Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

:-)

  • Auteur
    Berichten
  • #1668436

    Eva, Thanx… :-)!!

    Sja, eigenlijk wel een beetje ja, kweenie, ik vind het allemaal zo normaaal wat ik doe voor mijn kinderen? Zou niet anders kunnen?

    Maar, ik vind het inderdaad wel heeeeeeel raar als ik de slaapkamer uitkom na het naar bed bengen, en de babyfoon staat al op volle kracht; ik hoef dat ding niet mee te nemen naar de badkamer als ik ga douchen want er is nóg iemand in huis die ze met alle liefde troost, waarvan ze het nog accepteren ook; ik hoef niet alle gesloopte speeltjes te repareren; ik hoef ze niet in mijn eetje te corrigeren, we zitten wat dat btreft helemaalop 1 lijn; ik hoef niet in mijn eentje uit te leggen waarom ergens gaan eten mét de kids een ellende is; hoef de allergiën, hun twee (dagelijks nog steedse echt nodige) slaapjes etc. niet in mijn uppie te 'verdedigen', er is nóg iemand die dat bijna dagelijks ondervindt? Dat soort dingen…?

    Veel minder vertwijfeling, ik ben níét gek, zie geen spoken, het ís gewoon zo en ik ben niet de enige die het ziet. Wat een verademing.

    Het is ook 'gewoon' het gevoel van wat jij, Angelina, laatst schreef: het wordt weekend, kan ik ze effe delen… Een openbaring. Nooit eerder meegemaakt, ook bepaald níét met hun vader; dat was meer van 'O shit het wordt weer weekend, als het maar niet uit de klauw loopt'…?

    Maar ook; als er weer eens een kilo sukadelappen een avond lang heeft staan sudderen (jaja, saai en burgerlijk is lekker hihi), zit er nóg iemand van te genieten, i.p.v. dat ik voor mezelf maar weer een magnetronhap grijp want waarom zou ik zoveel moeite doen…?

    Is dit normaal? Hihi, jullie kunnen het weten, jullie zijn allemaal getrouwd? Vertel, wat ligt Michael, Jennifer en mij en Marco in het verschiet? :-)))

    Want van de week, na een lang en heftig gesrek waarin er een bak ellende naar boven kwam die ik me zelf amper kon herinneren, zo diep zat dat weggepropt, keek ik 'm aan en vroeg: 'zeg, wil je nou nog stééds met me trouwen???!' waarop het doodgemoedereerde antwoord kwam: 'Yep!' :-))

    Wel is het nog steeds wennen voor ons alle 4. Als ie hier t.z.t. definitief intrekt (duurt niet lang meer geloof ik), om daarna gezamenlijk op zoek te gaan naar een Huis met een Tuintje (…!!), zal het wel rustiger zijn. Kunnen we op zoek naar een gezamenlijk ritme dat voor iedereen werkt.

    Dan hebben we alle 4 niet allen emotioneel maar ook letterlijk echt een Thuis.
    Heerlijk.
    Want hij knapt er van op, ik knap er van op, maar de kínderen!!! Ik ken ze soms niet meer terug… Kunnen veel meer hebben en verwerken (waar ze nog wel ouderwets van moeten bijkomen, niet te vroeg juichen…), voelen zich veilig, krijgen er ook steeds meer vertrouwen in dat ie gewoon weer terugkomt, dat spastische van hij-is-er-nu-dus-voluit-genieten-want-wie-weet-hoe-kort-het-duurt zijn ze kwijt. Het effect is, in 4-voud, hartverwarmend….!

    En, ik heb begrepen dat er een kerstkaart onderweg is van Oma Brouwer… Zal 'r een sturen met mijn intense dank voor het op de wereld zetten van haar geweldige zoon….?

    :-))))

    Toedels, Ellen

    PS: Trudy, niet huilen, gen paniek, ondanks al dit heerlijk genot plak ik M&J nog immer meermaal daags vol toewijding achter het behang :-)) !!!

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct