Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

moeiiiiilijkkk

  • Auteur
    Berichten
  • #1669651

    wat ik las vandaag:

    de traditionele beloning en straf benadering:

    De doelen of resultaten voor degene die de macht ondergaat worden altijd vastgesteld door degene die macht uitoefent. Het is belangrijk in gedachten te houden dat degene die macht uitoefent zeer wel doelen kan kiezen die het kind ten goede komen. Hun intentie kan goed zijn. Hoe vaak heeft u tijdens uw jeugd niet gehoord: "later zul je me dankbaar zijn", of: "ik doe dit alleen maar voor je eigen bestwil"? De meeste mensen die macht gebruiken proberen hun gebruik van macht te rechtvaardigen door deze logica. De meeste mensen die macht uitoefenen hebben het gevoel dat ze weten wat het beste is omdat ze ouder zijn, wijzer, meer ervaren, beter opgeleid of wat dan ook. De mogelijkheid bestaat ook nog dat mensen die macht uitoefenen soms resultaten nastreven die meer in hun eigen belang zijn dan in het belang van degene die de macht ondergaat, zoals wanneer de leerkracht besluit een leerling die haar zeer irriteert de klas uit te sturen, omdat deze haar behoefte les te geven dwarsboomt.
    Een bron van macht is het ter beschikking stellen van beloningen, de middelen om tegemoet te komen aan een of andere behoefte van de ander. Als mijn kleine kind hongerig is, kan ik het feit, dat ik alleen bij het voedsel kan, gebruiken als beloningsmacht om hem de tafel te laten dekken. Ik zeg dan bij voorbeeld: "hansje, als jij nu de tafel voor mij dekt, mag je dadelijk gaan eten." Dat is macht gebruiken door iets te beloven dat tegemoet zal komen aan een bepaalde behoefte van het kind en dat dus "belonend" is. De andere bron van macht is het beschikken over middelen om het kind pijn te doen, ongemak te bezorgen ofwel door hem te onthouden waar hij behoefte aan heeft. Als ik wil dat mijn zoontje zijn groente opeet, kan ik dreigen met: "je blijft aan tafel zitten tot je groente op is, en dus ook geen tv." Dit is macht gebruiken door het kind iets te weigeren dat hij of zij graag wil, een gevolg dat door hem gevoeld zal worden als bestraffend.
    Beloningen en straffen – dit zijn primaire machtsbronnen van hen die macht gebruiken, van hen die willen disciplineren en van dictators. (noujazeg!) Met heel jonge kinderen bezitten volwassenen een heel pakhuis vol dingen die kinderen graag willen en nodig hebben: voedsel, kleren, frisdranken, speelgoed, kleurboeken, platen, geld, snoep, kauwgom, plus allerlei leuke dingen zoals voorlezen of samen met hen liedjes zingen, met hen spelen, hen in de kinderwagen meenemen, op de rug laten rijden, knuffelen en kusjes geven. Op dezelfde manier bezitten volwassenen ook een geweldig arsenaal aan straffen voor jonge kinderen. Behalve dat ze kunnen straffen door hun bovengenoemde handelingen te onthouden, kunnen volwassenen fysieke pijn toedienen, hen beperken, opsluiten in hun kamer, schreeuwen en uitschelden, hen wegduwen, slaan, dwingen iets te eten wat ze niet lusten, hen angst aanjagen (er zal nooit iets van jou terechtkomen), hun gemene blikken toewerpen, hen doodzwijgen en nog tientallen andere dingen die de meeste lezers zich waarschijnlijk nog wel uit hun kinderjaren kunnen herinnneren (zeker weten!)
    Het is duidelijk dat ouders en leerkrachten over enorm veel beloningen en straffen beschikken. Hoe gebruiken ze die?

    Hoe beloningen verondersteld worden te werken:

    Er moet altijd aan drie voorwaarden voldaan zijn, willen beloningen effectief werken of willen ze uberhaupt werken.

    1. het kind moet iets graag willen of nodig hebben om zich te onderwerpen aan de macht van de volwassene (om datgene te doen wat de volwassene graag wil)

    2. de beloning die de volwassene aanbiedt moet door het kind gezien worden als de mogelijke vervulling van een of andere behoefte die het heeft.

    3. Het kind moet voor de beloning afhankelijk zijn van de volwassene (dat wil zeggen dat hij of zij niet in staat is zelf aan deze behoefte te voldoen.

    Volwassenen hebben de keus uit twee manieren om beloningen te gebruiken:

    1. ze kunnen de beloning beloven op voorwaarde dat het kind eerst doet wat de volwassene wil (zich onderwerpend aan de macht).

    2. ze kunnen wachten tot ze zien dat het king het gewenste gedrag vertoont, waarop ze dan de beloning toedienen als een onverwacht gunstig gevolg.

    Een voorbeeld van macht uitoefenen door een beloning in het vooruitzicht te stellen: je wilt dat je kind naar bed gaat, dus zeg je: "als je nu naar bed gaat zonder te zeuren, zal ik je een verhalltje voorlezen" Een voorbeeld van macht gebruiken door te belonen nadat gewenst gedrag heeft plaatsgevonden: een leerkracht wil dat een kind stopt met steeds van zijn plaats te lopen, dus als hij ziet dat het kind op zijn plaats zit, glimlacht hij en zegt:"je bent een keurige jongen, dat je zo netjes blijft zitten."

    Controle uitoefenen over kinderen door middel van beloningen gebeurt onder een heel scala van namen, waaronder gedragsmodificatie, gedragsvorming, operante conditionering, positieve versterking, gedragsbesturing, gedragsbeheersing (sommige termen zoals gedragsmodificatie of gedragsbeheersing kunnen ook slaan op machtsuitoefening door straf). Welke naam ook gebruikt wordt, de basismethode van onder controle houden door belonen, is het trachten te verkrijgen van bepaald gedrag door het zo te regelen dat de gevolgen van het gedrag door het kind als positief of belonend worden gezien. Het principe is overtuigend en zeer goed onderbouwd: gedrag dat beloond wordt neigt ertoe zich te herhalen.

    Belonen klinkt welwillend genoeg – is het tenslotte niet zo dat de gevolgenn (of technisch gesproken, de voorwaarden) door het kind worden gevoeld als wenselijk, plezierig of bevredigend? En laten we wel wezen, de methode kan succes hebben, zoals bewezen is door talloze experimenten met kinderen in een breed scala van gedragsmatige situaties. Ze heeft met succes bepaalde ongewenste gedragingen veranderd van autistische kinderen, van schizofrende kinderen, van lichamelijk en geestelijk gehandicapte kinderen en van andere kinderen die in instituten verblijven. Deze methode van gedragsverandering heeft echter ook ernstige beperkingen en faalt vaak. Het veranderen en vormen van gedrag van kinderen, door de gevolgen positief en belonend te laten zijn, is in principe goed, maar is lang niet zo gemakkelijk in de praktijk te brengen als het lijkt. In feite is gewoonlijk een zeer complexe en tijdrovende serie stappen vereist om slechts 1 afzonderlijk gedrag te veranderen, zoals bedplassen of slaan. Bovendien vereist het van degene die de methode toepast een hoog nievo van technische kennis van de beloningsmethode en hoe die consequent en correct moet worden toegepast. Ten slotte worden door gedragscontrole door middel van beloning enkele ongunstige neveneffecten opgeroepen bij kinderen, die de meeste ouders en leerkrachten zeer ongewenst vinden

    Hoe straf verondersteld wordt te werken:

    Net als bij beloningen zijn ook bij straffen bepaalde basisvoorwaarden vereist om het gedrag van kinderen onder controle te houden:

    1. de straf moet door het kind gevoeld worden als schadelijk, kwetsend, ongewenst, dwz deze moet negatief zijn voor het kind (niet stroken met zijn of haar behoeften)

    2. de straf moet zo nadelig zijn voor het kind dat het het ongewenste gedrag hiervoor opgeeft

    3. het kind moet niet kunnen ontsnappen aan de situatie waarin gestraf wordt of het moet afhankelijk zijn van de volwassene voor zijn behoeften en daardoor gevangen zitten in de relatie.

    Het basisprincipe waarop gedragsregulering door middel van straf is gegrond, is het volgende: gedrag dat wordt gevolgd door straf, heeft de neiging uit te doven.

    Nou, zo gaat het nog even verder, heb ook nog een interessant stukje over beloningen, maar ik heb nu even geen zin meer. Vind het wel genoeg zo.
    Ik moet zeggen dat ik niet alles onderschrijf wat hierboven staat maar ik vond het wel interessant genoeg om even door te geven, uiteraard staat er nog veel meer in, dus waar het op neerkomt is dat het gewoon retemoeilijk is allemaal……

    En hoe ik ze op de bank hou, zal ik even verklaren: superglue, nee grapje natuurlijk!

    Als ze het helemaal gehad hebben ben ik gewoon te laat, dus.
    Het enige dat dan nog kan is ze op mijn manier rustig proberen te krijgen, en dat kan op vele manieren, die voor mij goed werken en bij jou, Ellen, absoluut niets zullen doen. Laten we wel wezen, jouw kinderen zijn toch chronisch ziek en zijn daardoor niet met de mijnen te vergelijken. Dus jou methode met de puzzels zal het absoluut goed doen, het werkt dus is het goed. Bij mij zou het niets uitmaken.
    Als ze er doorheen zitten heb ik eerder de fout gemaakt ze te druk te laten worden (Ik, niet jij)of heb ik te laat ingegrepen, dan helpt niets meer, ik probeer dan de tv, K3, of voorlezen of gewoon onder de douche en naar bed. En verder hoor ik van zovele ouders dat ze op het moment superirritant zijn dus negeren kan erg goed werken, dat is nog meestal het sterkste middel, bij gezonde kinderen dan. Bij die van jou Ellen, kan ik geen voorstelling van maken hoe daar mee om te gaan. Dus helaas, daar heb je niets aan mij.

    Ik heb nog een hoofdstuk over: waarom we er niet op kunnen rekenen dat beloningen werken.
    Dat is ook wel geinig, bij interesse typ ik het anders niet.

    Let wel: het is niet mijn bijbel het is gewoon ter discussie en misschien heeft iemand er iets aan, ik moet er ook nog aan werken, weest niet bevreesd, ik ben zo feilbaar als de pieten.

    gegroet, er staat hier iets aan te branden (vind je het gek???!!!)

    doei

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct