Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Waar zijn de april 2009 moeders?

  • Auteur
    Berichten
  • #1463834

    Hallo,
    Ik moest net even denken aan al die andere meiden die met mij hebben meegeleefd en waar ik ook met mee heb geleefd in het april 2009 forum.
    Er waren daar de laatste tijd veel verdrietige berichten. Sommige namen heb ik al voorbij zien komen bij dit forum of het zwanger worden forum. Ik ben zo benieuwd hoe het nu met jullie is. We hebben toch wel wat met elkaar gemeen denk ik!
    Groetjes en ik hoop snel jullie reacties te lezen!
    Karin

    #3230363 Quote

    Hoi Karin,

    Ik ben hier ook wat aan het lezen en doen. Het gaat matig. Ben nog heel erg moe en slaap zooo slecht. Dat is niet zo'n goede combinatie en zo houdt het een het ander in stand. Op mijn werk verwachten ze me eigenlijk z.s.m. (is de indruk die ik kreeg), maar ik zie het eigenlijk helemaal nog niet zitten.
    Hoe is het nu met jou?
    groetjes!

    #3230370 Quote

    Ook ik lees af en toe nog op het forum. Ik leef eigenlijk nog steeds een beetje in ongeloof, het wilt maar niet doordringen. Ben ook heel erg moe nog, maar weet ondertussen niet meer of dat van het zwangerschaps hormoon is of van de spanningen. Ik slaap gelukkig wel heel goed.

    Ik ben wel gewoon aan het werk, het geeft toch ook weer afleiding. Volgende week staat de curretage gepland en dan gun ik mezelf wel de rest vrij.

    Op mijn werk weten ze er vanaf en ze zijn allemaal heel lief voor me.

    Is het bij jullie al natuurlijk afgebroken of gaan jullie ook voor een curretage? Het liefst zou ik die dag nog een echo willen, ik ben zo bang dat ze het toch mis hadden. Slaat natuurlijk nergens op, want er is in totaal 3 keer naar gekeken.

    #3230380 Quote

    Hoi Rosa,
    Ik heb vorige week vrijdag een curettage gehad. Dat viel an sich wel mee. Wel valt tegen hoe ik me nu voel. Moe, moe, moe (had ik al gezegd dat ik moe ben?) en sinds gistermiddag opeens hevige buikkrampen en veel vloeien. Ben net bij de huisarts geweest en die heeft gebeld met de gynaecoloog. Heb   goede pijnstillers gehad en het vloeien moet binnen 24 uur minder worden, anders moet ik terug voor een echo en wellicht een nieuwe curettage. Wellicht is er namelijk wat blijven zitten. Zucht…..

    En dan zeuren ze op mijn werk wanneer ik er weer ben. nou, nog even niet dus.

    #3230388 Quote

    Hey meiden,
    Jullie gevoelens zijn zooooooooooooo herkenbaar! Ik ben eigenlijk nog steeds aan het wachten op de natuurlijke miskraam, maar ik begin er steeds minder in te geloven dat die snel komt. Morgen hebben wij een afspraak met de gyn, omdat wij nu een chromosoomonderzoek kunnen laten doen. We willen eerst eens weten wat dat allemaal in gaat houden en hoe het allemaal verder zal verlopen. Hij zal vast ook beginnen over een curretage, maar daar moet ik nog ff over denken. De vorige keer heb ik een curretage gehad en dat is mij erg mee gevallen, dus bang ben ik niet. Ik denk alleen dat het voor de verwerking wel goed is als ik het nu op de natuurlijke manier ga doen. Ik weet nog van de vorige keer dat ik achteraf graag een tastbaar bewijs van de miskraam had willen hebben.
    Ik heb ook het gevoel dat ze mij op het werk ook weer terug willen hebben, maar dat is niet wat ze zeggen. Ik krijg de tijd om deze teleurstelling te verwerken en plak er nog maar een weekje bij aan. Ik heb er wel aan gedacht om te gaan werken, al is het maar voor halve dagen, maar ik moet een half uur in de auto, op de snelweg, en ik zie het niet zo zitten of met hevige krampen of een bloeding de weg op te gaan. Knap van je, Rosa, dat je toch naar je werk toe gaat!
    Ik voel me niet veel vermoeider dan eerder, maar dat komt misschien ook omdat ik nu toch al rustig aan doe. Alhoewel, ik slaap wat langer en ik begin 's middags ook wel wat moe te worden, dus misschien toch wat vermoeider?
    Hoe is jullie omgeving, krijg je veel medeleven en worden er ook wel eens dingen gezegd/gedaan die voor jullie kwetsend zijn?
    Liefs,
    Karin

    #3230391 Quote

    ja hier nog een die bij de pechvogels van april hoort
    nu een week na het slechte nieuws pfffffttt wat ben ik daar stuk van geweest
    Ik geloof dat ik lange tijd nooit zon verdriet heb gevoeld als nu
    En dan het rare van alles is ik had alle kwalen, ik ben echt beroerd geweest, voor niks blijkt achteraf
    Bij een volgende zw schap zal ik de eerste weken denk ik super onzeker zijn, maar dat is voorlopig nog niet aan de orde, ik neem ff een pauze van een half jaar

    Gister ben ik bij de gyn geweest, deze heeft me vaginaal een medicijn toegediend cytotec of zoeits en deze heeft de mk op gang geholpen, ik heb gisteravond een mk gehad. Ben daar wel blij om, hoef ik tenminste niet voor curretage. Heb de vrucht in een potje gedaan(vruchtje had al oogjes!) en dit in de tuin begraven. Dit kindje zal altijd mijn tweede blijven

    Op het werk heb ik het idee dat ze me half half snappen. Ze doen vrij luchtig gaan niet diep erop in ofzo. Ze hebben me wel tot het einde van de maand uitgepland maar ik geloof wel dat er van me verwacht word dat ik  eind sept bij een vergadering ben. Nou ik denk niet dat dan ook mijn koppie daarnaar staat.Verder ook geen kaartjes of een bloemetje van die kant, dus dat valt me een beetje tegen. Werk er al 7 jaar met hart en ziel dan mag je toch wel iets verwachten ja toch?

    Lees ook: Zwanger worden na een miskraam
    #3230392 Quote

    Ik kan me voorstellen dat je niet wilt werken, ik had zelf alleen zoiets van, de drempel om te werken wordt anders alleen maar hoger, en ik zie het zeker ook als afleiding. Van thuis zitten ga ik alleen maar malen, op internet lezen, waar ook geen vrolijke verhalen staan etc.

    Nu heb ik gewerkt, en omdat ik het gewoon eerlijk heb verteld, houden ze er ook rekening mee. Volgende week blijf ik waarschijnlijk wel na mijn curretage thuis. Maar eerst maar kijken hoe wij ons voelen.

    Hopelijk niet zo als wensvoordrie. Vervelend dat je waarschijnlijk nogmaals terugmoet. Ik heb het vaker gehoord, maar begrijp niet dat ze het niet in een keer goed kunnen doen. Ik vond dat je jouw verhaal mooi verwoord had in een andere topic.

    Ik heb wel wat kwetsende dingen mee gemaakt, mijn schoonfamilie negeert onze situatie nog al, en gaat gewoon verder met de dag. Een ander familie lid wat zwanger is, wordt in de watten gelegd   met de mededeling, je bent tenslotte zwanger en tegen mij wordt niets gezegd terwijl ik er naast sta….. Dat raakte mij toch behoorlijk.

    Ka rosie, ik begrijp dat je het natuurlijk wilt afwachten, zou ik aan de ene kant ook willen, puur alleen om het bewijs. Maar volgens mij kan je bij een curretage ook vragen of ze het bewaren. Voor mij is dat geen voldoende bewijs dat het echt mis was, daar moet mijn buik gewoon zelf zijn werk voor doen, maar geestelijk staat het me tegen om elke dag zwangerschapsklachten te hebben terwijl men zegt dat het voor niets is!

    Maar ik ben zo bang, dat ik korter zwanger was en dat het kindje gewoon niet zichtbaar was nog, maar mijn verstand weet dat ik niet korter zwanger was dan ik dacht, aangezien de test met 4 weken al zeer positief uitsloeg.

    Bij mijn laatste echo, was het vruchtzakje nog wel gegroeid, maar met vocht zeiden ze en ze zeiden dat het al iets vager was (dat moet ik ook bevestigen) dat was een teken dat het vruchtzakje aan het verdwijnen was. Is jullie dit ook verteld?

    #3230412 Quote

    Hey meiden,
    Wat fijn om jullie verhalen te lezen, zo herkenbaar allemaal, stelt mij helemaal gerust over wat ik mag en kan voelen.
    Vandaag bij de gyn geweest in het kader van de onderzoeken die ze kunnen gaan doen. Blijkt dit pas te kunnen als je minstens 6 weken niet zwanger meer bent. Maar ik heb ook even doorgesproken hoe lang ik nog wil afwachten en hoe lang t nog ongeveer zou kunnen gaan duren.
    Volgens de gyn is de periode dat het vruchtje blijft zitten afhankelijk van de hoeveelheid zwangerschapshormonen die de placenta nog heeft en aanmaakt. Toen ik aangaf dat ik me helemaal niet meer zwanger voelde zei hij dat een mk dan wel snel te verwachten is. Ik heb voor mezelf besloten nog een week te wachten en dan voor een curretage te gaan.
    Mijn manager belde ook nog zojuist. Ze wilde graag weten hoe het is en was heel belangstellend. Ik vertelde dat ik voor de verwerking graag wilde wachten tot het natuurlijk werd uitgedreven en dat het toch allemaal best heftig is. Ze gaf me alle tijd en begreep heel goed dat ik nog veel te verwerken heb. Ik ben maatschappelijk werker, dus ook ik werk met mijn hoofd en moet geestelijk wel weer klaar zijn om aan t werk te kunnen. Ik weet dus heel goed hoe een verwerkingsproces ongeveer hoort te verlopen en kan ook dingen goed rationaliseren. Daar waarschuwde mijn manager me ook voor, dat ik te veel in mijn hoofd ging zitten en mijn eigen gevoel vergeet. Bovendien heb ik dit jaar een aantal heftige dingen meegemaakt, die er destijds maar even tussen werden gepropt. Nu is het eerst tijd om alles te verwerken en weer geestelijk helemaal klaar te zijn. Wel fijn dat ik zoveel begrip en tijd krijg van haar….

    Wat betreft nare reacties en teleurstellingen in je omgeving kan ik zeggen dat het spreekwoord inderdaad klopt; in nood leer je je vrienden kennen. 1 miskraam is voor veel mensen nog wel in te voelen, maar als iemand er 2 of meer heeft gehad wordt het toch allemaal wel erg moeiijk en ik moet zeggen, het gaat ook je voorstellingsvermogen voorbij. Toch ben ik erg teleurgesteld in sommige mensen om me heen….vriendinnen laten het massaal afweten en zelfs familieleden houden het ineens voor gezien. Het allerergste vind ik dat mijn zwager en schoonzus(die een zoontje hebben van 5 weken) nog geen enkele aanstalte maken om even langs te  komen, terwijl ze wel vorige week een hele middag met kind en al op een bruiloft zijn geweest en mijn schoonzus deze week gewoon in het dorp is geweest! Ik kan me niet voorstellen dat je, als je zelf weet hoe het is om een kind te hebben, het zo bij je broer laat afweten. En ik vind het hebben van een kind daarbij een heel slap excuus, dat je niet kunt komen omdat het moet slapen of omdat je moet voeden. Wat een onzin, je kunt toch wel ergens een uurtje vrij maken? Ik ben echt diep teleurgesteld en ik heb me voorgenomen dat ik niet eerder weer bij hun op bezoek kom dan wanneer zij bij ons zijn geweest. En als het me uitkomt gooi ik het ze dan ook nog voor de voeten.  Wat zei ik, teleurgesteld? Zeg maar gerust heel erg pissig!
    Of ben ik nu te hard en verwacht ik te veel?
    Groetjes,
    Karin  

    #3230415 Quote

    Hallo allemaal,
    Ik wens jullie veel sterkte met de miskraam en het verlies van jullie kindje.
    Wilde even zeggen dat ik het leuk vind dat jullie elkaar hier zo gevonden hebben en dat jullie  hier van alles van je afschrijven.
    Het doet me  denken aan mijn miskraam (juni 2008) en de tijd erna waarin wij elkaar als lotgenoten ook hebben gevonden en elkaar konden oppeppen en steunen. Het heeft mij veel goed gedaan.
    We zijn inmiddels begonnen aan het 3e topic (we gaan ervoor) en delen nog dagelijks onze ins & outs! De miskraam is gelukkig wat meer op de achtergrond geraakt. Inmiddels zijn er bij ons al weer diverse dames zwanger. Ik zelf helaas nog niet, maar ga er van uit dat het een kwestie van tijd is!
    Veel sterkte de komende tijd en luister naar je gevoel, dat is het beste wat je kunt doen!
    Groetjes Laura

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct