij niet tijdig reageren fataal zijn.
    Om alles te verwerken en ook voor het bekende chromosomenonderzoek is de wens in de ijskast gezet. De uitslag was een lichte afwijking in enkele proteïnewaardes, maar ik zou dan voortaan onder controle van de gynaecoloog blijven. Fijn, want verloskundigen heb ik totaal geen vertrouwen meer in, die snappen niks…
    In de zomer van 2005 waren wij er wel weer klaar voor en gek genoeg gebeurde er ineens niets meer, ondanks ovulatietesten.
    Februari 2006 maar terug naar het ziekenhuis, waar ik wegens de proteïnewaardes voor een extra onderzoek werd doorgestuurd naar het Erasmus naar een professor die een kei in dit vakgebied blijkt te zijn. Uit dit onderzoek bleek dat er niets meer mis was en de miskramen dus gezien moesten worden als "pech".
    Mei 2006 een baarmoederfoto gehad bij mijn eigen gynaecoloog en direct daarna zwanger! Schijnt wel vaker  te gebeuren, omdat die vloeistof als bijkomend voordeel de boel van binnen schoonspoelt.
    Helaas weer in de 7e week fout, terwijl ik op vakantie was in Griekenland, het eerste de beste ziekenhuis drie uur varen verderop en de polikliniek en verpleegafdeling één is, lekker confronterend! Vakantie toch daar maar afgemaakt, want van de verzekering mocht ik niet eerder weg voor het bloeden gestopt was, maar dat weet je natuurlijk nooit hoe lang dat duurt.
    Thuis weer terug naar het Erasmus gegaan naar die professor, want hier snapte ik natuurlijk helemaal niets van. Hij helaas ook niet en kon niet veel meer voor me doen dan me verwijzen naar een collega die onderzoek verrichte naar het gebruik van medicijnen door vrouwen bij onbekende oorzaken.
    Een goed gesprek gehad met deze gynaecoloog, die gespecialiseerd blijkt te zijn in vroege zwangerschappen. Ik zou mee gaan doen met dit onderzoek waarbij ik dan niet zou weten of ik het medicijn gebruikte of een placebo, maar ik kreeg dan in ieder geval tot de 13e week elke week een echo.
    In februari 2007 was ik helaas nog niet zwanger en heb haar gebeld. Het onderzoek zat toen al in de afrondende fase en  ze mocht me helaas niet helpen met zwanger worden, aangezien door de miskramen was aangetoond dat ik spontaan zwanger kan worden.
    Ik maar contact opgenomen met de gynaecoloog uit het eerste ziekenhuis en die wilde wel helpen, gezien de hele geschiedenis,  ik kon  IUI behandelingen krijgen. Wat een opluchting, ik voelde me serieus genomen. Wel raadde ze aan tot na de zomer te wachten hiermee, gezien de krappe bezetting van het personeel en het lab in de zomer, dit is zegmaar het plaatselijke kleine ziekenhuis, vandaar. Dit om eventuele teleurstellingen te voorkomen dat op het goede moment er net even geen personeel voor handen is.
    Duidelijk en zolang kon ik nog wel wachten, die paar maanden op al deze jaren…

    Wij zijn gewoon lekker gaan leven en in september voor de grap het weer eens geprobeerd, het zou toch wel niet lukken en we wilden in oktober toch voor de IUI gaan.
    Tot mijn stomme verbazing werd ik weer zwanger en ben nu 9 weken.

    Welgeteld ben ik 1 minuut blij geweest, de minuut dat ik naar de test zat te staren! Blij, omdat het via de natuurlijke weg is gegaan en niet met IUI.
    Sindsdien ben ik zo bang dat het weer in een teleurstelling eindigt dat het niet meer dragelijk is. Heb de eerste weken veel donkere afscheiding gehad en heb nog steeds veel pijn in buik en rug, wat allemaal normaal schijnt te zijn. Had vorige week een bloedinkje omdat "de grote boodschap" niet wilde lukken en ik ging zitten persen. Niet meer doen dus, maar ook een bloedinkje hoeft niets te betekenen, het was gewoon een gesprongen adertje, maar het gevoel gaat daar niet in mee helaas.

    Sta nu onder strenge controle van de gynaecoloog in het Erasmus, al is haar onderzoek inmiddels afgerond.
    Ik heb nu vier echo's gehad en alles is werkelijk prima zoals het moet zijn, het ontwikkeld zich precies volgens schema, afgelopen vrijdag was het al twee centimeter zelfs. A.s. vrijdag heb ik weer de volgende echo.
    Dit zou me gerust moeten stellen maar dat doet het dus niet, het werkt juist averechts.
    Ik merk ook dat ik het alleen maar negatief kan bekijken. Ondanks het verdriet die het zal brengen hoop ik ergens dat het dan inderdaad maar fout gaat, want dan heb ik die allesverterende angst niet meer. Het is mezelf indekken tegen weer een teleurstelling.
    Anderzijds durf ik ook werkelijk niets meer te doen, terwijl dat natuurlijk helemaal nergens op slaat. Het liefst zit ik stil op de bank, want dan weet ik dat ik geen afscheiding meer heb. Door lang te lopen stimuleer je de afscheiding, die er overigens al sinds woensdag normaal en helder uitziet.
    Inmiddels heb ik ook gesprekken met een medisch maatschappelijk werker  van het Erasmus die mijn "gedrag" volkomen normaal vind. Zolang ik me angstig blijf voelen heb ik met haar ook elke week een gesprek.
    De gesprekken zelf vind ik wel fijn, maar ik vraag me af wat het me gaat helpen,  voor nu zie ik niet dat dat de angst gaat wegnemen.

    Herkenbaar voor iemand?

    Ben bang dat het een beetje een lang verhaal is geworden, maar ja, dat heet van je afschrijven geloof ik.

    A.

    #3226223 Quote

    Hoi Ariane,

    Wat   een verhaal zeg, wat heb je al veel mee moeten maken.
    Ik heb zelf net drie weken een miskraam gehad van een tweeling, spontaan zwanger met PCOS, op het punt om met clomid te gaan beginnen. Helaas is deze zwangerschap dus niet goed gegaan.
    Ik herken je angst absoluut, maar kan me niet indenken wat jij allemaal al hebt meegemaakt, en jouw angst dus nog groter heeft gemaakt.
    Ik kan niet anders doen dan tegen je zeggen dat je je angst ook niet weg moet stoppen. Die is er, is reeel en dus ook logisch dat je die voelt. Ik denk zelf ook dat jouw angst pas weg is als je een gezond kindje in je armen hebt, jullie kindje wel te verstaan.
    Tenminste, ik denk dat dat bij mij zo gaat werken.
    Fijn dat je daar met iemand over kan praten.
    Stop je angst niet weg, praat er over en ik wens je veel geluk en een gezonde zwangerschap toe, heel veel sterkte!
    Blijf Praten!!!!!!
    Dikke kus Rimke

    #3226224 Quote

    Hoi Ariane,

    Wat een ontzettend naar verhaal! Ik kan me goed indenken dat je bang bent en moeite hebt om je te hechten aan het kindje in je buik! Denk je dat het beter wordt, als je de "kritieke periode" voorbij bent? Ik bedoel: Je "langste zwangerschap" (sorry, klinkt erg pijnlijk, maar ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven) was 11 wkn, toch? Stel dat je over 3 weken daar voorbij bent, weer een goede echo hebt gehad, geen bloedverlies meer, denk je dat je dan wèl kan genieten en een band op kan bouwen met het kindje in je buik? Of ligt dat moment later, pas als je het dagelijks gaat voelen? Of denk je dat dat moment helemaal niet meer komt? Heb je het daar ook over gehad met de hulpverlener in het ziekenhuis?
    Sorry, het zijn veel vragen, maar ik wil je graag een hart onder de riem steken. Stel dat je zegt: Als ik die twaalf weken maar voorbij ben, dan moet je nog "even" 3 weken moed houden. Of nog iets langer als het kunnen voelen van jullie kindje de angst wegneemt. Anders wordt het wel een heeeeeele lange zwangerschap 🙁

    Voel je je deze zw.schap anders dan de vorigen? Is dat iets waar je nog steun aan kan ondervinden?

    Wij hebben een dochtertje en in oktober heb ik een miskraam gehad. Die zwschap was ik erg onzeker, durfde er niet op te vertrouwen. Nu ben ik weer zwanger en heb er een goed gevoel over. Het voelt "anders" dan de vorige, meer zoals de eerste keer.
    Misschien kan dat je nog wat steun bieden, denken aan wat er anders is dan de vorige keren.

    Ik hoop dat je toch snel kan gaan genieten! Dat wens ik je/jullie van harte toe!

    Liefs, Kaskes

    P.s. Hoe staat je partner erin? Kan hij er wel vertrouwen in hebben? Kan hij je daar in steunen?

    #3226238 Quote

    Jee zeg, deze site is nog steeds even traag als toen. Wat een moeite om een bericht te openen en dan vervolgens iets te kunnen plaatsen, ik ga het voor de derde keer proberen!
    Heb nu de tekst eerst maar in word gemaakt en opgeslagen, hoef ik niet weer het hele verhaal te typen als het toch niet geplaatst wordt…

    Rimke:
    Een tweeling verliezen lijkt me toch ook een hele klap. Je bent al zo lang aan het tobben en dan spontaan een tweeling, dat moet echt een cadeautje zijn geweest. Je hoort wel eens dat vroeg in de zwangersschap een van de twee helaas niet meer leeft (dat hadden vrienden van ons ook, waren heel verdrietig, maar waren wel blij dat de andere zich goed ontwikkelde en gezond geboren is), maar alletwee is toch wel een dubbele klap.
    Wens je veel sterkte toe.
    Nee, ik stop mijn angst niet weg, bij mij lijkt het juist wel dat ik er iets teveel aan toegeef en heb daarom ook gesprekken met med.maatsch.werk van het Erasmus. Moet er toevallig vandaag weer naar toe.

    Kaskes:
    Allereerst gefeliciteerd. Ik wens je echt een onbezorgde zwangerschap toe.
    En nee, je hebt me helemaal niet teveel vragen gesteld, graag zelfs!
    Om maar met mijn partner te beginnen. Hij heeft er meer vertrouwen in dan ik, maar hij zegt ook dat hij niet kan voelen wat ik in mijn lichaam voel. Hij vindt het echt heel naar om te zien hoe ik er min of meer “aan onderdoor ga” en probeert me zoveel mogelijk met rust te laten, danwel klusjes uit handen te nemen. Eigenlijk vind ik dat dan ook wel weer rot, dat ik momenteel gewoon niet echt mezelf ben. Maar we praten er wel veel over. Dat is iets wat wij eigenlijk altijd al gedaan hebben, praten tot we er bij neer vallen, dat vinden wij samen heel belangrijk.
    Zelf ben ik eerlijk gezegd bang dat dit inderdaad wat jij noemt een hele lange zwangerschap gaat worden. Het is gewoon heel moeilijk om afstand te nemen van de angst.
    Op een moment ga je het natuurlijk voelen bewegen. Maar ik weet nu al dat als ik het even niet zo voelen ik meteen weer in paniek raak. Het zal denk ik echt pas over zijn als wij met een gezond kind thuis komen.
    Vandaag voel ik me lichamelijk en geestelijk wel goed en dat maakt me dan raar maar waar ook weer een beetje bang. Dalijk dus maar even aan med.maatsch.werk voorleggen.
    Wel is het zo dat deze keer anders voelt dan de andere keren, tenminste, wat ik me er dan nog van kan herinneren. Vooral veel pijn in mijn buik, m’n baarmoeder voel ik echt werken. Best wel misselijk ook en vooral ook moe.
    Heb weer andere rare eetgewoontes dan toen (toen huzarenslaatjes, nu dorito’s, haha!)
    Waar ik wel heel blij om ben is dat het op natuurlijke wijze is gelukt en niet via IUI behandelingen, dat geeft toch weer wat vertrouwen. Op dat punt bespaart me dat ook een hoop narigheid en verdriet.

    Ik ga eens kijken of het me nu wel lukt om dit bericht te plaatsen!

    Tot gauw weer.

    #3226241 Quote

    Hoi Ariane,

    Hoe was het bij de maatsch werkster? Heeft ze je weer een beetje gerust kunnen stellen?

    Goed dat jullie samen kunnen blijven praten. Dat is zo belangrijk om je relatie goed te kunnen houden!
    Ik zou eigenlijk niet weten wat ik nog meer tegen je kan zeggen om je te helpen. Ik snap al je angsten zo goed, maar ik denk (en dat klinkt misschien voor jou heel hard) dat dit kindje vertrouwen verdient. Jouw vertrouwen in hem/haar. Ook daar wordt hij groot en sterk van, niet alleen van het feit dat jij op je voeding let en foliumzuur slikt, gezond…
    Ik heb bij mijn broer en schoonzusje gezien hoe vervelend de situatie rondom de geboorte van hun tweede kindje was. Dat kindje heeft tot ze een maand of 9 was alleen maar bij mama willen zijn, niemand mocht haar een fles geven, niemand kon haar troosten. Hele nachten lag ze wakker te huilen. Om radeloos van te worden. Ik denk dat dit kindje alle stress rondom haar geboorte heeft opgepikt en dat op die manier uitte. Dit even ter illustratie van wat kinderen op kunnen pikken als ze nog heel klein of zelfs ongeboren zijn.
    Om zelf vertrouwen op te kunnen bouwen, moet je het vertrouwen van een ander krijgen. Misschien moet je gewoon iedere ochtend en iedere avond tegen je buik zeggen: Ik vertrouw op jou, jij doet wat het beste is voor jou.
    In eerste instantie zal je zelf niet geloven wat je zegt, maar als je het vaak genoeg blijft herhalen, verandert dat misschien een klein beetje. En alle beetjes helpen, toch?

    Heb ik toch nog iets bedacht dat ik tegen je kon zeggen 😉
    Ik wil echt niet preken of zeggen dat je iets verkeerd of anders moet doen. Misschien heb je het bovenstaande al 1000 keer gehoord van allerlei professionele mensen. Misschien moet je uit het denken stappen en meer gaan doen: tekenen, knutselen, schrijven, bewegen/sporten. Van al dat denken word je zo moe! Probeer iets te doen waar je juist weer energie van krijgt, of het nou met je kindje te maken heeft of niet.

    Heeeeeeeel veel sterkte,

    Kaskes

    P.s. Ik heb zelf ook nog wel "diep gezeten". Niet ten opzichte van de miskraam, maar ten opzichte van mijn jeugd. Dit soort handvatten heb ik van diverse hulpverleners gekregen. Ik heb het niet zelf verzonnen: gewoon plagiaat, haha!

    #3226276 Quote

    Hoi Kaskes,

    Alles goed met jou? Begin je je al een beetje meer zwanger te voelen?

    Sorry dat ik niet eerder gereageerd heb, maar ja, op het werk weinig tijd om even internet te openen en thuis moet ik de computer helaas delen met mijn man (wat zo ongeveer voelt als toestemming moeten vragen, haha!). Vandaag lekker vrij, dus neem ik weer even de tijd.
    Vanmiddag heb ik toevallig weer een gesprek met het maatsch.werk. Zit er een beetje aan te denken om er geen wekelijkse sessies meer van te maken, maar een keer per twee weken.
    We spreken toch voornamelijk over  één onderwerp en wat ik vooral aan mezelf merk is dat ik leer leven met mijn angst, anders gezegd, het wordt een beetje normaal.
    Het wordt ook steeds makkelijker om langzaamaan weer dingen te gaan ondernemen. Kijk, als het mis gaat, gaat het toch wel mis en dat voorkom je niet door doodstil op de bank te blijven zitten.
    Daarbij heb ik nu al ruim twee weken geen donkere afscheiding meer gehad, wat me ook al een hoop rustiger maakt.
    Het is nog steeds wel angstig voor mij allemaal, maar de heftige angstgevoelens van de eerste weken zijn toch behoorlijk minder geworden, gelukkig maar.
    En zelfs nu voel ik me ook niet zo angstig, ondanks dat het bij mijn tweede miskraam in de 11e week misging en het al in de 10e week  was gestopt met ontwikkelen.
    Momenteel ben ik 10w4dgn.  

    Wel voel ik nog steeds mijn baarmoeder werken, maar dat is heel normaal.
    Waar ik overigens ook heel veel last van heb zijn verstooorde darmen. 's Avonds heb ik een buik als een voetbal en dat doet echt zeer! Mede door die darmen was het afgelopen vrijdag voor mijn wekelijkse echo erg lastig voor haar om mijn baarmoeder te pakken te krijgen, die darmen zaten er compleet in de weg!
    Ik ben nogal tenger en dat schijnt dus wel vaker voor te komen bij vrouwen met mijn postuur in dit stadium van de zwangerschap, fijn…
    Uiteindelijk toch gelukt en het was al 2,6 cm.
    Wij doen namelijk mee met een onderzoek naar ontwikkeling van vruchten in de vroege zwangerschap tot 14 weken  waarbij van 3D techniek gebruik wordt gemaakt, heel mooi om te zien!
    Morgenochtend weer de volgende echo.
    Waar ik wel een beetje bang voor ben is het gat na de laatste echo. Die is
    14 december, terwijl ik 7 januari weer een afspraak met de gynaecoloog heb, vind die afstand dan ineens zo groot. Maar goed, dat moet ik tegen die tijd maar eens zien.

    Ik spreek inderdaad mijn buik wel eens toe, heb de vrucht een naampje gegeven, Frodo, juist door die 3D beelden zag ik daar wel een vergelijking mee, haha!

    En ik zoek inderdaad wel leuke afleiding. Mijn werk geeft me ook veel afleiding.
    Daarnaast doe ik een cursus Grieks, tweede jaar. Best leuk, alleen door die voetbalbuik zit ik niet echt lekker om mijn houten stoeltje  in het klaslokaal!

    Kortom, ik begin er wel van overtuigd te raken dat het allemaal wel goed, het gaat alleen langzaam en  alleen ik kan het tempo bepalen. Maar ik kom er wel!

