Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

kindje verloren

  • Auteur
    Berichten
  • #1463896

    Hallo allemaal,
    Wat veel herkenbare verhalen hier op het forum.
    Ik wilde graag mijn verhaal vertellen.
    Half december kwam ik erachter dat ik zwanger was. We waren dolgelukkig, zo blij. Ons eerste kindje was onderweg.
    Na de eerste blijdschap kwam meteen onzekerheid, het zal toch allemaal wel goed gaan met ons kindje. We konden pas half januari terecht voor een termijnecho.
    We hebben daar zo naartoe geleefd, we hadden er zo'n zin in, we zouden ons kindje voor het eerst zien en horen.
    Opgetogen en zenuwachtig gingen wij naar het echocentrum, maar op dit nieuws hadden wij niet gerekend.
    Het kindje was goed te zien, het hartje klonk geweldig, ik was 12,5 week zwanger.
    Tot de echoscopiste zei dat er iets niet goed was. Een enorme vochtblaas op de plek van het buikje van ons kindje. Ik viel met een harde klap van mijn roze wolk af, het kindje leeft toch, hoe kan dit nou.
    We werden doorverwezen naar de gynaecoloog, er werd een naam genoemd voor deze afwijking, ons kindje had een megablaas.
    Er werd ons een vlokkentest aangeraden, hier waren geen bijzonderheden in te vinden. Gelukkig geen chromosoomafwijking.
    De gynaecoloog zegt ons dat er een kans is dat het kindje toch gaat plassen. Over 3 weken weer een echo. Hij kan ons wel al vertellen dat het een jongetje is, een zoon.
    Drie weken van hoop, onzekerheid en verdriet.
    Op de echo van 9 februari zagen wij ons kindje weer, hij bewoog niet meer, ook het hartje was gestopt met kloppen. Wat er dan met je gebeurt is heel moeilijk te beschrijven. De grond zakt onder je voeten weg. Ik moest inmiddels 16 weken zwanger zijn maar het kindje was bij 14 weken gestopt met groeien.
    Ik had mijn kindje 2 weken met me meegedragen zonder te weten dat hij dood was.
    Op 11 februari werd ik opgenomen in het ziekenhuis en werd de bevalling ingeleid.
    's morgens om 9.00 werden de eerste tabletten ingebracht, daarna iedere drie uur. Uiteindelijk na veel zware uren en hevige weeen, is onze zoon om 1.30 op 12 februari geboren.
    Hij was zo mooi, zo compleet, 10 vingertjes, 10 teentjes, en een heel bol buikje.
    Na veel kijken praten en nog eens naar hem kijken hebben wij afscheid moeten nemen van onze kleine André, vernoemd naar zijn vader en opa.
    's ochtends moesten wij met lege handen naar huis, terwijl ik net bevallen was van onze zoon. Ik was en ben zo trots op hem.
    Maandag 16 februari wordt ons kleine, kleine mannetje gecremeerd.
    Het lichamelijke herstel van de bevalling duurt me veel te lang. Het emotionele herstel is zo zwaar, ik weet niet goed wat ik met mezelf aan moet.
    Toch is er ergens al het verlangen om het opnieuw te proberen. Eerst geef ik mijn mooie kleine zoon het mooiste plekje van mijn hart en dan proberen wij verder te gaan. Hoe zwaar dat ook zal zijn.
    We zullen onze kleine man zo missen en nooit vergeten

    Irma

    #3232771 Quote

    He Irma

    Wat een verschrikkelijk nieuws en nog maar zo kort geleden. Je leeft nu nog in een roes en dat zal nog wel even zo blijven. Altands dat was bij mij in ieder geval wel zo. Ik ben zelf ook mijn eerste kindje verloren na 30 weken zwangerschap. Zomaar…… er was geen bewijsbare aanleiding. Gewoon even naar de huisarts op controle, maar dat verliep toch even anders. De volgende dag werd ik ingeleid en op vrijdag 29 juni 2007 werd onze dochter Kyra geboren. En nu ben ik weer zwanger van een 2e. Ik ben nu 23 weken en loop best tegen die 30 weken aan te hikken. Ik zal ook erg blij zijn dat ik dit kindje in mijn armen mag leggen en mee mag nemen naar huis.
    Wij hebben onze dochter ook laten cremeren en staat nu thuis. Daar ben ik wel blij om. Ik hoop dat jullie ook foto's van André hebben gemaakt. Niet dat ik haar op de schoorsteenmantel zet, maar ik kan haar zien wanneer ik wil. Ik hou haar het liefst nog steeds voor mezelf.
    Het enige wat ik kan zeggen is dat ik weet wat je meemaakt. Je zal de komende   maanden nog erg verdrietig zijn en niet snappen waarom het jullie is overkomen. Maar wat ik mezelf heb voorgehouden is dat het misschien maar beter is zo, dan dat ze nog een paar jaar, maanden, weken, dagen, uren, minuten had geleefd en dat ze daarna is overleden. Ik heb er nog niet voor mogen zorgen. Ik neem mezelf in bescherming op deze manier. Maar dat wil niet zeggen dat ik geen verdriet heb gehad, want het heeft best lang geduurd voordat het verdriet ietsje  minder werd!
    Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk, maar nu denk ik alleen vol geluk aan haar. Zij is mijn engeltje en dat zal ze altijd blijven, ook voor mijn 2e kindje!!

    Ik wil je heel veel sterkte de komende tijd toewensen aan jou en je familie!!! Laat het gewoon over  je heen komen, huil als je moet, schreeuw als je moet, gooi met dingen.  Maar blijf niet in je verdriet hangen. Samen komen jullie hier uit. Wat ik soms ook denk is dat ze (wie "ze"ook zijn) ons hebben uitgekozen om dit mee te maken omdat wij dit aankunnen. Wij  hebben een veel sterkere band  gekregen. Maar blijf wel met elkaar praten, ook al weet je niet wat je moet zeggen. Dat komt vanzelf, maar ga elkaars verdriet niet uit de weg!!

    Heel veel sterkte!!!
    Simone

    #3232772 Quote

    Lieve Irma,  

    Ik weet een beetje hoe je je voelt. Heb zelf 2 mk's gehad. Alleen in een vroeger stadium dan jij.
    Wat een ongelooflijk veel verdriet en pijn maken jullie nu mee.
    Ik kan geen woorden vinden om je te troosten enn waarschijnlijk zijn die er ook niet.
    Maar ik hoop dat voor jou en je partner snel de zon weer mag schijnen.
    En andre zal voor altijd bij jullie zijn. Dat weet ik zeker!

    Veel liefs, Yvette

    #3232778 Quote

    hallo irma,

    helaas herken ik je gevoel en je verdriet, bij ons is ons zoontje vorig jaar maart bij 19wk geboren.
    De vliezen braken spontaan.
    Tis nog erg vers bij jullie en echt het verdriet word minder. Dr gaat nog geen dag voorbij zonder dat ik aan Jens* denk en na een maand of 5 zijn wij over een volgende zwangerschap gaan denken. Ik was dr al iets eerder klaar voor, maar mn vriend nog niet.
    Afgelopen kerst kwamen we erachter dat we weer zwanger waren, maar helaas is dit 3wk geleden afgelopen in een miskraam bij 8weken.
    Een zwangerschap zal bij mensen als wij nooit meer onbezonnen zijn, maar toch hopen we dat we snel weer zwanger zijn en hopen we toch nog een gezond kindje te mogen krijgen… net als dat ik dat iedereen gun.

    Heel veel sterkte met alles!

    Groetjes Saskia (mama van Jelte en Jens*)

    #3232787 Quote

    Lieve Irma,

    Ik weet niets anders te zeggen dan veel sterkte en kracht om dit verlies een plekje te kunnen geven. Neem de tijd, maar blijf er, zoals hier ook al meer is geschreven, over praten met je partner. Samen redden jullie het wel!
    Heel veel succes gewenst,
    Liefs, Karin

    #3232798 Quote

    Hoi Irma,

    allereerst heel veel sterkte met het verlies van jullie zoontje. Het is het ergste wat je als moeder mee kunt maken, verlies van je kindje, ook al is het nog zo klein. Mooi dat jullie je mannetje ook hebben gezien en een crematie hebben gegeven. André zal voor altijd bij jullie horen.
    Wij hebben in september  de zwangerschap afgebroken. Bij een (toevallige)  echo met 16 weken kwamen we er achter dat onze dochter de ernstigste vorm van een open ruggetje had. Namelijk een open schedeltje. Dit is helaas niet met het leven verenigbaar.
    Nu zijn we weer volop bezig om voor een volgende zwangerschap te gaan, maar een nieuwe zwangerschap zal nooit meer zo onbezorgt zijn als voorheen.

    Sterkte……

    Lees ook: Zwanger worden na een miskraam
    #3232834 Quote

    Allemaal enorm bedankt voor de lieve reacties.
    Het is fijn om een bericht te lezen van iemand die weet hoe het voelt, al is het enorm spijtig dat zo veel mensen weten hoe het voelt.
    Gisteren is ons kleine mannetje gecremeerd dus dat was even een rotdag.
    Maar er zullen vast nog meer rotdagen volgen.

    #3232852 Quote

    hi irma,
    tja het echte verwerken gaat nu pas beginnen…

    Nonnon, hoe is t met je? Ben je nog ergens actief hier?? Anders zin om samen topic te openen? Evt samen met Irma?

    gr. Saskia.

    #3232858 Quote

    Hallo,

    Helaas weet ik ook wat het is als je, je kind moet afstaan. Ik was precies 5 maanden zwanger toen  onze zoon Reno*  werd geboren. Hij leed aan het lemon-sign syndroom. Dit wilde bij hem zeggen dat hij een openrug had maar dan wel een grote opening, de helft van zijn kleine lichaampje. Hierbij had hij ook nog een waterhoofd. Dit hield in het kort in dat hij een kasplantje zou zijn en niet zou weten dat hij zou leven. Hij zou alleen maar pijn kennen, en alleen maar de ene naar de andere operatie moeten ondergaan. Ik kon het echter niet over mijn hart verkrijgen dat mijn kindje alleen maar pijn zou kennen en dan nog maar hooguit 4 jaar zou worden. Zo hebben wij op medisch advies de zwangerschap afgebroken.

    Wij hebben hem ook laten cremeren en hebben de as uit gestrooid bij een boom die is gesnoeid als een  dolfijn. Zodat we hem toch nog zien "groeien".  

    Maar wat ik jullie eigenlijk wilde zeggen is dat ik nu een gezonde meid heb gekregen en dat je inderdaad geen onbezorgde zwangerschap meer zult hebben maar dat het zeker nog de moeite waard is. Wij hadden er voor gekozen om nergens op te testen alleen dan wat onze zoon Reno* had. Ik denk dat je anders alleen maar gek word gemaakt.

    Ik wil jullie dan ook allemaal heel veel sterkte wensen.

    Liefs Margret

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct