Meepraten op het forum? aan bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct .

Ook hier een wanhopige moeder……….

  • Auteur
    Berichten
  • #1690841

    Wij hebben een zoontje van bijna 5 en een dochtertje van bijna 1 jaar.
    We hebben heel veel moeilijkheden met ons zoontje…….
    Het afgelopen jaar zijn er voor hem best wel wat ingrijpende gebeurtenissen geweest als we er in zijn ogen eens op terug kijken:
    – eerst een relatiedip tussen mijn man en mij
    – verhuizing
    – ik werd zwanger, want onze relatiedip was voorbij en we waren enorm verliefd weer en we gingen voor een tweede waarbij het in één keer raak was
    – mijn man en ik gingen saampjes een weekje op vakantie
    – ik kreeg bekkeninstabiliteit waardoor ik bijna niks meer kon en in een rolstoel moest
    – mijn man bleef thuis om te helpen, dus papa en mama waren allebei opeens hele dagen thuis
    – hij ging in januari 2008 voor het eerst naar school
    – in februari 2008 werd zijn zusje geboren.

    Nou een hele lijst dus. Pas nu we het zo bekijken beseffen we pas dat dit voor hem ingrijpende dingen zijn geweest en dat we wellicht opnieuw een evenwicht en ritme moeten vinden.
    Maar het is echt zwaar geweest en nog steeds zwaar met hem. Gewoon niet luisteren, altijd het krijgen van aandacht willen forceren. Op een negatieve manier heel veel aandacht vragen, zich niet aan afspraken houden e.d.

    Ook op school kreeg hij problemen en uiteindelijk heeft school gezegd dat ze mijn zoontje geen plek meer wilden geven op school. Zij wilden namelijk niet geloven dat hun "strafmethode" niet werkte. Als bijvoorbeeld heel de klas ging gymen en mijn zoontje werd moeilijk omdat hij niet wilde, dan mocht hij met autootjes spelen in de gymzaal. Als iedereen in de kring ging en mijn zoontje wilde niet, dan mocht hij een werkje maken e.d. Wij hebben geprobeerd uit te leggen dat dit hetzelfde zou zijn als dat wij thuis zouden zeggen; óf je eet je bord leeg óf je gaat maar een kleurplaat maken. Ja, rara wat zou ie dan kiezen he?
    Wij hebben ook hulp gezocht en krijgen gezinsbegeleiding. Onze begeleidster was mee naar dit gesprek en zij was verschrikkelijk verbaasd over hoe de houding van de school was. Ze had dit neit verwacht, nee wij ook niet!

    Toen zaten we met de handen in het haar, wat nu?!
    Uiteindelijk hebben we toen met pijn in ons hart besloten hem voor 6 weken naar een pleeggezin te laten gaan, waar hij ook naar school kon.
    Hoe moeilijk dit ook was, het heeft ons wel geholpen. Want na twee weken ging het daar namelijk ontzettend goed, zowel op school als in het gezin.
    Na 5 weken is ons zoontje naar huis gekomen. Wij moesten ons wel beseffen dat onze situatie erg anders is dan de situatie van en in het pleeggezin. Die mensen beginnen met een verse start, wij moeten verder op een patroon wat er al bijna 5 jaar in zit. En das moeilijk. Bovendien heeft hij hier nog een babyzusje die ook aandacht vraagt en waar hij regelmatig zachtjes voor moet doen.

    We proberen er met afstand naar te kijken, maar ook wij hebben soms het idee dat hij zijn straf niet erg vind. We hebben een beloningssysteem met stickers. Als hij op een dag maar 1 keer op de trap heeft gemoeten, dan krijgt hij een sticker. Als dit twee keer is geweest, dan heeft hij twee kruizen en dus geen sticker. Als hij dan 5 stickers heeft gehaald krijgt hij een beloning, bijvoorbeeld een spelletje op de computer. Nou wij hebben echt het idee dat hij dit de eerste week leuk vind, maar de tweede week voelt hij de beloning erachter al niet echt meer…………HIj had niet genoeg stickers gehaald, hij had er vier. Hij was daar wel beteuterd door, maar om nou te zeggen, hij houdt daar rekening mee voor deze week: helemaal niet. En dat snappen we niet. Soms lijkt het echt alsof hij negatieve aandacht verkiest boven positieve.

    Het kan een hele ochtend goed gaan, dan zeg je dat het heel goed gaat en dat je zo trots op hem bent en prompt doet hij iets heel vervelends.

    Hij is ook al eens ver weg gelopen met het buiten spelen, dat iemand hem naar binnen gehaald heeft en de poltie gebeld heeft, die heeft hem terug gebracht. En nu hebben we de afspraak dat hij telkens moet komen zeggen/vragen waar hij naartoe wil. Dat werkt een aantal dagen en dan is het alweer over. En als ik hem dan ergens vandaan moet halen, zegt ie gelijk: hoi mama, hallo mama, hey mama enz. Dan weet ik dus al dat hij in de gaten heeft dat hij stout is door zomaar ergens naar toe te gaan zonder te vragen. En dan zegt hij doodleuk als we naar buiten lopen, ja sórry hoor mama dat ik niet gezegd heb waar ik naartoe ging, "zo even mijn fietsje pakken"….. Heel nonchalant, alsof hij echt zoiets heeft van: mens maak je niet druk, ik maak zelf wel uit wat ik ga doen.
    Echt alsof het hem allemaal niks kan schelen.

    En daar word ik heel wanhopig van……….Soms denk ik niet dat het nog beter zal gaan……….

    Nou het is een langer verhaal geworden dan de bedoeling was…..
    Liefs Gerrie.

    #3441098 Quote

    Lieve gerrie wat moeten jullie door een hel gegaan zijn.
    Eerst een dikke knuffel van mij voor jullie geduld naar hem toe,
    Wat een hard gelach zal dat geweest zijn dat je je eigen kind niet aan kan en weg moet brengen een gevoel van onmacht lijkt mij
    Wel fijn dat hij er van op geknapt is en nu hoop ik dat je begeleiding blijft
    krijgen om m op het rechte pad te houden en voor jullie uiteraard als gezin op de rail te blijven
    barre moeilijke situatie waar ik stil van word heel fijn dat jullie samen uit de relatie dip zijn gekomen ik wens jullie heel veel sterkte en wijsheid er zullen nog moeilijke
    keuses gemaakt moeten worden misschien dus kop op je bent een super moeder

    #3441101 Quote

    Jeetje, wat verschrikkelijk lief om te zeggen terwijl je me eigenlijk niet eens kent……….
    Ik vind het erg lief, dank je wel.
    Nu ik het zo terug lees (en dat duurt ff, want het is een heel verhaal….) staat het er ook wel heel zwaar hoor.
    Maar goed, als je kijkt naar de gebeurtenissen is er voor hem natuurlijk wel wat gebeurd.

    We proberen de positieve kanten ervan maar te bekijken. Vandaag was een erg goede dag. En als je het zo bekijkt gaat het nog helemaal zo slecht niet.

    Hoeveel kindjes heb jij en van welke leeftijd?

    Gek genoeg, ook al gaat het soms zo stug, blijft het wel een beetje kriebelen voor een derde kindje…….
    Vreemd he?

    Liefs Gerrie.

    #3441102 Quote

    ik of eigenlijk wij hebben 1 kindje een dochter 2 weken geleden 4 geworden.
    ik heb zelf eigenlijk nog steeds ja hoe moet ik het noemen vanaf haar geboorte
    postnatale depressie "gehad" de zwangerschap was tot 7 mnd super niks geen
    kwaaltjes ellende of iets dergelijks en met 33 wkn werd ik met spoed opgenomen uit het niets met een zw.sch.vergiftiging en het hellpp syndroom met 35.3 weken is ze met spoed gehaald klein licht maar wat een vechtertje en dat heb ik op de een of andere manier nog steeds geen plekje kunnen geven ze claimt erg volgens mij niet bewust maar ik werd er gek van zo erg dat ik dreigde weg te gaan ik heb toen hulp gezocht en kreeg het advies(nooit gedacht dat zo iets ook voor niet werkende ouders was)om de dochter naar het kdv(kinderdagverblijf)te doen voor sociale contacten mijn vriend en ik werken nl bewust ommeste beurt maar we hebben haar 2 ochtenden opgegeven en ooooo wat is zij en ik natuurlijk daar van op geknapt ze verveelde zich thuis had stimulans en andere ruimte nodig om haar wereldje te vergroten helaas de rest van de dagen bleef vermoeiend zelfs naar de wc gaan gaat ze mee poe vermoeiend ik heb ontzettend veel moeite met het moeder zijn begrijp me niet verkeerd ik ben mega dol op haar en heb alles in de wereld voor haar over maar als ik mijn leven over mocht doen deed ik het heeeeeel anders ik ben het soms zo zat en dan heb ik ook geen begrip van mn vriend die snapt er allemaal niks van ja wie wou er zo nodig een kind ik had je wel kunnen vertellen dat het geen kattepis is zegt ie dan ja hallo ik heb vanaf mijn 11de al een kinderwens maar als je moeder wordt krijg je er geen gebruiks aanwijzing bij en ik durf eerlijk te zeggen dat het moederschap me soms zwaar valt en nee dat weet je niet van te voren als je nog nooit moeder bent geweest ik heb soms het idee dat ik nog steeds een postnatale depri heb maar ja waar vraagt een kind over het algemeen naar als ie ziek/verdrietig/bang is mamma wie roepen ze midden in de nacht als ze ziek/verdrietig/bang zijn? mamma dus kerels die de vrouw niet snappen mond dicht ga zelf maar eens 3 dagen op een onbewoond eiland zitten met je kind en red je maar haha zullen ze zweten want ik zorg dan ook dat er geen mobieltje mee gaat

    #3441107 Quote

    beste gerrie, er zijn 2 dingen die ik niet helemaal begrijp in je verhaal:
    Ten eerste, waarom laat je je zoon alleen naar buiten? die van mijn is 4,5 jaar maar óf ik ga met hem mee naar buiten of mijn partner. ik vertrouw mijn zoon nog niet en hij is nogal ondernemend.
    Ten tweede, ik begrijp niet waarom je na zoveel problemen nog een derde kind zou willen? zeker niet als je al bekkeninstabiliteit hebt gehad!

    #3441111 Quote

    Pi,

    Ik lees uit jouw reactie een soort van frustratie. Die kan ik niet zo goed plaatsen. Dat vind ik jammer.
    Dat het slecht gaat met één van je kinderen, wil niet zeggen dat je ondertussen geen kriebels kunt hebben voor een ander kindje. Als ik niet toegegeven had aan die eerdere kriebels had ik nu mijn mooie makkelijke dochtertje niet gehad.
    Ik denk niet dat het de bedoeling is dat ons zoontje ons hele leven en keuzes bepaald. Wij hebben ook nog onze eigen gevoelens.
    Ik zeg ook niet dát we een derde nemen, dat doen we namelijk niet. Ik vraag me gewoon af of er meer mensen zijn die die kriebels hebben. Dit forum is toch om het erover te hebben? En niet om elkaar te veroordelen dacht ik.

    2004, ik snap je verhaal helemaal. Ook al vind ik het aan de ene kant ontzettend leuk om moeder te zijn, ik vind het ook ontzettend zwaar. En soms denk ik ook wel eens; als ik de keuze opnieuw had, was ik dan ook moeder geworden?
    Mensen die die gevoelens niet kennen, snappen dat vaak niet. En als je denkt dat het bij jou thuis allemaal prima verloopt, dan is het makkelijk te oordelen over een ander.

    Mijn man heeft er ook geen last van. Hij heeft wel heel veel begrip voor mijn gevoelens en probeert me veel te helpen.
    Heb je één kindje of nog meer kindjes?

    Groetjes Gerrie.

    Lees ook: Spraakontwikkeling bij peuters en kleuters
    #3441112 Quote

    Oh ja en wij wonen aan de rand van een dorp waar het heel normaal is dat kinderen van deze leeftijd al buiten spelen hoor.
    Kindjes van nog geen twee spelen hier op het gemakje buiten. Geen enkel ander kind is hier al zo ver weg gelopen.
    Niemand van de moeders of vaders loopt hier heel de dag achter zijn of haar kind aan. Dat is bij ons juist raar.
    Ik moet er zelf ook niet aan denken. Mijn kind moet buiten ook zijn ei kwijt kunnen.

    #3441113 Quote

    hoi gkj ik of wij is het hebben 1 dochter en hebben onze hand daar vol aan datv bedoel ik niet lelijk of zo t is echt ons goudmijntje maar ik zou geen tweede aan kunnen mede door mn verleden wat ik al schreef en ook omdat ze vanaf baby en nu nog heel erg aan mij hangt niemand ziet en begrijpt mijn dagelijks terugkomende frustratie van vermoeidheid ik wil niet zielig doen maar als ik nog geen 5 min voor me zelf heb ben ik blij dat het 19.30 is en rust aan mn hooft heb(vaak ben ik dan zo moe en prikkelbaar dat ik ook in bed kruip ik slaap dan ook gerust klokje rond) tenminste zo voelt dat dat ik geen begrip krijg niet van mijn vriend en niet van fam die krijgen het nl niet mee die gaan lekker op tijd naar hun werk komen s avonds thuis en ploffen op de bank als de dochter dan wat vraagt en ik mopper ga maar naar pappa oei moet je m horen in het weekend doet hij trouwens wel veel met haar dat moet ik wel zeggen

    #3441115 Quote

    dames, ten eerste oordeel ik niet over het wel of niet nemen van een derde kind. ik vroeg me alleen af waarom? ik snap  het nl niet dat als je of een moeilijke bevalling hebt gehad of daarna, waarom mensen dan  weer kiezen voor nog een kind, zeker als je 2 gezonde kids hebt. ik heb ook niet het gevoel dat ik veroordelend ben!

    verder zeg  ik  alleen maar dat ik mijn kind niet alleen buiten laat spelen omdat ik hem nog te klein vindt en hier ook allemaal sloten zijn, water dus.. en als ik het verhaal begrijp, dan vind ik dat  je zoon nog niet in staat alleen buiten te spelen omdat hij er van tussen gaat.
    en nee, ik ben niet gefrustreerd, maar wel een bezorgde moeder die gelukkig weinig problemen heeft met opvoeden etc. (kan nog komen natuurlijk). ik neem tijd voor mezelf, heb 1 vrije dag per week (dan is zoonlief naar school) en dan doe ik dingen voor mezelf, verder gaat hij 2 middagen naar de bso en ik werk 3 dagen.

Meepraten op het forum? bij Ouders van Nu. Heb je al een account dan kun je direct