    Tot gauw,

    Ariane  

    Lees ook: Zwanger worden na een miskraam
    #3226278 Quote

    Hoi hoi

    Zo herkenbaar jouw verhaal.
    Heb in totaal 5 miskramen gehad, allemaal in een vroeg stadium gestopt met groeien.
    Na 3 miskramen gaan ze dus uitzoeken wat er mis is en bij mij kwam uit dat ik een gebalanceerde translocatie van het 11e en 22e chromosoom heb.
    daarbij heb ik ook nog chronische hoge bloeddruk en een  verhoogde kans op trombose en later is er nog een antifosforlipidesyndroom bijgekomen.
    dat wil zeggen dat ik te weinig bloedplaatjes aanmaak (dacht ik).
    De gyn. stelde voor om ivf te doen om zo de `gezonde` eitjes te bevruchten.
    Stond op de wachtlijst van ivf toen ik in januari 2005 erachter kwam dat ik weer zwanger was.
    Bij de vorige zwangerschappen is het iedere keer tussen de 6e en 8e week misgegaan.
    Toen ik mijn echo kreeg en een kloppend hartje hoorde was dat zo emotioneel dat we allebei huilden van blijdschap.
    Vanaf toen kreeg ik iedere 2 weken een echo omdat ik zo bang was dat het weer misging.
    durfde zelfs niet meer naar de wc bang dat ik bloed verloor alleen maar bij het plassen en afvegen.
    Ieder pijntje dat ik voelde dacht ik weer het zal wel weer mis gaan.
    Op een gegeven moment kon het je ook niks meer interesseren of het nu wel of niet goed ging.
    Het is gelukkig wel goed gegaan en met 6 maanden kon ik eindelijk genieten van mijn zwangerschap.
    28 september 2005 ben ik bevallen van een gezonde zoon Noah genaamd.
    Ben nu zelfs   28 weken zwanger van de 2e (eigenlijk de 7e) .
    En van deze geniet ik al sinds dat ik wist dat ik weer zwanger ben.
    Als ze later oud genoeg zijn om zelf aan kinderen te beginnen vertel ik hun dus dat ik die chromosomen afwijking heb en dat zij dus ook moeten testen of ze dat overgenomen hebben.
    Ik heb het nm van mijn vader en verder terug gaat niet aangezien mijn opa al meer dan 30 jaar dood is.
    dus snap heel goed hoe jij je voelt en ik hoop voor je dat je straks ook een klein wondertje op de wereld mag zeten.
    Zal voor je duimen en hou je me een beetje op de   hoogt?

    Groetjes Tal
    Mama van Noah en bijna mama van ?

    #3226279 Quote

    Hoi Ariane,

    Goed om weer van je te lezen! Ik was een beetje bang dat je me te bemoeizuchtig vond…
    Wat fijn dat je weer een goede echo had! En dat de bruine afscheiding al 2 weken weg is. Goed nieuws!
    Wat ik nog beter van je vindt is dat je het heft weer in eigen handen neemt! Heel knap, na al die tegenslagen.
    Frodo is een heel lieve naam, smelt, smelt… Wij wilden graag kruimeltje, maar uiteindelijk is het Streepje geworden, omdat de teststreep meteen zo duidelijk was, haha! Van onze dochter heette Knikker tijdens de zwangerschap, omdat het voelde alsof er een knikker in de weg zat in mijn buik 😉
    En míjn buik wil je nu ook niet zien. In principe is dit mijn derde zwschap en mijn tweede in zeer korte tijd, dus ik heb 's ochtends al een bolletje, laat staan wat je 's avonds ziet! Ik hoop dat ik het nog 3 weken en 1 dag verborgen kan houden, dan is het namelijk Kerstvakantie en na de vakantie kan ik het vertellen!

    Ik moet trouwens ook de 14e voor een echo (8 wkn 2 dgn), toevallig zeg! Ik snap wel dat je 7 januari dan wel weer heel ver weg vindt. Dat is ook bijna een maand. Gelukkig zitten er wel wat feestdagen tussen met wat afleiding.
    Wat voor werk doe je? Wat leuk een cursus Grieks, maar zo'n houten bankje, oef!

    Ik ben leerkracht en voor mijn gevoel azen al die ouders op een zwschap bij de juf! Vorig jaar zei een leerling: Als je al die chocolaatjes in één keer op eet, dan weet ik het zeker. Dan ben je zwanger! Nou dan weet je wel hoe er thuis gepraat wordt.. (Ik had dit meisje in groep 3 in de klas, toen ik zwanger was van onze dochter. Ik heb nu groep 5/6 en vorig jaar zat ze in 5 en nu in groep 6). Ik let dus echt op mijn kleding, het moet een beetje camoufleren. Gelukkig werk ik maar 3 dagen per week, met een beetje mazzel zijn dat 2 setjes kleding (tenzij ik onwijs loop te knoeien, haha). Dus nog 6 setjes kleding te gaan 😉

    Zet hem op hè? Geef Frodo een knuffeltje van mij.
    Liefs, Kaskes

    Hou me op de hoogte!

    P.s. ben erg beroerd en moe: zwanger dus!

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct