Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Kansel ;-)

  • Auteur
    Berichten
  • #1669654

    Heee Sjak,

    Daar gaat mijn privilege, ík ben de domineesdochter ;-)))) Ik ben toch erfelijk belast wat preken betreft haha 😉

    Yep, ben het er helemaal mee eens dat je gevoel volgen het allerbeste is. Maar soms is mijn gevoel wat overbelast en werkt die brul inderdaad ook niet.

    Dat het zover komt is bij mij reden voor alarmbellen want mijn kiddies schakelen meteen in standje zoeken-naar-de-bevestiging en dan het liefst de meest extreme. Daar doen ze álles voor. Ook als die pay-off alles behalve plezierig is. Een enorme behoefte aan bevestiging? Dus ben ik degene die een tandje terug moet schakelen…
    Het spartaanse huilen: exact wat het huilbaby project destijds ook deed, en ik hanteer die principes nog steeds, aangepast aan de fase van het moment, en nu dus met text en uiteg waar'om ik niet bij ieder piepje naast hun bedden sta. Voor mijn kinderen werkt het (ook).

    Trudy, meid, dat was vast niet aangebrand maar volledig vérbrand??? Jeeemig wat een end..
    Een link of urlletje mag ook… 🙂
    Wel interessant om te lezen, maar het is (ook?) mij iets te rigide.

    Maar, ook ik ben voor het constant op de loer liggen wat betreft positief gedrag. Beloning systeem II zeg maar. De puzzelstukjes krijgen ze meestal ook onverwacht:

    Vanmiddag zaten ze en kwartiertje intens met elkaar te spelen, en ben ik er zachtjes naast gaan zitten met de blokjes, wachtend tot ze het opmerkten. Vlogen ze allebei spontaan om mijn nek… Wat ze de rest van de dag bleven doen, geheel en al zonder aanleiding!! Ik chanteer ze bijna nooit, vind ik geen voorbeeld om te geven. Wat gij niet wilt dat u geschied…? (aaargh de domineesdochte haha!).
    Ze trekken de conclusies zelf; goed meewerken met hun bad of douche leverde 1 x spontaan een blokje op, sindsdien geen centje pijn en hebben ze 'm elke keer geheel op eigen initiatief verdiend. En elke keer zijn ze er weer blij mee. Puzzelstukje gaan natuurlijk gepaard met ze de hemel in prijzen, incl. het waarom.

    Het lukt te belonen zonder dat de hele dag draait om 'waardering verdienen' en daar ben ik ontzettend blij om.

    Straf is hier dan ook meestal een waarschuwing voorafgegaan door uitleg van de regel én begrip voor hun wensen, met bij de straf ngmaals uitleg van de reden voor de regel: '
    Ai, je weet dat de boodschappen de koelkast in moeten. Als ik je nu in de voortuin laat spelen kunnen er ongelukken gebeuren, dat willen we niet, dus ik wil graag dat je binnenkomt.'
    Komen ze niet, dan volgt de waarschuwing:
    'Je kunt nú binnenkomen anders kost het je een blokje.'
    Nog immer zonder stemverheffing (woeaaah hoe doe ik het???). Komen ze dan nog steeds niet, dan pak ik de blokjesverzameling erbij, haal er een blokje per opstandig kind uit, en pak het kind gedecideerd op, parkeer het in de gang:
    'Ik vind het jammer dat je niet hebt geluisterd, nu ben je een blokje kwijt. Dat had niet gehoeven, joh. Maar alleen spelen in de voortuin is echt niet veilig en ik kan nu even niet op je passen, dus moet het maar zo. Volgende keer beter?'

    Waarna ze 9 van de 10 x probleemloos een ander spel zoeken en het gegeven accepteren, wat blijkt uit de volgende keer na een eerste verzoek gwoon binnenkomen. Wat overigens in die situatie géén blokje oplevert want ik heb het nog steeds moeten vragen…

    In het kader van de discussie:
    Het idee van als-je-de-tafel-niet-dekt-krijg-je-geen-eten vond ik wat grof… Het idee dat je je kind als straf de primaire behoeften als eten, drinken, slaap en liefde onthoudt of het zelfs fysiek onveilig maakt (bewut slaan, pijn doen etc.) wil er bij mij niet in? Spontaan meehelpen beloon ik met Konijn en Muis die naast hun bord mogen; het mes snijdt aan twee kanten. Als ze Konijn en Muis mogen voordoen hoe het moet, dus voeren en zo, eten ze zelf twee keer zoveel hihi 😉 Opruimen idem dito. Helpen ze op verzoek, prachtig, dan is het een extra knuffel en bedank ik ze ook en ik vertel waarom ik er zo blij mee ben, en kijk nu hebben we ook meer tijd voor een extra knuffeltje (hun eigen belang laten zien), doen ze het uit zichzelf omdat ze de routine van de dag kennen, dan beloon ik ze. Door een groot applaus-voor-jezelf!!! wat ze vol overgave doen (geweldig gezicht haha!), een extra BdBfilmpje, extra lang in bad met álle eendjes (10 stuks…) of extra schuim oid. Erg practisch blijkt het om te belonen in de volgende activiteit van het dagprogramma; loopt dat ook weer soepel en dan valt daar óók weer extra lol aan te beleven voor alle partijen nietwaar?

    Inderdaad, ieder kind is anders, en elke ouder ook, en ouders en kinderen hebben elk hun eigen gebruiksaanwijzingen… Ik herinner me een uitspraak van een psycholoog, ergens in een film:

    'Parenting is one's only chance to play God, no qualifications required'.

    En zo is het… Maar we doen allemaal naar eer en geweten ons best?
    En wat chronisch ziek betreft: voor mij is dat inmiddels zo gewoon; ik bewaak misschien hun grenzen wat meer om overprikkeld raken te voorkomen. Want als ik het bij hen zo ver laat komen, gebeurt het bij mij ook 😉

    Is er iemand bekend met het verschijnsel HSK? Zie http://www.hsperson.com/pages/child.htm en vooral ook (score 21)http://www.hsperson.com/pages/test_child.htm, als je dat leest weet je meteen hoe de mijne in elkaar zitten. En waarom ik handel zoals ik handel.

    Heb wat dat, en het belonen/straffen gebeuren betreft, van de week nog een vriendin de deur uit gewerkt; die kwam onverwachts aan toen de kids net wakker waren.
    Ik moest gelijk denken aan de opmerking van een oude kennis van me, moeder van een tweeling van inmiddels 36 (dat worden ze echt schijnt het, hihi); die vertelde me twee jaar geleden dat ze altijd van iedereen te horen kreeg:

    'Goh, Pam, bij jou kan nooit wat!' Haar reacte was dan:
    'Jawel hoor, tussen 9.30 en 11.30 en tussen 15.00 en 17.30 kan alles' 🙂

    Zo is het hier ook, en Vriendin was een half uurtje te vroeg. En op de verkeerde dag. Had ze maar effe moeten bellen.. En dat weet ze ook wel.
    Daarnaast had ik net die middag een speelafspraak met de kiddies; een uur later zou het mannetje van een medepufclub-vriedin, en collega van Marco, dat een week ouder is dan Michael en Jennifer, komen spelen, met zijn babyzusje.
    En Michael en Jennifer wisten dat.
    Terwijl ze nog moesten eten (warme hap na de middagslaap, heb de reactie liever overdag dan als ze moeten slapen). Dus raakten ze dierct overprikkeld; (ook voor hen onverwacht) bezoek terwijl ik stond te koken, in de wetenschap dat Roy en BeeebieLisa zouden komen. Dus Jennifer stond eerst tegen de keuken te schoppen en daarna haar broertje. Doelbewust zoekend naar een reactie. NIET de gewenste, ik ben niet kwaad geworden, maar ze ging wel naar de gang, met de rustige uitleg dat de keuken niet kapot hoeft en er nu eenmaal eten gemaakt moest worden, en dat ze maar even moest bedenken wat ze dan zou gaan doen terwijl ik even eten maakte.
    Over haar toeren bleef ze nog even doorhuilen op de gang, waarop vriendin (net een jaar bezig met helphelphelp een pedagogische opleiding vol theorie maar nog zonder enige praktijkervaring, en kinderloos) vol medeleven treurig bleef kijken. Dus ik vroeg: wat is er? Waarop het antwoord was, met Michael binnen gehoorafstand, dat ze het maar zielig vond voor Jennifer… Waarop ik Michael verschrikt zie kijken… En ik dus als antwoord geef dat ik het ook zielig vindt als ze zichzelf bezeert of geen eten kan krijgen omdat ik de kans niet krijg het te maken, of dat ze zich brandt aan een pan in haar onstuimigheid, en ik het net zo zielig vondt haar te laten doortetteren waardoor ze ws. nog voordat het speelvriendje arriveert er al volledig doorheen zit…?
    Waar ik echt pissig om werd was de boodschap naar Michael: het is zielig voor Jennifer, m.a.w. je hebt een nare moeder die gemene dingen doet??!???!??
    Ze begon een hele discussie, waarop ik me omdraaide en naar Jen ben gegaan – het was tijd haar van de gang te halen en mijn kids gaan in zo'n geval voor. Waarna vriendin nog niet bewogen bleek te hebben en met een zeer veroordelende blik het geheel bekeek. En de discussie aan wilde gaan. Over de hoofden van M&J heen.
    Waarop ik heb gezegd: joh, ik zit met twee kinderen die moeten eten en straks een spannende speeldate hebben, twee hete pannen op het vuur, kortom, een ander moment is beter?
    'Ja maar, ik mag toch wel zeggen dat k het zielig vindt?'
    'Dat is een gesprek dat ik met alle toewijding en liefde elke avond wil voeren, maar pertinent niet in hun bijzijn, en al helemaal niet met eten op het vuur, dus als je het niet erg vindt…?'
    Deur open en huppekee daar ging ze…

    Niks meer van gehoord… Wat moet ik daar nou mee? Mijn kids zijn op zo'n moment doorslaggevend… Ben bang dat mijn vriendenkring zichzlef weer op natuurlijke wijze selecteerd??? Wat moet ik daar nou mee? Nog niks van gehoord, en sta zelf ook in dubio, heb geen zin in het stof te bijten als dat niet terecht voelt? Want dan gebeurt het vlgende keer weer?

    Mike en Jen heb ik, op hun vraag waarom Vriendin ineens wegging, uitgelegd dat we even geen tijd hebben en dat het een andere keer beter uitkomt want dan hebben we tenminste tijd om leuk te spelen, en dat vonden ze geukkig wel OK…

    Afijn, dat alles even ter illustratie van de verschillende opvattingen van gogen en logen, al of niet in spe… Zucht 😉

    Heee Trudy, ook ik ontdek nog steeds nieuwe dingen aan mijn kiddies, ik ben toch retebenieuwd naar de 'Super Glue' 🙂 ? Want al ga ik zoals in bovengenoemde situatie best ver om overprikkeldheid te voorkomen, soms kan het domweg niet anders of zie ook ik het gewoon niet aankomen.
    Alle ervaringen zijn welkom, ik jat gewoon dat wat hier werkt? Ook mijn crea brein is niet alwetend, verre van?

    Pfieuw, en dat was het weer. Blij dat ik al gegeten heb hihi 😉

    Diane, yep, heb al een lange mail gestuurd, maar dat cc's tellen is het laaaaatste wat helpt 😉 Wat goed dat de bloedarmoede op geheel natuurlijke wijze door henzelf wordt opgelost! Meid, je hebt een superstel gebaard! En wat een gewichten, haha, je produceert slagroom 😉 Heb regelmatig vernomen dat de bv van een prematuren-moeder anders is van samenstelling; die van mij gingen ook als kool, ik geloof het meteen, haha! Al boven de 2000gr (feeeeeeeeeeeest!!), goed joh! Hoera, de kadootjes kunnen de kast of bewaardoos weer in (bij mij in het ziekenhuis was destijds een levendige ruilhandel gaande wegens kolvende mama's met chronisch tijdgebrek om te sjoppen…?!) , ben er maar wat blij om 🙂 Het eind is in zicht, zodra het kan lekker naar huis met die mannen 🙂

    Angelina, bedoel je nu dat het CB die ogentest doet met de een waar de ander bij is, of direct na elkaar??? Meen je dat nou? Nee toch? Dat werkt toch bij geen enkele meerling?
    Wel goed dat je het opmerkt, ik ben een jaar geleden opgehouden met het CB wegens teveel artsen met teveel tegenstrijdige adviezen en de CB arts bleek de meest onzinnige 🙂 Maar zo'n test kan wellicht geen kwaad, hoewel ik er redelijk van overtuigd ben dat het wel snor zit, zij zien – ook op onbekend terrein – de flitskasten (kaik mama, politiecamera!! dat is 'm!) (wat zegt dat over mij??? hihi) eerder dan ik en herkennen in het bos al op een paar meter afstand een paddestoeltje van 3 cm groot…? Nou ja, ik kan ze altijd een meenemen naar een opticien, lijkt me een leuk klusje voor zoiemand haha!

    Verder een vreedzame middag gehad, waarin ze – ik zat er al een paar dagen op te wachten – eindelijk over Costa begonnen. Ze waren opgelucht dat het best ontspannen was geweest, maar kwamen, onafhankelijk van elkaar, elk tot de conclusie dat ze liever hebben dat ie niet meer komt… Vreten voor KA, KPsych en Pedagoog die wellicht binnenkort aan huis komt..? Alweer: zucht…

    Pfieuw, ik ben uitgeleuterd. 😉

    Toedels, Ellen

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct